ალბათ, სწორედ აქ იწყება მარიამ გოგნიაშვილის ისტორია. არა გერმანიაში, სადაც სულ მალე ახალი ცხოვრების დაწყებას აპირებს, არც იმ დღეს, როდესაც უნივერსიტეტიდან მიღებული პასუხი ნახა. მისი ისტორია გაცილებით ადრე იწყება – იმ ინტერესით, რომელსაც წლების განმავლობაში სხვადასხვა მიმართულებით მიჰყვებოდა, იმ კითხვებით, რომლებზეც პასუხებს ეძებდა და იმ გზით, რომელიც არც კი იცოდა სად მიიყვანდა.

მარიამ გოგნიაშვილი მალე Constructor University-ში ბიოქიმიისა და უჯრედული ბიოლოგიის შესწავლას დაიწყებს. მის წინ სრულიად ახალი ეტაპია – სხვა ქვეყანა, უცხო ენა, ახალი უნივერსიტეტი, განსხვავებული აკადემიური გარემო და დამოუკიდებელი ცხოვრების პირველი დიდი გამოცდილება. ბავშვობიდან ყველაფერი აინტერესებდა – ხელოვნება, სპორტი, ისტორია, საბუნებისმეტყველო საგნები. ერთ კონკრეტულ სფეროში არასდროს ჩაკეტილა. პირიქით, სადაც ახალი შესაძლებლობა ჩნდებოდა, თითქმის ყველგან იყო. ეს ინტერესები კიდევ უფრო გააფართოვა ბაქსვუდის სკოლამ, სადაც მარიამს სხვადასხვა მიმართულებით საკუთარი თავის გამოცდის შესაძლებლობა მიეცა. დროსთან ერთად კი, პროფესიულ გადაწყვეტილებაში დარწმუნდა. 

– სამედიცინო სფერო საოცრებაა; უდიდესი სტრესი ყოველდღიურობაში, თავგანწირვა. დიდ პასუხისმგებლობას იღებ. სხვა ადამიანის ჯანმრთელობა შენს ხელშია. სამეცნიერო სფერო კი არის ამის საყრდენი. კვლევა ექსტრემია, სანამ ბაზარზე გავა, ამიტომაც მომეწონა…

– ახალი ეტაპი ყოველთვის მცირე გაურკვევლობასაