შესაძლოა მცირე დეტალია, მაგრამ ჩვენი საუბრის დასაწყებად ამაზე ზუსტი შესავალი ძნელი მოსაფიქრებელია. იმიტომ, რომ ნინო სამადაშვილის ცხოვრებაში პუანტები არ არის მხოლოდ ბალეტის ნაწილი და ბალეტი არ არის მხოლოდ პროფესია.

როცა მას ხვდები, პირველად, ალბათ, მაინც პრიმა-ბალერინას ხედავ. სტატუსს, რომელიც თავისთავად ქმნის დისტანციას. რამდენიმე წუთში კი ეს დისტანცია ქრება და ხედავ ადამიანს, რომელსაც შეუძლია ერთდროულად ისაუბროს სცენის პასუხისმგებლობაზე, ცხოვრების რთულ ეტაპებზე, საკუთარ შეცდომებზე, წიგნებზე, ბუნებაზე, მაყურებლის ენერგიაზე  და იმაზე, თუ როგორ ასრულებს სცენისთვის სამზადისს სპექტაკლის მიხედვით შერჩეული საყურის გაკეთებით.

ჩვენი შეხვედრისას აგათა კრისტის „საათებს“ კითხულობდა. პრიმა-ბალერინას, რომელსაც სცენაზე მაყურებელი განსაკუთრებული ყურადღებით აკვირდება, ყოველდღიურ ცხოვრებაში ადამიანად ყოფნა სურს. სურს, რომ  რომ იპოვოს ახალი წიგნი, წავიდეს მუზეუმში, გაატაროს დრო ოჯახის წევრებთან და მეგობრებთან ერთად.

ალბათ, სწორედ ამ ორ სივრცეში, სცენასა და ყოველდღიურობას შორის, იწყება ნინო სამადაშვილის პორტრეტი.

ბალეტი თუ მუსიკა? ეს თუ ის?

ეს არის არჩევანი შემოქმედებით გზაზე, რომელიც ექვსი წლის ასაკში დაიწყო.

– ყოველი ეტაპი იყო არჩევანი – ბალეტს გავყვები თუ მუსიკას? 6 წლიდან, ნელ-ნელა ბალეტისკენ მივდიოდი. შემდეგ ჩავაბარე სასწავლებელში. თან ვუკრავდი თან ბალეტი, თან ხატვაზე დავდიოდი…  თუმცა, მახსოვს პირველი დიდი შთაბეჭდილება. ვერ გეტყვით ეს იყო თუ არა პირველი სპექტაკლი, მაგრამ მძაფრად მახსოვს “მაკნატუნა”, სამყარო, რომელიც საოცრებად მომეჩვენა, ნაძვის ხე, გოგონა, რომელიც გადაიქცეოდა პრინცესად, არ მინდოდა დასრულებულიყო.

და მაშინ რაზე ოცნებობდით, როცა დარბაზში იჯექით?

– აი, ამაზე. “ჟიზელი” მიყვარს და “რომეო და ჯულიეტა”. რა ვქნა, ამ ორზე სენსიტიური ვარ. “რომეო და ჯულიეტას” რომ ვუყურებდი, სულ მინდოდა, სცენაზე ვყოფილიყავი. “გედების ტბის” ერთი სცენა – პრინცი და გედი რომ შეხვდებიან ერთმანეთს და “ჟიზელის” მეორე აქტი – ჩვეულებრივად ცუდად ვიყავი… და კიდევ ერთი – “მოცარტიანა”, ბალანჩინის.

უყურებდა სპექტაკლებს და ოცნებობდა. გავიდა დრო და ყველა მიზანი რეალობად იქცა. 

– პირველი დიდი როლი  იყო “გედების ტბაში”. კლასიკათა კლასიკა, ყველაზე დახვეწილი და რთული. ეს იყო საოცარი შეგრძნება, მაგრამ “ჟიზელმა” შინაგანად უფრო დიდი ემოციები გამოიწვია… ერთმა ბალერინამ ფეხი იტკინა და მკითხეს- ნინი, იცეკვებ? კი-მეთქი, რა თქმა უნდა, ვიცეკვებ… არც კი მჯეროდა, შეგრძნება, რაც მაშინ მქონდა “ჟიზელის” შესრულების დროს, არ განმეორებულა, მაგრამ ბევრი სხვადასხვაგვარი ემოცია განმიცდია.

ზოგჯერ ხელოვანი სწორედ ასეთ მომენტებს ეძებს, ერთხელ განცდილს, რომლის გამეორებაც შეუძლებელია, მაგრამ რომლის მოლოდინიც მუშაობის გაგრძელების მიზეზად იქცევა. ნინოსთვის ასეთი მომენტი “ჟიზელი” აღმოჩნდა.

დღეს რომ თვალს გადაავლებთ წლებს, ეტაპებად ყოფთ: შრომა, წარმატება, გულისტიკივილი,  დიდი კარიერის თანმდევი.  წლების წინ ამას წარმოიდგენდით?

– არა, მე და დედა ხშირად ვსაუბრობთ ამაზე. თავდაუზოგავად შემეძლო მიმეძღვნა ყველაფერი და ახლაც ასეა. ჩემი ძმა მეუბნებოდა, რა ბედნიერი ხარ, იმას აკეთებ, რაც გიყვარსო. მაშინ ვერც ვხვდებოდი ამ ნათქვამს. მერე დავფიქრდი, რამდენად სტრესულია იმას რომ აკეთებ, რაც სიამოვნებას არ განიჭებს…

დარჩენა საქართველოში

ნინო ამბობს, რომ ეს იყო პირადი გადაწყვეტილება: საკუთარი რესურსის საკუთარ ქვეყანაში დახარჯვის სურვილი და რწმენა, რომ თუ რაღაცას ხელს მოჰკიდებ, მის შექმნას აქაც შეძლებ.

– ქალბატონი ნინო რომ ჩამოვიდა და მასთან მუშაობა დავიწყე, ძალიან გამიმართლა. შორიდან რომ შევხედოთ,  ვფიქრობ ბავშვობაზე – ეტაპი, როცა თეატრში დავიწყე ცეკვა და მერე ეტაპი, როცა დგებოდა კითხვის ნიშანი, როცა მეუბნებოდნენ “არ მიდიხარ? შენ უნდა წახვიდე!”. შინაგანად სულ ვიცოდი, რომ აქ ვიყავი კარგად. საზოგადოებაში არის ტენდენცია,  საზღვარგარეთ მყოფი  უფრო უნდა დააფასო. ეს ჩემი პირადი არჩევანი იყო. 

მის მონათხრობში „პრიმა“ უფრო პასუხისმგებლობას ნიშნავს, ვიდრე სტატუსს. სახელწოდება, რომელიც მიღწეულს აღნიშნავს და უფრო დიდ სტიმულს აძლევს. ამბობს, რომ სტატუსის მიღების შემდეგ, კიდევ უფრო დაფიქრდა მეტ განვითარებასა და იმაზე, თუ რა შეეძლო დაეხვეწა. 

– ეს სტატუსი ადამიანში ცვლის რაღაცებს. ამ სტატუსით რომ მიდიხარ საზღვარგარეთ, სულ დაკვირვების ქვეშ ხარ. ყველაფერს აკვირდებიან: დარბაზში როგორ შეხვედი, როგორ დაჯექი, როგორ დადიხარ, რა გაცვია, ვისთან ხარ, ყველაფერს, პროფესიული თვალსაზრისით არაფერი შეცვლილა. როგორც ვშრომობდი, ახლაც ისევ ისე ვაგრძელებ.

ვისმენ ამ ისტორიას და მგონია, რომ თქვენი სიყვარული ორმხრივია – თქვენ გიყვართ ბალეტი და ბალეტსაც ძალიან უყვარხართ.

– კი, მაქვს “რილეიშენშიფი”, სადაც არ არის ღალატი, არანაირი! ერთადერთი ღალატია რამე ტრავმა არ მივიღო. ტკივილი არის ხოლმე მძიმე. გინდა გააკეთო და არ შეგიძლია. სურვილს ფრთებს რომ ვერ ასხამ, დამთრგუნველია. ის ხომ უპირობო სიყვარულია, ორმხრივი, რომელსაც არასდროს არაფერი  ცვლის…

და მაინც, რა არის ბალეტი?

ამ შეკითხვას ნინო მარტივად პასუხობს: „ჩემი ცხოვრება.“ შემდეგ უფრო აზუსტებს: „ცხოვრების სტილი, სიყვარული, განცდები, ემოციები, შენი ყველაფერი.“

და როცა ვეკითხები, წარმოუდგენია თუ არა საკუთარი თავი ბალეტის გარეშე, თითქოს თავადაც ეღიმება.

– ვინმეს, ნეტავ, წარმოვუდგენივარ ბალეტის გარეშე? სულ მაინტერესებს… მე და არა ბალეტი. ეს მეც არ წარმომიდგენია… ერთხელ მითხრეს, შენ გამო დავიწყეთ ბალეტზე სიარული იმიტომ, რომ ჩემს შვილს უყვარხარ, ოჯახი მოვდივართ შენს სპექტაკლზე, შენ შეგვაყვარეო. ამას რომ გეუბნებიან, უდიდესი პასუხისგმებლობაა.

ბალეტმა მისგან ბევრი მოითხოვა – შრომა, დისციპლინა, დრო, ზოგჯერ ტკივილი, ზოგჯერ უარის თქმა, მაგრამ სანაცვლოდ მისცა ის იშვიათი განცდა, როცა ადამიანს შეუძლია თქვას – მე ვაკეთებ იმას, რაც ნამდვილად მიყვარს.

წინ? – ისევ შრომაა

ხედავს ახალ გამოცდილებას, ტკივილსაც, სიხარულსაც და სწორედ ეს მოსწონს ყველაზე მეტად. ამ პროცესში კი, განსაკუთრებით აინტერესებს არა მხოლოდ ის თუ როგორი იქნება როგორც ბალერინა, არამედ, როგორც ადამიანი. ალბათ, ეს არის ის წერტილი, სადაც პრიმა-ბალერინას სტატუსი ისევ ადამიანურ ისტორიად იქცევა.

და მაინც, რატომ ბალეტი?
ალბათ იმიტომ, რომ ზოგიერთი არჩევანი ცხოვრებაში ერთხელ არ კეთდება.
ზოგს ყოველდღე თავიდან ირჩევ.

პრიმა ბალერინა ნინო სამადაშვილი

სამოსი SPHERO by Eka Chanchibadze , Natia Grdzelidze

Mua Chancika 

ფოტო Ivan Berkovich

ტექტსი : კესო ბოჭორიშვილი

პროექტის ავტორი: ეკა ხოფერია

The post ბალეტი, როგორც ცხოვრება appeared first on City Magazine.

გამარჯობა, მე ნიტა ვარ და ეს ჩემი პირველი ჩანაწერია City-სთვის. მინდა, საკუთარი გამოცდილებით გაგიზიაროთ, როგორია სწავლა მარანგონში და ზოგადად, რა ხდება მოდის უნივერსიტეტის კედლებს მიღმა.

მილანში მოდის სწავლა საინტერესო კონტრასტებით სავსე გამოცდილებაა: ერთ დღეს აუდიტორიაში ბრენდის სტრატეგიაზე მსჯელობ, მეორე დღეს კი იმავე ინდუსტრიას ქუჩაში, მოდის ჩვენებაზე ან კულისებში ეცნობი. სასწავლო წელი ახლახან დაიწყო და უნივერსიტეტში ჯერ კიდევ იგრძნობა საწყისი ქაოსი, თუმცა დროთა განმავლობაში ეს არეულობა საინტერესო ყოველდღიურობად იქცევა.

ახლა მარანგონის ეზოში ვზივარ. ყოველი ახალი სასწავლო წელი ახალ ადამიანებთან გაცნობით იწყება — სტუდენტებთან, ლექტორებთან და სხვადასხვა პროფესიული ინტერესის მქონე ადამიანებთან. პირველკურსელების ამოცნობაც მარტივია: ისინი ჯერ კიდევ ცდილობენ, ახალ გარემოს შეეგუონ. ზუსტად ასე ვიყავით ჩვენც პირველ წელს.

ერთ-ერთი პირველი რამ, რაც უნივერსიტეტში თვალში გხვდება, სტუდენტების განსხვავებული სამუშაო სტილია. მოდის დიზაინის სტუდენტებს ხშირად ჩემოდნებით დაინახავთ — ასე ყველაზე მარტივია მასალებისა და ნაჭრების ერთი ადგილიდან მეორეზე გადატანა. სთაილინგის სტუდენტები კი დროის დიდ ნაწილს გადაღებებზე ატარებენ; მათი სამუშაო სივრცეებიდან ხშირად ფოტოაპარატის ხმა ისმის. ჩვენ, ბიზნესის სტუდენტები, შედარებით მარტივად ვართ აღჭურვილი — ჩანთაში ლეპტოპი გვიდევს და დროის დიდ ნაწილს ბიბლიოთეკაში ვატარებთ.

სწორედ ბიბლიოთეკაა მარანგონის ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო სივრცე. აქ უამრავ კრეატიულ პროექტს შეხვდებით და ერთი შეხედვითაც იგრძნობთ, რამდენად განსხვავებული იდეები და ინტერესები იყრის თავს. ყველა საკუთარ საქმეზე მუშაობს, თუმცა ამ პროცესში აზრებსაც ვუზიარებთ ერთმანეთს და საჭიროების შემთხვევაში დახმარებასაც არ ვიშურებთ. საბოლოოდ, სწორედ ეს ურთიერთობა ქმნის სასწავლო გარემოს მნიშვნელოვან ნაწილს.

არანაკლებ საინტერესოა უნივერსიტეტის ტერასა, სადაც შესვენებებზე სხვადასხვა კურსისა და მიმართულების სტუდენტები იკრიბებიან. აქ შეხვდებით ადამიანებს, რომელთა სტილიც ერთმანეთისგან რადიკალურად განსხვავდება: ზოგი ფერად სამოსს ანიჭებს უპირატესობას, ზოგი მონოქრომულ ჩაცმულობას ირჩევს, ზოგი კი მიმდინარე ტენდენციებს მიჰყვება. ეს მრავალფეროვნება არა მხოლოდ საინტერესო დაკვირვების შესაძლებლობას გვაძლევს, არამედ ხშირად ახალი იდეებისა და უნივერსიტეტისთვის დამახასიათებელი ვიზუალური კონტენტის შთაგონების წყაროც ხდება.

რაც შეეხება ჩემს მიმართულებას, მოდის ბიზნესის სტუდენტებისთვის სასწავლო პროცესის მნიშვნელოვანი ნაწილი ბრენდების PR-ს, მარკეტინგსა და ახალი კონცეფციების შექმნას ეთმობა. წერილობითი გამოცდების ნაცვლად, ხშირად ჯგუფურ პროექტებზე ვმუშაობთ, რომელთა შედეგებიც ჩვენს პორტფოლიოში აისახება. ამგვარი სწავლება საშუალებას გვაძლევს, თეორიულ ცოდნასთან ერთად გუნდური მუშაობისა და იდეების პრაქტიკაში განხორციელების გამოცდილებაც მივიღოთ.

ვფიქრობ, მოდის ინდუსტრიაში განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ადამიანებთან ურთიერთობა და პროფესიული კონტაქტების დამყარება. სხვადასხვა ადამიანთან თანამშრომლობა ახალ პერსპექტივებს გვიხსნის, გამოცდილებას გვმატებს და ხშირად მოულოდნელ შთაგონებასაც გვაძლევს. თუმცა ამ ყველაფერთან ერთად არანაკლებ მნიშვნელოვანია ინდივიდუალიზმი — საკუთარი ხედვისა და ხასიათის შენარჩუნება.

რა ხდება მაშინ, როცა უნივერსიტეტში მიღებული ცოდნა რეალური მოდის ინდუსტრიას ეჯახება? ამაზე უკვე მომდევნო ჩანაწერში მოგიყვებით. მანამდე კი — დროებით.

ავტორი: ნიტა ბაღდავაძე

The post მარანგონის დღიურები appeared first on City Magazine.

სწორედ ამ მომენტის ჩანიშვნა და დაფიქსირება გვინდოდა მათთვის, “სითისთვის” და მომავლისთვის; გამგზავრებამდე ერთად ჩავატარეთ ფოტოსესია დავით ჭალაძის ავტორობით და “სითის” ხელწერით.

აბა, დავიწყეთ…

პირველი, რასაც ახალ ქალაქში გააკეთებ:

მაშო: „უბრალოდ ლონდონის ქუჩებში სიარული და ქალაქის აღმოჩენა.“

კირა: „ახალი ადამიანების გაცნობა.“

მთავარი გამოწვევა:

მაშო: „ოჯახის დატოვება და მათგან რამდენიმე თვით შორს ყოფნა, მაინც, ყველაზე რთული ნაწილი იქნება.“

კირა: „უცხო ქვეყანაში დამოუკიდებლად ცხოვრება.“

მაშო: ბავშვობიდანვე სკოლის დამთავრების დღე ჩემთვის რაღაც განსაკუთრებულად მაგიური იყო. პირველივე კლასიდან “ევროპულ სკოლაში” ვსწავლობდი. ყოველთვის, როცა უფროსკლასელებს ვუყურებდი, რომლებიც სკოლის ფორმაში გამოწყობილები, გამოსაშვებ ზეიმზე ქუდებს ისროდნენ და ახალი ცხოვრების დასაწყებად ემზადებოდნენ, ვფიქრობდი, რომ ოდესმე ეს დღე ჩემთვისაც დადგებოდა. მაშინ ჯერ კიდევ ვერ ვხვდებოდი, რამდენად რთული იქნებოდა იმ ადგილის დატოვება, სადაც ჩემი ცხოვრების თორმეტი წელი გავატარე, ადამიანების, რომლებთან ერთადაც გავიზარდე და იმ ყოველდღიურობის, რომელიც ბავშვობიდან ჩემი ცხოვრების ნაწილი იყო.

ასე იწყებს მაშო თავისი ახალი ცხოვრების ისტორიას, ისტორიას, რომელიც სკოლის დამთავრებიდან ლონდონამდე მიდის. თუმცა, როგორც თავად ამბობს, ეს არის გზა, რომელიც წლების წინ, ჯერ კიდევ პატარა მაშოს წარმოსახვაში დაიწყო.

მაშო: სინამდვილეში, გამოსაშვები სიტყვა ბავშვობიდან მქონდა წარმოდგენილი. ყოველთვის მინდოდა ერთხელ იმ სცენაზე დავმდგარიყავი და ჩემი კლასელებისთვის ჩვენი მომავლის შესახებ მესაუბრა. ამიტომ, ეს სიტყვა თითქოს წლების განმავლობაში ჩემთან ერთად იზრდებოდა. ბავშვობიდანვე ვიცოდი, რომ მასში აუცილებლად იქნებოდა ერთი მთავარი სათქმელი – რომ, სადაც არ უნდა წავიდეთ და რამდენად შორსაც არ უნდა წავიდეთ, აუცილებლად უნდა დავბრუნდეთ, დავბრუნდეთ ჩვენს ოჯახში, ჩვენს საყვარელ ადამიანებთან და, რაც მთავარია, ჩვენს ქვეყანაში.

კირა: მივდივარ სასწავლებლად. შესაბამისად, წინ ჩვეულებრივი სტუდენტური რუტინა მელის. დილის ლექციები, ბიბლიოთეკაში მეცადინეობა, საგამოცდო მზადება და ყოფითი ყოველდღიურობის დამოუკიდებლად მოგვარება. ბავშვობაში არ მიფიქრია სად გავაგრძელებდი სწავლას. ეს გადაწყვეტილება უკვე სკოლის მაღალ კლასებში მივიღე. რამდენიმე ქვეყანაში შევარჩიე სხვადასხვა უნივერსიტეტი (ესპანეთში, იტალიასა და საფრანგეთში). თუმცა, საბოლოოდ, მაინც საფრანგეთი გადავწყვიტე.

ერთმანეთზე …

კირა: სკოლის დასრულებასთან ერთად მეგობრებთან განშორება ჩემთვის ძალიან რთული აღმოჩნდა. განსაკუთრებით მაშოსთან, რომელთან ერთადაც ეს წლები გავატარე და რომელიც ჩემთვის უძვირფასესი ადამიანია. ის საოცრად ჭკვიანი, ორგანიზებული, შრომისმოყვარე და მხიარულია.

მაშო ცხოვრების ახალ ეტაპს იწყებს ლონდონში და ეჭვიც არ მეპარება, რომ საუკეთესო სტუდენტი გახდება, რადგან ამის ყველა მონაცემი აქვს. გამიჭირდება მის გარეშე, თუმცა ის ფაქტი მამშვიდებს, რომ ჩემი საცხოვრებლიდან ლონდონამდე სულ რაღაც ერთი საათის გზაა და, შეძლებისდაგვარად, ვეცდებით ხშირად ვესტუმროთ ერთმანეთს.

მაშო: როდესაც კირას საფრანგეთში წარმოვიდგენ, თვალწინ მიდგას გოგო თავისი ოქროსფერი თმით და იმ განსაკუთრებული ღიმილით, რომელიც თითქოს ყველგან მზის სხივივით მიაქვს. მგონია, რომ პირველივე დღეებიდან მის გარშემო ადამიანები გაჩნდებიან. უკვე ვხედავ კიდეც, როგორ უმზადებს ახალ მეგობრებს ორცხობილებს ან ათასგვარ ტკბილეულს. ყველას ეკითხება, როგორ არიან და ცდილობს, თავი უცხოდ არავის აგრძნობინოს. თან ძალიან მიზანდასახულია. როცა საკუთარ თავს რაღაცას დაუსახავს, ბოლომდე მიჰყვება და არ ჩერდება, სანამ მიზანს არ მიაღწევს. ამიტომ, მგონია, რომ საფრანგეთში ის მხოლოდ ახალ გარემოს კი არ მოერგება, არამედ იქაურ ადამიანებსაც რაღაცას დაუტოვებს.

მაშო, რა არის ის, რაც ყველაზე მეტად დაგაკლდება ლონდონში ყოფნის დროს?

ლონდონში ყოფნისას ყველაზე მეტად, ალბათ, ჩემი ოჯახი. ის პატარა ყოველდღიური მომენტები, რომლებიც დღეს შეიძლება ჩვეულებრივად მეჩვენება, ვიცი, რომ იქ ყოფნისას ყველაზე მეტად მომენატრება. ძალიან გრძელი და დამღლელი დღის შემდეგ ჩემს ოთახში დედა შემოდის ხოლმე ხილით სავსე ლანგრით. ბებია-ბაბუა ჩამეხუტება, მეტყვიან, რომ ყველაფერი კარგად იქნება და თითქოს იმ ერთ ჩახუტებაში მთელი დღის სტრესი ქრება. ვინც ჩვენს ოჯახს იცნობს, იცის, რომ პატარა შემადგენლობით ნამდვილად არ გამოვირჩევით. ოჯახის თითოეულმა წევრმა სრულიად განსხვავებული გზით შექმნა ის ადამიანი, ვინც დღეს ვარ. დედაჩემმა მასწავლა, რომ განათლება ყველაფრის გასაღებია; ჩემმა ძმებმა დისციპლინა მასწავლეს; ბებია-ბაბუამ მასწავლა, რომ ცხოვრებაში ძალიან ბევრი რამ არის შესაძლებელი, თუ საკუთარ თავს ენდობი. მამაჩემზე აუცილებლად უნდა ვთქვა. ის არის ადამიანი, რომლის მსგავსადაც მინდა, რომ ერთ დღეს მეც შევძლო ცხოვრება. მისგან ვისწავლე, რომ ჩვენი ისტორია, ჩვენი ქვეყანა და ჩვენი ღირებულებები უნდა წავიღოთ ყველგან, რადგან სწორედ ეს ქმნის ჩვენს იდენტობას. მათ გარეშე ყოფნაზე ფიქრისას ერთი რამ მამშვიდებს: distance means nothing if a person means everything. ალბათ ლონდონში ჩემთვის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი გამოწვევა ის იქნება, რომ ის „სახლში დაბრუნების“ სიმყუდროვე, რომელიც დღეს ასე ბუნებრივად მაქვს, თავად შევქმნა.

გადაღებაზე ყოფნის დროსაც კი მივხვდი, როგორი მხურვალე გულშემატკივარი ჰყავს კირას დედის სახით. ეს მართლა კარგად ჩანდა. როგორი ემოციებით და სიყვარულით ელოდებოდა როდის მორჩებოდა ფოტოსესია, როგორი გამოვიდოდა. სანამ გარეთ ელოდებოდა, აღტაცებით გვიყვებოდა ამბებს კირაზე, მის დებზე. ალბათ სწორედ ასეთი მხარდაჭერა აძლევს კირას იმ თავდაჯერებას, რომლითაც ახალ ეტაპს ხვდება.

კირა: მარტო არასდროს მიცხოვრია. ამიტომ, ჩემთვის ბევრი რამ პირველად ხდება, მათ შორის, უცხო ქვეყანაში დამოუკიდებლად ცხოვრება. დიდი იმედი მაქვს, რომ ყველაფერს წარმატებით გავართმევ თავს. ამ ყველაფერზე საუბრისას, შეუძლებელია გვერდი ავუარო ყველაზე მთავარსა და ძვირფასს, უდიდეს, უსაზღვრო მადლიერებას ჩემი საყვარელი მშობლების მიმართ. ზუსტად ვიცი, რომ მათი უპირობო სიყვარულის, დაუღალავი შრომის, მოთმინებისა და მუდმივი მხარდაჭერის გარეშე, დღეს ამდენი შესაძლებლობა უბრალოდ არ მექნებოდა. ისინი იყვნენ და არიან ჩემი უდიდესი დასაყრდენი ცხოვრების თითოეულ ეტაპზე. ჩემი ნებისმიერი წინსვლა, მიღწევა თუ წარმატება, უპირველესად სწორედ მათი დამსახურება იქნება.

გადაღებაზე ფოტოგრაფმა მაშოს მუსიკა ჩაურთო და თითქოს კამერასთან მუშაობაც უფრო გაუმარტივდა. ცეკვის ელემენტებით თავისუფლად დაიწყო საკუთარი თავის გამოხატვა.

მაშო: ცეკვა ჩემთვის უბრალოდ ჰობი არასდროს ყოფილა. ის ჩემს ცხოვრებაში ბავშვობიდან მოდის. განსაკუთრებით ქართული ცეკვაა ჩემთვის მნიშვნელოვანი. ინგლისშიც ქართული ცეკვა ჩვენი კულტურისა და ტრადიციის გამოხატვის ერთ-ერთ ყველაზე ძლიერ ფორმად დარჩება ჩემთვის.

კირა, ცხოვრების ამ ახალი ეტაპისგან ყველაზე მეტად რას ელოდები?

კირა: ეს ეტაპი ჩემთვის მხოლოდ განათლების მიღება არ არის. ეს არის დიდი, საინტერესო თავგადასავალი, სადაც ახალ ადამიანებს გავიცნობ მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხიდან. შევიძენ მეგობრებს და სრულიად ახალ კულტურას აღმოვაჩენ. მოლოდინი დიდია: მინდა, მაქსიმალურად ავითვისო უნივერსიტეტის რესურსები, დავამყარო პროფესიული კონტაქტები, გავიფართოო ხედვა და ეს წლები პიროვნულ და კარიერულ განვითარებას მივუძღვნა.

მაშო, რა ჰქვია შენს ამბავს?

მაშო: ალბათ „ოდისევსის გზა ითაკამდე“.. რა თქმა უნდა, ჩემი სკოლის წლები ოდისევსის მოგზაურობას პირდაპირ ვერ შეედრება, მაგრამ ჩემი გზაც საკმაოდ გრძელი და ზოგჯერ რთული იყო. იყო დაღლილობა, უამრავი სტრესი, ძალიან დიდი სასწავლო დატვირთვა და დღეები, როცა უბრალოდ მინდოდა, ყველაფერი ცოტა ხნით გაჩერებულიყო. არანაკლებ რთული გზა კიდევ გასავლელია, მაგრამ ოდისევსის ისტორიაში ყველაზე მიმზიდველი ნაწილი ჩემთვის ის არის, რომ გრძელი გზის დასასრულს ითაკა არსებობს. ჩემთვის ეს ითაკა ჩემი საქართველოა. ახლა, როცა მივედი იმ ადგილამდე, რომელიც ოდესღაც მხოლოდ შორეულ წერტილად მეჩვენებოდა, ყველაზე საინტერესო ნაწილი იწყება, ლონდონში ჩასვლა ერთი ახალი თავგადასავლის დასაწყისი იქნება.

პროდიუსერი: ეკა ხოფერია

ტექსტი: ელენე ბარამიძე

იდეა/სტილი/მაკიაჟი: ეკატერინე ჩანჩიბაძე, ნათია გრძელიძე

ფოტო: დავით ჭალაძე/Chalo Photography

განსაკუთრებული მადლობა სალომე აბესაძეს

The post დასაწყისი appeared first on City Magazine.

თავად სიტყვა – როუმინგი ხშირად ძვირ და რთულად გასააქტიურებელ სერვისთან ასოცირდება. “სელფის” მომსახურება ამ აზრს შეგაცვლევინებთ. სამოგზაუროდ N1 ქსელი, “სელფი” ყველაზე მოსახერხებელ პირობებს გთავაზობთ.

ინტერნეტი ამოიწურა? კავშირი მაინც არის!  

“სელფის”  როუმინგის ერთ-ერთი მთავარი უპირატესობა ისიც არის, რომ ინტერნეტპაკეტის ამოწურვის შემდეგაც მომხმარებელი ინარჩუნებს წვდომას ყველაზე საჭირო აპლიკაციებსა და სერვისებზე –  Google Maps, Uber, Bolt, WhatsApp chat, Messenger chat და MyCellfie. ეს ნიშნავს, რომ ახალ ქალაქში ორიენტაცია, ტრანსპორტის გამოძახება და ახლობლებთან კომუნიკაცია ხელმისაწვდომი რჩება მაშინაც კი, როდესაც ინტერნეტპაკეტზე მეგაბაიტები ამოწურულია. შედეგად, მომხმარებელს არ უწევს ინტერნეტის მუდმივი კონტროლი და შეუძლია მეტი ყურადღება დაუთმოს მოგზაურობას.  

საუკეთესო ტარიფები და საიმედო მომსახურება

არანაკლებ მნიშვნელოვანია მოქნილი ტარიფებიც. “სელფის” როუმინგის პაკეტი “ევროპა” მომხმარებელს შესაძლებლობას აძლევს მოგზაურობის ხანგრძლივობისა და ინტერნეტის მოხმარების მიხედვით შეარჩიოს სასურველი მოცულობა: 

• 1 GB ₾8 

• 3 GB ₾20

• 5 GB ₾28 

• 10 GB ₾52 

“სელფის” როუმინგი უამრავ ქვეყანას ფარავს და თითოეულში ყველაზე საიმედო და მრავალრიცხოვანი პარტნიორები ჰყავს. შესაბამისად, მომსახურების ხარისხიც მოწოდების სიმაღლეზე დაგხვდებათ.

The post “სელფის“ როუმინგით კავშირზე მაშინაც იქნები, როცა მეგაბაიტები ამოგეწურება appeared first on City Magazine.

სითი სალეჰ ალშაიას (Alshaya Group-ის Starbucks-ის მიმართულების პრეზიდენტი) და ფიგენ ილგაზს (Starbucks ევრაზიის უფროსი ვიცე-პრეზიდენტი) ესაუბრა.

ბატონო ალშაია, Alshaya Group ევრაზიასა და ახლო აღმოსავლეთში Starbucks-ის 2000-ზე მეტ ლოკაციას მართავს. რა ადგილი უჭირავს საქართველოს თქვენს გლობალურ პორტფელში და რატომ გადაწყვიტეთ ამ ბაზარზე შემოსვლა სწორედ ახლა?

საქართველო ჩვენი ზრდის გზაზე მნიშვნელოვან ეტაპს წარმოადგენს. მიუხედავად იმისა, რომ Starbucks-ს წარმატებით ვმართავთ ევრაზიისა და ახლო აღმოსავლეთის მრავალ ბაზარზე, სრულიად ახალ ქვეყანაში შესვლა ყოველთვის მნიშვნელოვანი მომენტია. საქართველოს განვითარებას რამდენიმე წელია თვალს ვადევნებთ და დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა ჩვენზე მისმა ეკონომიკურმა დინამიკამ, საინვესტიციო კლიმატმა და ცოცხალმა სამომხმარებლო კულტურამ. ასევე დავინახეთ ძლიერი კავშირი Starbucks-სა და საქართველოში დამკვიდრებულ საკაფეო კულტურას შორის. დრო სწორად შერჩეულად მოგვეჩვენა, რადგან გვჯერა, რომ საქართველო ზრდის საინტერესო ფაზაში შედის, და გვსურდა ამ გზის ნაწილი ვყოფილიყავით. აქ უზარმაზარ გრძელვადიან პოტენციალს ვხედავთ — არა მხოლოდ Starbucks-ისთვის, არამედ უფრო ფართო საინვესტიციო და პარტნიორული შესაძლებლობებისთვისაც.

ამ პროექტის განხორციელებაში რამდენიმე სახელმწიფო უწყება და საელჩო იყო ჩართული. რამდენად რთული და ხანგრძლივი იყო მოლაპარაკებების პროცესი და რა როლი ითამაშა ამ მხარდაჭერამ ბრენდის შემოსვლაში?

გლობალური ბრენდის ახალ ბაზარზე გაშვება არასდროს არის ხანმოკლე პროცესი. ის მოითხოვს საჯარო და კერძო მხარეების შეთანხმებულ მუშაობას, გრძელვადიან ვალდებულებას და საერთო ხედვას. ძალიან ვაფასებთ საქართველოს მთავრობის, საინვესტიციო სააგენტოს, ეკონომიკის სამინისტროს, საგარეო საქმეთა სამინისტროს, ქუვეითში საქართველოს საელჩოსა და ყველა იმ პარტნიორის წვლილს, ვინც ამ გზაზე მხარი დაგვიჭირა. მთელი პროცესის განმავლობაში ჩვენზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა პროფესიონალიზმმა და საერთაშორისო ინვესტიციების მოზიდვისადმი გულწრფელმა ერთგულებამ. მათმა მხარდაჭერამ საკვანძო როლი ითამაშა იმაში, რომ მრავალწლიანი მსჯელობა წარმატებულ საბაზრო შემოსვლად ქცეულიყო. საქართველომ აჩვენა, რომ ის ღიაა, ამბიციურია და მზადაა, მსოფლიო დონის საერთაშორისო ბრენდები მიიღოს.

Starbucks-ს მსოფლიოში 40 000-ზე მეტი ფილიალი აქვს. თქვენი მრავალწლიანი გამოცდილებიდან გამომდინარე, რა არის მთავარი გამოწვევა ბრენდის სრულიად ახალ ქვეყანაში დამკვიდრებისას და როგორ უმკლავდება Alshaya Group ამ გამოწვევებს?

ყველაზე დიდი გამოწვევა მაღაზიის გახსნა არ არის. ყველაზე დიდი გამოწვევა ის არის, რომ Starbucks-ის გამოცდილება პირველივე დღიდან ზუსტად ისე მიაწოდო მომხმარებელს, როგორც ის ამას ელოდება. მომხმარებელი, რომელიც Starbucks-ში ლონდონში, დუბაიში, სტამბოლში თუ ნიუ-იორკში ნამყოფია, თბილისის Starbucks-ში შესვლისას იმავე ერთგულებას უნდა გრძნობდეს ხარისხის, სტუმართმოყვარეობისა და ადამიანური კავშირის მიმართ. მრავალ ქვეყანაში Starbucks-ის მართვის გამოცდილება საშუალებას გვაძლევს, გლობალური სტანდარტები ადგილობრივ ექსპერტიზას შევუთავსოთ. დიდ ინვესტიციას ვდებთ ტრენინგში, ადამიანების განვითარებასა და საოპერაციო სრულყოფილებაში, რათა ყოველი ახალი ბაზარი სწორი საფუძვლით დაიწყოს. ამავდროულად, ყურადღებით ვუსმენთ ადგილობრივ მომხმარებლებს, რადგან ყველა ბაზარს საკუთარი კულტურა და იდენტობა აქვს.

როგორია თქვენი გრძელვადიანი ხედვა საქართველოსთვის? არის თუ არა Axis Towers-ში პირველი ფილიალის გახსნა ქართულ ბაზარზე მასშტაბური საინვესტიციო ტალღის დასაწყისი?

რა თქმა უნდა. Axis Towers მხოლოდ ჩვენი გზის დასაწყისია საქართველოში. ამ ბაზარზე გრძელვადიანი პერსპექტივითა და მისი მომავლის მტკიცე რწმენით შემოვედით. ჩვენი ამბიციაა, Starbucks თანმიმდევრულად გავაფართოოთ მთელი ქვეყნის მასშტაბით, შევქმნათ ახალი სამუშაო ადგილები, განვავითაროთ ადგილობრივი ტალანტი და აქტიური წვლილი შევიტანოთ საქართველოს საცალო ვაჭრობისა და სასტუმრო-სარესტორნო სექტორების განვითარებაში. გახსნის შემდეგ მიღებული გამოხმაურება გვამხნევებს და გვჯერა, რომ ზრდისთვის მნიშვნელოვანი სივრცე არსებობს. ინვესტიციების გაგრძელებასთან ერთად, ჩვენი მიზანია, ავაშენოთ მდგრადი ბიზნესი, რომელიც ღირებულებას შეუქმნის მომხმარებლებს, პარტნიორებსა და მთლიანად ქართულ ეკონომიკას.

სავარაუდოდ, გახსნის დღეს ემოციებს თვალს ადევნებდით. პირადად თქვენთვის რა არის მთავარი სიხარული ამ ბაზარზე შემოსვლისას და რა იქნება იმის ნიშანი, რომ საქართველომ Starbucks ნამდვილად შეიყვარა?

ყველაზე სასიხარულო მომენტი იყო იმ მომხმარებელთა ენთუზიაზმის ხილვა, რომლებიც Starbucks-ის საქართველოში შემოსვლას ელოდნენ. ადამიანები ფოტოებს იღებდნენ, საკუთარ შთაბეჭდილებებს აზიარებდნენ და გახსნას გულწრფელი აღფრთოვანებით ზეიმობდნენ. ასეთი მომენტები გვახსენებს, რომ Starbucks ყავაზე ბევრად მეტია — ეს არის კავშირების შექმნა და ყოველდღიური, აზრიანი გამოცდილებები. ჩემთვის წარმატების ნამდვილი ნიშანი იქნება ის, როცა Starbucks საქართველოში ყოველდღიური ცხოვრების ნაწილი გახდება. როცა ადამიანები ჩვენს ყავის სახლებს მეგობრებთან შესახვედრად, სასწავლად, სამუშაოდ ან უბრალოდ ერთად დროის გასატარებლად აირჩევენ, მაშინ გვეცოდინება, რომ საზოგადოების სანდო და დაფასებულ ნაწილად ვიქეცით.

ქალბატონო ილგაზ, თქვენ სიღრმისეულად იცნობთ ევრაზიის რეგიონს (თურქეთი, ყაზახეთი, აზერბაიჯანი). თქვენი დაკვირვებით, როგორ შეედრება ქართველი მომხმარებელი მეზობელი ქვეყნების მომხმარებლებს და რა მოლოდინები გაქვთ ქართული ბაზრის მიმართ?

ვფიქრობ, სხვადასხვა ბაზრის მომხმარებელთა პირდაპირი შედარება რთულია, რადგან ყველა ქვეყანას საკუთარი უნიკალური კულტურა, ჩვევები და სამომხმარებლო ქცევა აქვს. თუმცა ერთ-ერთი პირველი, რაც ქართველ მომხმარებლებში თვალში გხვდება, ხარისხისა და ავთენტური გამოცდილების დაფასებაა. ევრაზიის მრავალი ბაზრის მსგავსად, ყავას აქ მნიშვნელოვანი სოციალური როლი აქვს — ადამიანებს უყვართ შეკრება, ერთად დროის გატარება და ურთიერთობების შენება საკვებსა და სასმელზე. ეს ღირებულებები ბუნებრივად ეხმიანება Starbucks-ის გამოცდილებას. ამავდროულად, ქართველი მომხმარებლები ძალიან ჩართულები, ცნობისმოყვარეები და საერთაშორისო სამყაროსთან დაკავშირებულები არიან. გვჯერა, რომ ეს კომბინაცია Starbucks-ისთვის მყარ საფუძველს ქმნის, ხოლო გახსნის შემდეგ მიღებულმა პოზიტიურმა გამოხმაურებამ ბაზრისადმი ჩვენი ნდობა კიდევ უფრო განამტკიცა.

თბილისში ყავის ინდუსტრია და ადგილობრივი საკაფეო კულტურა საკმაოდ სწრაფად ვითარდება. თქვენი აზრით, რა უნიკალურ ღირებულებას სძენს Starbucks თბილისს და როგორ აპირებთ პოზიციონირებას ამ კონკურენტულ გარემოში?

თბილისს უკვე აქვს ცოცხალი საკაფეო კულტურა და ამას გამოწვევად კი არა, დადებით ფაქტორად აღვიქვამთ. Starbucks-ს მოაქვს გლობალურად აღიარებული გამოცდილება, რომელიც პრემიუმ ხარისხის ყავაზე, ხელნაკეთ სასმელებზე, პერსონალიზაციასა და მომხმარებელთან გულწრფელ კავშირზეა აგებული. ჩვენ ადგილობრივი საკაფეო კულტურის ჩანაცვლებას არ ვცდილობთ — გვსურს, მისი ნაწილი გავხდეთ. როგორც Alshaya Group Starbucks, ჩვენი ფოკუსია თანმიმდევრული ხარისხის, აზრიანი მომხმარებლის გამოცდილებისა და თბილი, მიმზიდველი გარემოს შექმნა, სადაც ადამიანებს შეუძლიათ ურთიერთობა, მუშაობა, დასვენება და ერთად დროის გატარება. გვჯერა, რომ ეს თვისებები Starbucks-ს საშუალებას მისცემს, გამორჩეული ადგილი დაიმკვიდროს თბილისის განვითარებად ყავის სცენაზე.

პირველი ფილიალისთვის Axis Towers შეირჩა. რატომ იქცა სწორედ ეს პროექტი ბრენდის „სავიზიტო ბარათად” საქართველოში და რას სთავაზობს ეს კონკრეტული სივრცე თბილისელ ყავის მოყვარულებს?

როგორც პირველი Starbucks საქართველოში, გვინდოდა ლოკაცია, რომელიც თანამედროვე თბილისის ენერგიასა და ამბიციას აირეკლავდა. Axis Towers-მა შემოგვთავაზა ხილვადობის, ხელმისაწვდომობისა და ძლიერი არქიტექტურული იერსახის ერთობლიობა. ეს არის გამორჩეული, ღირსშესანიშნავი ადგილი, რომელიც თანაბრად იზიდავს ადგილობრივ მოსახლეობას, პროფესიონალებსა და სტუმრებს. გვინდოდა, ჩვენს პირველ მაღაზიას ბაზარზე ძლიერი შესავალი გაეკეთებინა და მომხმარებლისთვის პირველივე დღიდან Starbucks-ის სრული გამოცდილება შეეთავაზებინა. ამ მიზნის მისაღწევად Axis Towers იდეალური ადგილი იყო.

 Starbucks-ის ძირითადი ფილოსოფია „მესამე ადგილის” კონცეფციას ეყრდნობა — სივრცეს სახლსა და სამსახურს შორის. როგორ მომზადდა ადგილობრივი გუნდი, რათა ეს უნიკალური ატმოსფერო და სტანდარტი თბილისში ზუსტად ყოფილიყო გადმოტანილი?

„მესამე ადგილის” ფილოსოფია ყველაფრის გულშია, რასაც ვაკეთებთ. ეს არის იდეა, რომ Starbucks უნდა იყოს თბილი, მიმზიდველი სივრცე სახლსა და სამსახურს შორის, სადაც ყველა თავს მიკუთვნებულად გრძნობს. იმისთვის, რომ ეს გამოცდილება საქართველოში მოგვეტანა, გახსნამდე დიდი ინვესტიცია ჩავდეთ პარტნიორების (თანამშრომლების) ტრენინგში. პროგრამა მოიცავდა სასმელების მომზადების ოსტატობას, მომხმარებელთა მომსახურებას, საოპერაციო სრულყოფილებას და, რაც მთავარია, ადამიანურ კავშირს. წარმოუდგენლად ვამაყობ ადგილობრივი გუნდით — მათ Starbucks-ის კულტურა ენთუზიაზმით მიიღეს და გამოცდილებას საკუთარი სითბო და სტუმართმოყვარეობა შემატეს. მრავალი თვალსაზრისით, საქართველოში სტუმრის მიღების ძლიერი კულტურა იდეალურად ეხმიანება იმ ღირებულებებს, რომლებსაც Starbucks წარმოადგენს.

მთელ მსოფლიოში ადამიანებს უყვართ Starbucks-ის კრუასანები და მაფინები. თქვენი პირადი აზრით, აქვს თუ არა რომელიმე ცნობილ ქართულ ტკბილეულს პოტენციალი, Starbucks-ის ვიტრინაზე აღმოჩნდეს?

როგორც Alshaya Group Starbucks, თავიდანვე გვსურდა, პატივი გვეცა და წარმოგვეჩინა საქართველოს მდიდარი კულინარიული კულტურა და არა უბრალოდ საერთაშორისო მენიუ შემოგვეტანა ბაზარზე. სწორედ ამიტომ ჩვენს კვების შეთავაზებაში ისეთი საყვარელი ადგილობრივი კერძები შევიტანეთ, როგორიცაა ხაჭაპური და ლობიანი. გახსნის შემდეგ ქართველი მომხმარებლებისგან უამრავი დადებითი გამოხმაურება მივიღეთ როგორც სოციალურ ქსელებში, ისე უშუალოდ მაღაზიაში. ადამიანებმა გულწრფელად დააფასეს, რომ ნაცნობი ადგილობრივი გემოები Starbucks-ის გამოცდილების გვერდით იყო წარმოდგენილი. ვფიქრობ, ეს მნიშვნელოვან რამეს გვაჩვენებს: მომხმარებლებს მოსწონთ გლობალური ბრენდები, მაგრამ ისინი ასევე აფასებენ ბრენდებს, რომლებიც ადგილობრივ ტრადიციებსა და კულტურას პატივს სცემენ. საქართველოში ზრდის გაგრძელებასთან ერთად, კვლავ მოვუსმენთ ჩვენს მომხმარებლებს და გამოვიკვლევთ შესაძლებლობებს, რომ Starbucks-სა და ქართულ გემოვნებას შორის აზრიანი კავშირები შევქმნათ. ჩემთვის გახსნის ერთ-ერთი ყველაზე სასიამოვნო მხარე იყო იმის ხილვა, რომ მომხმარებლებმა ეს ძალისხმევა შენიშნეს და დააფასეს. ეს ადასტურებს, რომ Starbucks-ს შეუძლია, ერთდროულად იყოს გლობალურად თანმიმდევრული და ადგილობრივად რელევანტური.

ტექსტი: მარიკა ხოფერია

The post Starbucks-ის ქართული თავგადასავალი იწყება appeared first on City Magazine.

შენობა, რომელიც თავდაპირველად სახელმწიფო ბანკის ბათუმის განყოფილებისთვის აშენდა, წლების განმავლობაში ინარჩუნებდა თავის ფუნქციას და მნიშვნელობას, ხოლო მოგვიანებით, თანამედროვე რეკონსტრუქციის შედეგად, მას ახალი არქიტექტურული შრეები დაემატა – მათ შორის გამორჩეული ასტრონომიული საათი, რომელიც დღეს ბათუმის ერთ-ერთ სიმბოლოდ არის ქცეული.

ეს ადგილი მხოლოდ არქიტექტურული მემკვიდრეობა არ არის. ის არის ქალაქის ისტორიის, დროის ციკლურობისა და ცვლილებების მეტაფორა – სივრცე, სადაც წარსული და თანამედროვეობა ერთ მთლიან გამოცდილებად ერთიანდება.

დღეს კი, სწორედ ამ ისტორიულ კონტექსტში, შენობა ახალ ფუნქციას იძენს როგორც Hotel Indigo Batumi Old Town  ბრენდი, რომელიც გლობალურ გამოცდილებას ადგილობრივი იდენტობისა და უბნის უნიკალური სულის გადმოცემით აერთიანებს.

ეს პროექტი არა მხოლოდ შენობის გაცოცხლება, არამედ ქალაქის მეხსიერების გააქტიურებაა – მცდელობა, რომ ბათუმის ავთენტური ისტორია თანამედროვე სტუმრის გამოცდილების ნაწილად იქცეს.

ინტერვიუ თეო გიორგაძესთან (Chief Marketing Officer) – კომერციული ხედვა და ახალი სიცოცხლე ისტორიულ შენობაში.

როგორ ხედავთ ამ შენობის ახალ სიცოცხლეს კომერციული თვალსაზრისით?

ამ შენობას ძალიან ძლიერი იდენტობა აქვს და სწორედ ეს გახდა ჩვენი მთავარი საწყისი წერტილი. კომერციული პროექტის წარმატება დღეს აღარ განისაზღვრება მხოლოდ ინფრასტრუქტურით ან ლოკაციით – ის განისაზღვრება გამოცდილებით.

ჩვენთვის მნიშვნელოვანი იყო, რომ ეს სივრცე არ ყოფილიყო უბრალოდ განთავსების ადგილი. ის უნდა გამხდარიყო ისტორიის გაგრძელება, სადაც სტუმარი ერთდროულად გრძნობს ქალაქსაც, შენობასაც და მის შიგნით არსებულ ამბავს.

რა განასხვავებს ამ სასტუმროს ბათუმის სხვა სასტურმოებისგან?

განსხვავება სწორედ კონცეფციაშია. ჩვენ არ ვცდილობთ ვიყოთ მხოლოდ სასტუმრო. ჩვენი მიზანია ვიყოთ კონკრეტულად ამ ადგილის გაგრძელება.

ბრენდი Indigo სწორედ ამას ეფუძნება – თითოეული მათი სასტუმრო უკავშირდება იმ უბანს, სადაც მდებარეობს. ამიტომ აქ ყველაფერი – დიზაინი, მასალები, დეტალები – ბათუმის ისტორიიდან და ხასიათიდან არის შთაგონებული.

როგორ ხდება ისტორიული ავთენტურობისა და თანამედროვე კომერციული მოთხოვნების დაბალანსება?

ეს იყო ერთ-ერთი ყველაზე რთული, მაგრამ ყველაზე საინტერესო პროცესი. ჩვენი მიდგომა იყო ძალიან მარტივი პრინციპი – არაფერი დაგვეკარგა, რაც ამ შენობას უნიკალურს ხდის.

ისტორიული ელემენტები შენარჩუნდა როგორც საფუძველი, ხოლო თანამედროვე ფუნქციები ისე დაემატა, რომ მათ ისტორია არ დაეფარათ, არამედ გაეგრძელებინათ.

ეს ბალანსი კომერციულადაც ძალიან მნიშვნელოვანია, რადგან დღეს სტუმარი ეძებს ნამდვილ გამოციდლებას.

რა როლს ასრულებს ეს პროექტი ქალაქის ტურიზმის განვითარებაში?

ბათუმი უკვე აღარ არის მხოლოდ სეზონური ტურისტული მიმართულება. ის თანდათან იქცევა ქალაქად, რომელსაც აქვს კულტურული სიღრმე და მრავალშრიანი გამოცდილება.

ასეთი პროექტები სწორედ ამ გარდაქმნას აჩქარებს, ისინი ქალაქს აძლევენ შინაარსს და არა მხოლოდ ინფრასტრუქტურას.

რას ნიშნავს თქვენთვის ამ ისტორიულ შენობაში ახალი სასტუმროს გახსნა?

ეს არის პასუხისმგებლობა და ერთგვარი პატივი. როდესაც ასეთ შენობას ეხები, შენ არ ქმნი უბრალოდ ახალ პროდუქტს  შენ აგრძელებ მის ცხოვრებას.

ჩვენი მიზანია, რომ ეს ადგილი დარჩეს ცოცხალი, აქტიური და მუდმივად განვითარებადი, მაგრამ თავისი ავთენტური ხასიათის დაკარგვის გარეშე.

ისტორიული მეხსიერებით დატვირთული ეს შენობა დღეს უკვე აღარ არის მხოლოდ წარსულის ნაწილი – ის იქცა ქალაქის განვითარების ცოცხალ გაგრძელებად, სადაც არქიტექტურა, კულტურა და თანამედროვე სტუმარ-მასპინძლობა ერთ მთლიან ნარატივს ქმნის.

როგორც თეონა გიორგაძე აღნიშნავს, ასეთი პროექტების მთავარი ღირებულება არა მხოლოდ კომერციულ წარმატებაშია, არამედ იმაში, თუ რამდენად შეუძლია მათ ქალაქის იდენტობის გაძლიერება და მისი ახალი გამოცდილებებით გამდიდრება. სწორედ ამ ხედვაზე დგას Hotel Indigo Batumi Old Town  სივრცე, რომელიც ბათუმის ისტორიას არ ინახავს როგორც არქივს, არამედ აცოცხლებს მას ყოველდღიურ გამოცდილებად.

https://www.instagram.com/hotelindigobatumi

https://www.facebook.com/hotelindigobatumi

The post ბათუმის მეხსიერება ახალ სიცოცხლეში  appeared first on City Magazine.

ყველა ლოგიკითა და ფიქრით არტისკენ უნდა წასულიყო.

გვინდოდა ზაფხულის „სითიში” სკოლის დამთავრების ფანტასტიკურ პერიოდს გამოვხმაურებოდით. ელენე კუჭუხიძე იდეალური გმირია. მისი პირველი „სითი”, როგორც მოგახსენეთ, 10 წლის ასაკში შედგა. წელს სკოლას ამთავრებს და იწყებს ახალს.

შეხვედრა სტუდიაში შედგა. ვიდრე გუნდი გადაღებისთვის ემზადებოდა, გამოველაპარაკე. წინ გაზრდილი და ძალიან საინტერესო ელენე მეჯდა. ამიხსნა, რომ გეგმები ოდნავ შეეცვალა. მისი „ხე კადუ“დარჩება, არტიც დარჩება, მაგრამ პროფესიის მიმართულება მაინც კორპორაციული სამართლისკენ წავიდა. იცით, იერითაც ასეთია. თან არტი და თან სამართალი. სადღაც სირბილე და იქვე სიმტკიცე. „სითის“ ფოტოსესიასაც ეს ელენე უნდა დაეჭირა. ვფიქრობთ, დაიჭირა.

ელენე კუჭუხიძე, 17 წლის

დაამთავრა ევროპული სკოლა

სწავლას განაგრძობს, საფრანგეთში, EDHEC Business School

თბილისიდან პარიზში (ლილში), რატომ პარიზი?

პარიზი, თბილისის შემდეგ, ჩემი საყვარელი ქალაქია, რომლის ქუჩებში, სენას ნაპირზე სეირნობა, არასოდეს მომბეზრდება. თუმცა, სასწავლებლად ლილი შევარჩიე. ლილი მშვიდი, სტუდენტური ქალაქია, საოცარი მდებარეობით (ძალიან ახლოს პარიზთან, ბრიუსელთან, ბრიუგესთან…) მიმაჩნია, რომ ნამდვილ ფრანგულ კულტურას და საზოგადოებას სწორედ ლილში გავიცნობ. უნივერსიტეტი კი სტუდენტებზე ორიენტირებულია.

⁠რატომ ბიზნეს ადმინისტრირება და არა არტი?

ხელოვნება ჩემი ცხოვრების განუყოფელი ნაწილია, და ყოველთვის ასე იქნება, მაგრამ ჩემ თავს კორპორაციული სამართლის სფეროში ვხედავ. ამ პროფესიის შესწავლის შესაძლებლობას სწორედ ეს მიმართულება მომცემს.

„ხე კადუ“ დაიწყო ასე…

„ხე კადუს“ შექმნის იდეა 2019 წელს გამიჩნდა, რომლის მიზანი იყო შემექმნა ისეთი ეკოლოგიურად სუფთა სათამაშო, რომელიც პატარებში განავითარებდა დადებით უნარ-ჩვევებს – შრომას, კრეატიულობას, გარშემო მყოფებზე ზრუნვას… სათამაშოები: ჩიტის სახლი, ჩემი საყვარელი წიგნის თარო, ახალი თბილისი და სხვა. საზოგადოებამ მალე შეიყვარა და დღემდე მოთხოვნადია.

 „⁠ხე კადუ“ – როგორ გაგრძელდება ის?

„ხე კადუში“ იმდენი შრომაა ჩადებული, სადაც არ უნდა წავიდე, რა საქმითაც არ უნდა ვიყო დაკავებული, ყოველთვის მოვნახავ დროს ვიფიქრო და განვავითარო იგი. გავაგრძელო მასთან დაკავშირებული სხვადასხვა სოციალური თუ შემოქმედებითი პროექტი.

ვერ წარმომიდგენია ჩემი დღე მუსიკის გარეშე. რასაც არ უნდა ვაკეთებდე, მუსიკა ჩემი ყოველდღიურობის ნაწილია. ვერ წარმომიდგენია ვერც ერთი საქმე, გარემო რომელსაც სწორად შერჩეული მუსიკა არ ავსებდეს და ალამაზებდეს.

⁠უახლოესი მომავლის გეგმები

სასწავლებლად გამგზავრების პროცესის დროს ბევრი საბუთი თუ პრობლემაა მოსაგვარებელი. ძალაუნებურად, მეც ამ მზადების პროცესში ვარ ჩართული. მაქსიმალურად ვცდილობ განვეწყო, დავიმუხტო და მომზადებული შევხვდე ასეთ საპასუხისმგებლო ნაბიჯს ჩემს ცხოვრებაში.

⁠ყველაზე მეტად მომენატრება…

ოჯახის წევრებთან გატარებული დღე, ჩვენი ტაძარი, აჭარული ხაჭაპური.

საყვარელი საგანი…

მათემატიკა და სამართალი

⁠საყვარელი ფილმი

„პიანისტი“

საყვარელი წიგნი

„პატარა უფლისწული“ – ანტუან დე სენტ-ეგზიუპერი

“სითი” მაშინ…

პირველად სითიში გადამიღეს, როდესაც 10 წლის ვიყავი. ის ემოცია არასოდეს დამავიწყდება.

⁠”სითი დღეს…”

სითი ყოველთვის დახვეწილი და გემოვნებიანია.  გაძლევს საშუალებას  საუკეთესოდ გამოავლინო თავი.

სამკაული: Chopard

საათი: Baume & Mercier Chronograph Georgia

ფოტო: Ivan Berkovich 

მაკიაჟი: ეკატერინე ჩანჩიბაძე

პროდიუსერი: ეკა ხოფერია

The post სკოლას დაამთავრებ და მერე?  . . . appeared first on City Magazine.

მილანის მოდის კვირეულების ქართველი სტუმარი მატასი ცერცვაძე და მისი თვალით დანახული Fashion Week მომენტები.

ტანსაცმლისა და სამკაულების დიზაინერი, ფოტოგრაფი & „სთორი თელერი“ ვარ, 2015 წლიდან პარიზისა და მილანის მოდის კვირეულებს მუდმივად ვსტუმრობ. ასევე  გამოვარჩევ ჩემთვის საყვარელ კოპენჰაგენის მოდის კვირეულს. ვიღებ „სთრითსთაილს“, „ბექსთეიჯის“ მომენტებს, ვესწრები ჩვენებებს და ვხვდები ცნობილი ფოტოგრაფების ობიექტივში და სხვადასხვა გამოცემების გვერდებზე, როგორც მოდის კვირეულის გამორჩეულად ჩაცმული სტუმარი.

მილანის მოდის კვირეულის განმავლობაში დიზაინერებმა შემოდგომა-ზამთარი 2026/27  წლის კოლექციები წარგვიდგინეს და მოგვაწოდეს სამოსის, აქსესუარების, ფერებისა და სილუეტების უახლესი ტენდენციები. როგორც ყოველთვის გადატვირთული განრიგით: ჩვენებებით, პრეზენტაციებით, პერფორმანსებით და ბრენდების მიერ ორგანიზებული ე.წ „ავთერ-ფართებით“ განვლო მოდის კვირეულებმა. კვირეულის განმავლობაში ლეგენდარული და ყველასათვის ცნობილი მეგა მოდის სახლების გვერდით  ნიჭიერი დიზაინერების შედარებით ახლადდაარსებული ბრენდებიც იყვნენ წარმოდგენილი. საერთო ჯამში მოდის დედაქალაქმა ასზე მეტ ღონისძიებას უმასპინძლა.

როგორც იცით მამაკაცების მოდის კვირეულის ფარგლებში დიზაინერები ძირითადად მამაკაცის კოლექციებს წარადგენენ, ამ სეზონზე ზოგიერთმა ბრენდმა გაერთიანებული – ე.წ co-ed შოუები შემოგვთავაზა. შემდეგ კი დავესწარი მეტად დატვირთული განრიგით წარმოდგენილ ქალების ანუ ე.წ მთავარი მოდის კვირეულს. ყოველი ბრენდი და დიზაინერი ცდილობს საუკეთესო და განსხვავენული გზით წარმოაჩინოს სამოსი და გამოხატოს საკუთარი თავი.

მილანის ქალების მოდის კვირეულის დროს  გავეცანი  შემოდგომა–ზამთარი 2026/27 კოლექციებს. კვირეულის ფარგლებში გაიმართა ასზე მეტი ღონისძიება – პოდიუმის ჩვენება, პრეზენტაცია, პერფორმანსი თუ “ავთერ-ფართი”. კვირეულის მონაწილეები, როგორც ცნობილი მოდის სახლები, ისე ახალი და ექსპერიმენტული ბრენდები იყვნენ. ქალაქი ამ დღეებში გადაიქცა კრეატიულ პლატფორმად, სადაც მოდის ინდუსტრიის პროფესიონალები, მედია და სტუმრები ერთად ვაკვირდებოდით სეზონის მთავარ ტრენდებს — მდიდარ ტექსტურებს, ძლიერი სილუეტების “ლუქებს”, თანამედროვე სამკერვალო ტექნიკასა და შესრულების მაღალ ხარისხს. კვირეული გაიხსნა Diesel-ის ჩვენებით, რომელიც სათამაშოებით სავსე – ფერად სივრცეში ჩატარდა, დახურვით კი Francesca Liberatore-მ საჯარო სკოლაში გამართული ჩვენებით დაასრულა ქალების მოდის კვირეული.

ცნობილი მოდის სახლებთან ერთად: Gucci, Fendi, Jil Sander, Missoni და ა.შ ახალგაზრდა ნიჭიერი ტალანტების Florania, Institution by Galib Gassanoff და Tell The Truth ჩვენებებიც ვიხილეთ.

ასევე კვირეულის განმავლობაში ყოველთვის იმართება Fashion Hub, რომელიც აერთიანებს იმედისმომცემ ტალანტებს. წელს მათ სიაში იყვნენ: DennJ, Cavia, Lessico Familiare…

ჩემთვის გამორჩეული კოლექცია  Galib Gassanoff-მა წარმოადგინა თავისი ახლად დაარსებული პროექტის Institution-ის სახელით.

გალიბი ეთნიკურად აზერბაიჯანელ ქართველი მილანში ერთ-ერთი ყველაზე პერსპექტიულ ახალგაზრდა დიზაინერად ითვლება, ის ახლახანს 2026 წლის LVHM პრემიის ნახევარფინალისტად შეირჩა. გალიბის ძირითადი ინსპირაცია კულტურული მემკვიდრეობა და ისტორიაა.

კოლექციაში გამოყენებული იყო საუკუნოვანი ხალიჩების დამზადების ტექნიკა. პოდიუმზე წარმოდგენილი ზოგიერთი კოსტიუმი ფეხსაცმლის თასმებისგან შექმნილი იყო, რამდენიმე ლუქი კი აწყობილია ხალიჩებისგან, რომლებსაც აზერბაიჯანელი ქალები ქსოვენ. სამოსი თითქოს სკულპტურის ობიექტების ფუნქციას ასრულებს, იდენტობის შესახებ ისტორიებს მოგვითხრობს და ეთნიკური თემის იდეოლოგიის გამტარია- ყოველივე ეს  Institution-ს მილანში გამორჩეულს ხდის, სადაც ბევრი კოლექცია უფრო მეტად ფუფუნების ტენდენციებზეა ორიენტირებული, ვიდრე კულტურულ ხელნაკეთობებზე.

Anteprima-ს კოლექცია მილანის მოდის კვირეულზე გამოირჩეოდა მინიმალისტური ელეგანტურობითა და დახვეწილი ტექსტურებით. ბრენდმა წარმოადგინა ქალის გარდერობის თანამედროვე ვერსია.

თავისუფალი სილუეტების პალტოები, ნაზი ნაქსოვი კაბები და დახვეწილი კოსტიუმები. ფერთა პალიტრა მოიცავდა ნეიტრალურ ტონებს: კრემისფერს, ნაცრისფერს, ხაკისფერსა და  ლურჯს. სხვადასხვა ფაქტურის ტექსტილისგან შემდგარი კოლექციის მთავარი იდეა იყო ქალის ყოველდღიური კომფორტისა და დახვეწილობის შერწყმა.

Francesca Liberatore-ის ჩვენება საჯარო სკოლის  სივრცეში გაიმართა. დიზაინერმა წარმოადგინა 80-იანი წლების ესთეტიკით შთაგონებული კოლექცია: ტყავის სტრუქტურული ქურთუკები, გეომეტრიული მოტივები, მკვეთრი ფერების კონტრასტები. სილუეტებმა გააერთიანა ავანგარდული ფორმები და კომფორტული სტილი,  რომელიც უწყვეტობასა და შინაარსზეა დაფუძნებული. არაორდინალური ჩვენება, რომელიც დიზაინერმა საჯარო სკოლაში გამართა ავთენტურობისა და ელეგანტურობის ზეიმი იყო.

Florania-მ მილანში წარმოადგინა რომანტიკული და ქალური ესთეტიკის კოლექცია. ბრენდის ჩვენებაში ყურადღება გამახვილდა დეკორატიულ დეტალებზე: ყვავილოვან პრინტებზე, მსუბუქ ქსოვილებზე, ნაზ ფერებზე ამასთანავე კოლექციაში ტყავის ნაწარმის ე.წ “თოთალ ლუქებიც” მრავლად იყო რაც ძლიერი ქალის იმიჯს უსვავდა ხაზს. კოლექცია წარმოაჩენდა ბუნებასთან კავშირსა და თანამედროვე ქალურობას, სადაც კლასიკური ფორმები თანამედროვე სტილთან იყო შერწყმული.

Le Silla-მ მოდის კვირეულის ფარგლებში წარმოადგინა ფეხსაცმლის კოლექცია, რომელიც გლამურისა და სენსუალურობის ნაზავია. კოლექციაში დომინირებდა: მაღალქუსლიანი ჩექმები, კრისტალებითა და მეტალის დეტალებით გაფორმებული ფეხსეცმელი. გრძელი, მუხლამდე თასმიანი ტყავის ჩექმები. ჩემის აზრით ბრენდის უახლესი ზეთისხილისფერი მაღალქუსლიანი ფეხსეცმელი წლის ტრენდულ აქსესუარად იქცევა.

Tokyo James-ის პოდიუმი ერთ-ერთი ყველაზე თანამედროვე და ექსპერიმენტული იყო. დიზაინერმა წარმოადგინა “ქუჩის სტილით” ინსპირირებული კოლექცია, რომელიც გამოირჩეოდა ფართო ქურთუკებით, ტყავის დეტალებითა და არქიტექტურულ ფორმებთან ახლოს მდგომი სამოსით. ბრენდის ჩვენება ასევე co-ed შოუ იყო.

AGL-მ მილანში კოლექცია შოურუმის ფორმატში წარმოადგინა. ბრენდის წარმომადგენლებმა  გამაცნეს ფეხსაცმელის უახლესი კოლექცია, რომელშიც შედიოდა ტყავის ბოტები, პლატფორმიანი ფეხსაცმელები და მინიმალისტური სნიკერები.

La DoubleJ-ის პრეზენტაცია მილანში ნამდვილ ფერების ფესტივალს ჰგავდა.
ბრენდი ცნობილია ჭრელი ტექსტილებითა და პრინტების გამოყენებით და ამ სეზონზეც წარმოადგინა: ძლიერი გეომეტრიული და ყვავილოვანი პრინტები, ფართო სილუეტის კაბები, დეკორატიული აქსესუარები. კოლექციის იდეა იყო სიხარული, ენერგია და იტალიური ცხოვრების სტილი. სამოსის პრეზენტაციასთან ერთად კრეატიულმა დირექტორმა JJ Martin-მა მოცეკვავეების მიერ დადგმული პერფორმანსიც შემოგვთავაზა. პრეზენტაციაზე შევხვდი ისეთ ცნობილ და ელეგანტურ ინფლუენსერებსა და ჰოლივუდის ვარსკვლავებს, როგორიცაა  კელი რუსერფორდი, ოლივია პალერმო და ვიკი მონტანარი და სხა მრავალი.

ბრენდები რომლებსაც პირველად ამ სეზონზე გავეცანი არის: Zona20 Milano, Art259Design, Jarel Zang, Nissa. Sara Behbud – ირანული ბრენდია რომლის პერფორმანსის მთავარი მესიჯი იყო- ქალები, სიცოცხლე, თავისუფლება. Zona20 Milano-მა წარმოადგინა თანამედროვე ურბანული კოლექცია, რომელიც შთაგონებული იყო მილანის არქიტექტურითა და ქალაქის რიტმით.

კოლექციაში დომინირებდა: მონოქრომული ლუქები, სტრუქტურული პალტოები, კუბოკრული ქსოვილი. ბრენდის ესთეტიკა აერთიანებს იტალიურ კლასიკას და თანამედროვე ქალაქურ მინიმალიზმს. Art259Design-მა მათთვის დამახასიათებელი შავ-თეთრი, ბუნებრივი ქსოვილებისგან შემდგარი კოლექციის შოურუმის ტიპის პრეზენტაცია მოაწყო, ხოლო Jarel Zang-მა განსხვავებულ სივრცეში გვამოგზაურა. პოდიუმი მოიცავდა ოფისის ტიპსა და ბუნების ელემენტების მიქსს. კოსტიუმების ფორმები კი არაორდინალური და ექსტრავაგანტული იყო, ფერთა გამა კი მუქი ტონალობები ნეონის აქცენტებით.

პირველად დავესწარი ბრენდების Kasai და Nissa-ს პრეზენტაციებს, მათ საერთო ხაზი აღმოაჩნდათ -კოლექცია საღამოს კაბებისა და ელეგანტურ კოსტიუმებს მოიცავდა. ბრენდმა Tell the Truth გაგვაცნო ქუჩის მოდით ინსპირირებული კოლექცია, რომლის ჩვენება მილანის ცათამბრჯენის ბოლო სართულზე მოეწყო. ქალაქის ულამაზესი ხედი იყო მოდელების ე.წ “ბექგრაუნდი”გახდა.

Fondazion Sozzani-ის სივრცემ ბევრ საინტერესო და ახალბედა ბრენდს უმასპინძლა: აქ მოეწყო Setchu-ს პრეზენტაცია, დიზაინერმა სამოსთან ერთად ახალი სუნამოსა და სამკაულის კოლექციაც გამოფინა.

აქვე გაიმართა ფრანკა სოზანისადმი მიძღვნილი დოკუმენტური ფილმის ჩვენება. Ports 1961-ის კოლექციის პრეზენტაციაც  Fondazione Sozzani-ის სივრცეში იყო წარმოდგენილი: მკაცრი კოსტიუმები, ფართო პალტოები, გრძელი მინიმალისტური კაბები.

ფერთა პალიტრა ძირითადად მონოქრომული იყო — შავი, თეთრი, ნაცრისფერი და მუქი ლურჯი. კოლექცია ქმნიდა თანამედროვე ინტელექტუალური ქალის იმიჯს, სადაც ფორმა და სტრუქტურა მთავარ როლს თამაშობს.

Alessandro enriquez-მა Rossella Jardini-სთან კოლაბორაციით შექმნილი ფერადოვანი კოლექციის პრეზენტაცია მილანის ერთ-ერთ გამორჩეულ ადგილას “ბანი მისტერიოზიში” გამართა.

კოლექციაში კარგად ჩანდა დიზაინერების განწყობა და ხასიათი. ალესანდრომ ჩვეულ ხაზს არ უღალატა და ახალი კოლექციაც მკვეთრი ფერების სიჭრელითა და პრინტების სიუხვით გამოირჩეოდა.

ბრენდი Themoirè ცნობილია ჩანთების დიზაინით, ბრენდისთვის განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია მდგრადი მოდა და ეკოლოგიური მასალები.  რაც ჩემის აზრით უმნიშვნელოვანესია დღევანდელ მოდის ინდუსტრიაში. ამ სეზონზეც მთავარი აქცენტი გაკეთდა: ვეგანურ ტყავზე, გადამუშავებულ ქსოვილებზე, რბილ, სკულპტურულ ფორმებზე. პრეზენტაცია გაიმართა შოურუმის მშვიდ და მინიმალისტურ გარემოში, სადაც კოლექცია წარმოდგენილი იყო როგორც თანამედროვე, ეკო-ლუქსის მაგალითი. ფერთა პალიტრაში დომინირებდა მიწისფერი ტონები- ყავისფერი, ქვიშისფერი, მწვანე.

Fabiana Filippi-ს პრეზენტაცია “ოსტატობის ძაფი” მილანის მოდის კვირეულზე გამოირჩეოდა იტალიური ელეგანტურობითა და დახვეწილი მინიმალიზმით.  კოლექციაში წარმოდგენილი იყო რბილი ქაშმირის პალტოები,  ნაქსოვი კაბები, მსუბუქი-ფენებად ჩასაცმელი კოსტიუმები. ფერთა პალიტრა ძალიან ნაზი — კრემისფერი, ნაცრისფერი, ღია ყავისფერი და რბილი ვერცხლისფერი დეტალები. კოლექციის იდეა იყო თანამედროვე ქალის მშვიდი ლუქსი, რომელიც ხარისხსა და კომფორტზეა დაფუძნებული.

Fratelli Rossetti-მ მილანში წარმოადგინა ფეხსაცმლისა და ტყავის აქსესუარების შავ-თეთრი კოლექცია, რომელიც ბრენდის ისტორიულ ხელობას უსვამდა ხაზს. პრეზენტაციაში ყურადღება გამახვილდა: კლასიკურ ლოფერებზე, მაღალი ტყავის ჩექმებზე, თანამედროვე ფორმის ბოტებზე.

მიმიწვიეს ასევე Delvaux-ის პრეზენტაციაზე, სადაც ჩანთების უახლეს კოლექციას გავეცანი. ბრენდი არის უძველესი, რომელიც დაარსდა 1829 წელს ბელგიაში და დღემდე ერთ-ერთი პრესტიჟულია და ცნობილია მაღალი ხარისხის ტყავის ჩანთებით. Delvaux-ის ახალი კოლექცია აერთიანებს ბრენდის ისტორიულ მემკვიდრეობას და თანამედროვე დიზაინს. კოლექციაში წარმოდგენილია „აიქონიქ“ ჩანთების განახლებული ვერსიები.

Des Phemmes-ის კოლექცია მილანში გამოირჩეოდა დრამატული და გლამურული ესთეტიკით. ბრენდი ცნობილია: კრისტალებით გაფორმებული კაბებით, ბრჭყვიალა ქსოვილებით. დიზაინი Salvo Rizza აერთიანებს ქალურობასა და თეატრალურობას. ბრენდის ნამუშევრები ხშირად ჩანს წითელ ხალიჩაზე და მუსიკალურ ღონისძიებებზე.

Moncler-მა მილანის მოდის კვირეულზე წარმოადგინა კოლექცია, რომელიც ბრენდის მთავარ თემას — მთის სპორტსა და ტექნიკურ ტანსაცმელს — თანამედროვე მოდასთან აერთიანებს. კოლექციის მთავარი ელემენტები იყო: პუფერული ქურთუკები, ტექნიკური პალტოები, ბეწვისა და ნეილონის კომბინაციები. დიზაინში იგრძნობოდა ალპური გარემოს გავლენა, თუმცა ლუქები ადაპტირებული იყო ქალაქური ცხოვრებისათვისაც. Moncler-ის ივენთები ხშირად აერთიანებს მოდას, სპორტსა და ტექნოლოგიას.

Maria Grazia Chiuri-ის მიერ შექმნილი Fendi-ის საოცარი კოლექციის ჩვენების შემდეგ კოსტიუმების ახლოდან გასაცნობად მოდის სახლს ვესტუმრე ე.წ Re-see-სთვის, რაც კარგი საშუალებაა კოლექციის დეტალების – ქსოვილების, კერვის ტექნიკისა და აქსესუარებზე დაკვირვებისთვის.  განსაკუთრებით მომეწონა Fendi-ს საფირმო – „Fendi Baguette“ ჩანთების ახალი კოლექცია. მარია გრაციას შექმნილ სამოსს ავხსნიდი ორი სიტყვით „Chic & Cool“.

Demna Gvasalia-ს გუჩის მოდის სახლისთვის სადებიუტო ჩვენების აღსანისნავად მოეწყო გრანდიოზული Gucci After Party, ეს ღონისძიება, მოდის სამყაროს ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული საღამო გახდა.

ღონისძიებაზე შეიკრიბნენ დიზაინერები, მოდელები და ინდუსტრიის წარმომადგენლები. საღამოზე უამრავ ცნობილ ადამიანს შევხვდი. სკულპტურებით სავსე სივრცე ჩვენების შემდეგ სტუმრებმა შევავსეთ და EsDeeKid-ის მიერ შესრულებულ მუსიკაზე გავერთეთ.

მილანის მამაკაცის მოდის კვირეულმა – შემოდგომა–ზამთარი 2026/27 დაახლოებით 76 ღონისძიება გააერთიანა, მათ შორის პოდიუმის ჩვენებები და პრეზენტაციები. სეზონი ერთგვარ შემოქმედებით პრელუდიად იქცა მომავალი მილანო–კორტინა 2026 წლის ზამთრის ოლიმპიადის წინ. მრავალი კოლექცია შთაგონებული იყო ზამთრის ლანდშაფტებითა და  სპორტით. კვირეულის განმავლობაში იტალიური ისტორიული მოდის სახლები საერთაშორისო დიზაინერებთან ერთად წარდგნენ, რითაც ტრადიციასა და ინოვაციას შორის მდიდარი დიალოგი შეიქმნა. კლასიკური სამკერვალო ფორმები თანამედროვე ხედვით წარმოგვიდგა, ხოლო სპორტული გავლენები, მდგრადობა და თანამედროვე ლუქსის დახვეწილი ხედვა სეზონის განმსაზღვრელ თემებად იქცა. მამაკაცების მოდის კვირეული  Zegna-ს ჩვენებით გაიხსნა და PDF-ის ბრენდმა დახურა. ჩემთვის საინტერესო და ერთმანეთისგან მკაფიოდ განსხვავებული კოლექციებს გავეცანი.

Eleventy-ის კოლექციამ გააერთიანა კლასიკური სარტორიული სტილი და სპორტული კომფორტი. მთავარი ელემენტები: მანდარინის საყელოს პიჯაკები, ქაშმირისა და მატყლის ნაქსოვი სამოსი. თემატიკა: ქალაქსა და ბუნებას შორის გარდამავალი გარდერობი.

K‑Way-ს ბრენდმა Vogue Italia-სთან ერთად კოლაბორაციით შემოგვთავაზა ახალი კოლექციის პრეზენტაცია და პარალელურად გამართა „საუბრები“ მოწვეულ სპიკერებთან ერთად. სივრცის დეკორაციის დიზაინმა ალპებში მამოგზაურა. K-Way-ს პრეზენტაცია გაკეთდა პროექტით “მილანის მთები: ალპები ქალაქში”. კოლექციამ გააერთიანა: ალპური სტილი, წყალგამძლე ტექნიკური მასალები, ურბანული სპორტული ლუქები. 

Plās Collective- მილანში დაფუძნებული არტისტული კოლექტიური ბრენდია, რომელიც  კრეატიული, თავისუფალი, ახალგაზრდული სტილით გამოირჩევა. დიზაინერმა Nathi Danten კოლექციას “არაფერი სერიოზული” უწოდა და მეგობრულ გარემოში მისი პრეზენტაცია მოაწყო.

Cortigiani იტალიური ბრენდი, რომელიც ცნობილია კლასიკური ელეგანტურობით. უახლეს კოლექციაზე აქცენტი გააკეთა პრემიუმ ქსოვილებსა და დახვეწილ სილუეტზე. პრეზენტაციაზე გავიცანი ცნობილი მოცეკვავე ფრანჩესკო მარიოტინი, რომელიც ბრენდის სამოსში იყო წარმოდგენილი.

Harmont & Blaine – ნეაპოლიტანური ბრენდი, რომელიც ცნობილია ხმელთაშუაზღვის ყოველდღიური ელეგანტურობით. როგორც ყოველთვის ბრენდმა მამაკაცებისა და ქალბატონების ფერადი სამოსი წარგვიდგინა და პრეზენტაციაზე აპერიტივოთიც გაგვიმასპინძლდა სტუმრებს. კოლექციაში ჭარბად იყო , ლურჯი, მდოგვისფერი, ნაცრისფერი.

Santoni ცნობილი იტალიური ლუქს ბრენდია, რომელიც ფოკუსირდება ფეხსაცმელსა და ჩანთებზე. ბრენდის პრეზენტაციები გამოირჩევა ხელით დამზადებული ნაწარმის წარდგენით, პრეზენტაციაზე ტყავის დამუშავების ყველა ეტაპის ჩვენებით, რაც ჩემის აზრით გამორჩეული მიდგომაა “დამზადებულია იტალიაში” ხაზგასმისა და თვითშემეცნებისთვის.

Marcello Pipitone-მ ამ სეზონზე ბრენდის 5 წლის იუბილე აღნიშნა. მისი კოლექციების იდენტობა ურბანული სპორტული სტილია. დიზაინერმა გადამუშავებული მასალები გამოიყენა ახალ კოლექციაში.

Bikkembergs ცნობილი ბრენდი თავისი სპორტული დიზაინით, რომლის კრეატიული დირექტორი Lee Wood-ია. მან ახალი კოლექცია ბრენდის სათაო ოფისში წარგვიდგინა.

Rold Skov- დანიელი დიზაინერის ბრენდი, რომელიც ცნობილია ნოსტალგიური და არტისტული მამაკაცის სტილით. კოლექცია დატვირთული იყო ვინტაჟური ტექსტურებითა და ფერების ექსპრესიული კომბინაციებით.

გამორჩეულად კრეატიული ნამუშევრები ქონდათ Pecoranera-ს ბრენდს რომელიც რამდენიმე დიზაინერის ერთობლივი პროექტია.

Corneliani-ი აერთიანებს იტალიურ ტრადიციულ სარტორიულ სტილსა და ელეგანტურ თანამედროვე სილუეტებს, რაც ბრენდის იდენტობის მთავარ ნაწილს წარმოადგენს.

Salvatore Santoro ცნობილია ხელით დამუშავებული ტყავის სამოსით. დიზაინი აერთიანებს იტალიური ხელით ნამუშევარ და თანამედროვე ფორმებს. ახალი შემოდგომა-ზამთრის კოლექციის კონცეფცია წარსულისა და თანამედროვეობის დიალოგი გახდა. ფერების გამა მოიცავდა ყავისფერის, მწვანის, ლურჯისა და შინდისფერის ტონის გრადაციებს, ასევე რამდენიმე კოსტუმში ანიმალისტური ფაქტურა იყო გამოყენებული.

Bottega Bernard დამწყები ტალანტია, რომელიც პირველად გამოჩნდა მილანის მოდის კვირეულის კალენდარში. კოლექცია ფოკუსირდება: მინიმალისტურ იტალიურ ესთეტიკაზე. დიზაინერმა კოლექცისათან ერთად გამაცნო ე.წ “მუდბორდები”.

Victor Hart ახალგაზრდა ბრენდია, რომლის სადებიუტო ჩვენებაც შედგა ოფიციალური მოდის კვირეულის ფარგლებში. კოლექციის მთავარი ნაწილი დენიმისგან შედგებოდა. დიზაინერმა შეძლო აფრიკული მოტივებისა და ევროპული სამკერვალო ტექნიკის იდეალურად შერწყმა.

პორტუგალიელმა დიზაინერმა Miguel Vieira, რომელიც დახვეწილი მინიმალიზმით არის ცნობილი, წარმოადგინა შემოდგომა/ზამთარი 2026–27 კოლექცია, რომელსაც ახასიათებდა სუფთა ხაზები, თანამედროვე ელეგანტურობა. ფერთა გამა მოიცავდა ძირითადად შავსა და პასტელურ ტონებს, რაც კოლექციის თანამედროვე ხასიათს უსვამდა ხაზს. მიგუელ ვიეირას ბრენდის ე.წ ბექსთეიჯში ფოტოების გადაღება და ჩვენებისთვის მზადების ფუსფუსის კამერით აღბეჭდვა ჩემთვის საინტერესოდ სასიამოვნო აღმოჩნდა.

Bally-ის  შვეიცარიული მემკვიდრეობითა და ევერესტის ისტორიული ექსპედიციებით შთაგონებული კოლექცია აერთიანებს ფუნქციურობასა და დახვეწილ ურბანულ ელეგანტურობას. ალპური მოტივები, არქივიდან აღებული გრაფიკა და „სასრიალო“ სიმბოლიკა გვხვდება, როგორც კლასიკურ სილუეტებში, ისე ტექნიკურ ზედა ტანსაცმელსა და აქსესუარებში. ბრენდის დამახასიათებელი დეტალები — „B“-ის ქვილთირებული რელიეფი და უტილიტარული ელემენტები — ხელობის ხარისხსა და ფუნქციურობას უსვამს ხაზს. ფეხსაცმელში გამორჩეულია განახლებული “ქალაქური კერლინგი” და ახალი “ალპური ჩექმები”, რომლებიც მემკვიდრეობას, ინოვაციასა და თანამედროვე სტილს აერთიანებს.

Tod’s-ის შემოდგომა-ზამთარი 2026/27 მამაკაცის კოლექცია, რომელიც წარმოდგენილი იყო შთამბეჭდავი სლოგანით „იტალიური შეხება“, როგორც ყოველთვის ულამაზეს ვილა ნეკი კამპილიოში ჩატარდა. ეს ადგილი ჩემი ერთ-ერთი ფავორიტია მილანში. Tod’s-ის პრეზენტაცია ყპველთვის იტალიური ცხოვრების ავთენტურობის, ოსტატობისა და ბუნებრივი ელეგანტურობის ზეიმია. სტუმრების თვალწინ ხელოსნებმა ხელით დაამუშავეს მასალები და გააცოცხლეს კოლექციის მთავარ გმირი — ცნობილ ზამთრის “გომინოს” ჩექმა-ბოტები. ღონისძიებას ესწრებოდნენ ცნობილი პერსონები, მათ შორის მსახიობი ედ ვესტვიკი. Tod’s-მა კიდევ ერთხელ გაუსვა ხაზი თავისი მემკვიდრეობის ერთგულებას.  ბრენდისთვის „დამზადებულია იტალიაში“ საუკეთესო გამოხატულებად იქცა.

მილანის მამაკაცის მოდის კვირეულზე Lardini-მ კოლექცია წარმოადგინა  მყუდრო გარემოში- სახელწოდებით “წარმომავლობა”, რომელიც კონცენტრირებული იყო ბრენდის მუდმივ იდენტობაზე. კოლექცია ასახავს Lardini-ის “შესრულების ხელოვნება“-ს, სადაც ხელობა ერთდროულად კულტურული ღირებულებაცაა და ინოვაციის ძრავაც. ტრადიციული სარტორიული სტილი ტექნიკურ სიზუსტეს ერწყმის, ხოლო მასალები და წარმოების პროცესები ნამდვილ ლუქსს განსაზღვრავს.

Boglioli-მ თავისი ახალი 26/27 წლის მილანის ცნობილი უბნებით შთაგონებული კოლექცია წარმოადგინა, როგორც ურბანული ლუქსის დახვეწილი გამოხატულება. ულტრა-თხელი შალი და  განახლებული ქაშმირი ხაზს უსვამს ბრენდის ტაქტილურ ოსტატობას, ხოლო ტექნიკური პიჯაკები თანამედროვე ცხოვრების ელეგანტურობას. ფერთა პალიტრა აერთიანებს ლურჯის ტონებს, თბილ ნეიტრალურ ფერებსა და Boglioli-ისთვის დამახასიათებელ მწვანეს.

Rowen Rose-ის ჩვენება მამაკაცის მოდის კვირეულის ფარგლებში გაიმართა განსაკუთრებულ გარემოში — დეკონსეკრირებულ ეკლესიაში, სადაც სანთლების შუქმა და წითელმა განათებამ შოუს დრამატული ატმოსფერო შესძინა. კრეატიულმა დირექტორმა Emma Rowen Rose-მა ხელოვნებისა და არქიტექტურის გავლენით შექმნა კოლექცია, რომელიც გამოირჩევა სკულპტურული ფორმებით, ფერების სიუხვით(ტერაკოტა, მდოგვისფერი, ზეთისხილისფერი, ყავისფერი…), ტექსტურიანი ქსოვილებითა და თავისუფალი დრაპირებით, რაც თითოეულ ლუქს თითქმის სიურეალისტურ, არტისტულ ხასიათს აძლევს. ერთობლივ (co-ed) კოლექციაში წარმოდგენილი იყო Rowen Rose-ის დამახასიათებელი ელეგანტურობა და ზუსტი სამკერვალო ტექნიკა. სტუმრებს შორის იყვნენ ცნობილი ფიგურები: კამილე რაზატი და მარა ლაფონტანი. ეს კოლექცია ჩემთვის ერთ-ერთი ფავორიტია ამ სეზონზე.

 Text and Photos by Matassi Tsertsvadze

The post Milan Fashion Week appeared first on City Magazine.

მახსოვს, ლეგენდარული მსოფლიო ტოპ მოდელების მიბაძვით გავაკეთეთ. კანისფერი სამოსი ავთანდილმა შეკერა. ვიღებდით „კიკალა სტუდიაში”…. რა დასამალია და, ბევრიც „ვაფოტოშოპეთ”, ვინაიდან ერთ კადრში ამდენი ლამაზი გოგო არც თუ ისე მარტივი გადასაღები იყო.

დღემდე ყველა დიდი სიყვარულით ვიხსენებთ  იმ დროს, იმ ფოტოსესიას და იმ აურზაურს. მართლა სხვა დრო იყო…

თიკა  სითიმდე გავიცანი. გავიცანი, როგორც მომღერალი. ეს იყო რუსთავი ორში. მე პოლიტიკური გადაცემა მიმყავდა სახელად, „ღამის კურიერი“. ძირითადად პოლიტიკურ დებატებს ეთმობოდა ეთერი და ძალიან, ძალიან იშვიათად კულტურულ სიახლეებს ან შოუ ბიზნესს. მაშინ ძალიან პოპულარული იყო კლიპის პრეზენტაცია. რაც უფრო „სერიოზულ“ ეთერში მოხდებოდა ეს, მით უკეთესი. დათო ფორჩხიძემ თიკას „არ გაჩერდე“ მოიტანა. თიკა ძალიან ეფექტური გოგო იყო – მაღალ-მაღალი, აშხვართული, “ტოპმოდელური” ღიმილით და დასამახსოვრებელი ხმის ტემბრით. მონუსხა ყველა, სტუდიის ოპერატორ-დაცვიანად.

და აი, გადის მრავალი წელი და ის უკვე ჩვენი ზაფხულის სითის გოგოა. თიკას მთელი ხიბლი მის მრავალფეროვნებაშია. „მასალაა“ ბარაქიანი, რასაც გინდა იმას გააკეთებ მისგან. უფრო ზუსტად, არც არაფრის გაკეთება არ გინდა – ეფექტურია, ლამაზი, ძლიერი. მე ასეთი თიკა დავინახე ჩვენს გუნდთან ერთად. იდეები No Name-ს დამფუძნებელს, ჩემს კარგ ახლობელს, მაკა ჩხეიძეს გავუზიარე და მივიღეთ ჩვენი, „სითისეული“თიკა. ის დილაუთენია იწყებს „გადარბენის“ რეჟიმს. დადის კონცერტებზე, არ ერიდება უმაკიაჟო ვლოგებს გამომწერებისთვის. მერე მიჰყავს გადაცემები, მერე კვლავ გადაღებები, იქით ოჯახი და ბავშვები, შუაში და ლამის ყოველდღე, ვარჯიში, დისციპლინა, კვლავ სცენა, კვლავ ტელევიზია, კვლავ გასტროლები და კვლავ დილის რიტუალები. აი, ამ დიდ აურზაურში „სითიმ“ კადრი გააჩერა. მგონი  გამოგვივიდა.

რომ არა მომღერალი, ტელეწამყვანი, მოდელი ვიქნებოდი… 

ბავშვთა  ფსიქოლოგი.

რომ არა საქართველო, ვიცხოვრებდი… 

აშშ-ში, ვიცხოვრე, ჩემი ენერგიის და რიტმის ხალხია და ამიტომ.

ჩემი ცხოვრების მთავარი კომპოზიცია/სიმღერა

თავად ვიმღერე – „ მე ბედნიერების მჯერა“.

რა ფერია ჩემი ცხოვრება? 

პირველი, რაც ახლა აზრად მომივიდა, იასამნისფერი.

წიგნი, რომელსაც თავიდან წავიკითხავდი…

ბავშვთა ფსიქოლოგიას ეხება „ეს რომ ჩვენს მშობლებს სცოდნოდათ“

ფილმი, რომელსაც თავიდან ვნახავდი   

Notebook, სიყვარულის მჯერა.

მომღერალი, ვისთანაც ვიმღერებდი 

დუალიპასთან, მგონია, რომ სცენაზე  კარგი სანახავი ვიქნებოდით დუეტში.

ტელევიზია თუ დიდი სცენა?

ორივე სცენაა ჩემთვის, მაგრამ დიდი სცენა, ალბათ, დიდი ბედნიერებაა.

ახალი საინტერესო გადაცემა თუ ახალი სიმღერა?  

ახალი გადაცემა საინტერესო გამოწვევაა.

ასაკი და სილამაზე. ბუნებრივად შესვლა ასაკში თუ პლასტიკური ჩარევა?

ბუნებრივად შესვლა და ამით ტკბობა.

ლამაზისასცენო კაბა თუ სამკაული? 

სასცენო კაბა.

ფოტოსესია თუ ვიდეორგოლი? 

ვიდეორგოლი, სადაც ვილაქლაქებ.

დასვენება აქტიური თუ პასიური? 

ამ ბოლო დროს პასიურ დასვენებაზე გადავედი.

უზომოდ ბედნიერი ვარ იმით, რომ…. 

ბედნიერი ვარ იმით, რომ ბევრ სიყვარულს ვიღებ.

რჩევა, რომელიც მივიღე ერთ დროს… 

რის გაკეთებასაც მოასწრებ დღეს, ვეღარ მოასწრებ ხვალ.

ჩემი საყვარელი ამოჩემებული გამოთქმა…. 

არასოდეს თქვა არასოდეს

პატარა თიკას ვეტყოდი… 

პატარა თიკას ვეტყოდი, რომ შენ ცხოვრება დაგასაჩუქრებს  ბევრი ბედნიერი ადამიანით, მოვლენით და ამბით.

სითის 2011 წლის თებერვალის ყდა

ფოტო: Ivan Berkovich

თმა/მაკიაჟი: ეკატერინე ჩანჩიბაძე

პროდიუსერი: ეკა ხოფერია

სამოსი: Rick Owens

სამკაული: Parts of Four

No Name Concept Store

The post თიკა ფაცაცია – სითი სცენა appeared first on City Magazine.

CNN-ის და BBC-ის ინფორმაციით, ეს ტენდენცია განსაკუთრებით აქტუალურია ახალგაზრდა აუდიტორიაში, რომელიც კრის ჯენერს წარმატებული სტრატეგიის, გავლენისა და ფინანსური დამოუკიდებლობის სიმბოლოდ აღიქვამს. მისი, როგორც ძლიერი მენეჯერისა და საქმიანი ქალის იმიჯი( მან ოჯახური რეალითი შოუ გლობალურ ბრენდად გარდაქმნა) ბევრისთვის მოტივაციის წყაროდ იქცა.

ჩინურ სოციალურ პლატფორმებზე მომხმარებლები ერთმანეთს უზიარებენ „იღბალის მოზიდვის“ საკუთარ ხერხებს, სადაც ერთ-ერთ ყველაზე პოპულარულ მეთოდად სწორედ კრის ჯენერის ფოტოს გამოყენება მიიჩნევა. ზოგი  იმასაც ამტკიცებს, რომ პროფილის შეცვლის შემდეგ მათ  რეალურად იგრძნეს დადებითი ცვლილებები, იქნება ეს ახალი შესაძლებლობები თუ მოულოდნელი წარმატება.

მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი ამ ტრენდს იუმორით ეკიდება, მისი პოპულარობა ნათლად აჩვენებს, რამდენად დიდ გავლენას ახდენს პოპ-კულტურა თანამედროვე ონლაინ კულტურაზე და როგორ შეუძლია ცნობილ ადამიანებს  სრულიად განსხვავებულ კულტურულ გარემოში ახალი, თითქმის სიმბოლური მნიშვნელობა შეიძინონ.

The post კრის ჯენერის ფოტო – წარმატების თილისმა ონლაინ სმყაროში appeared first on City Magazine.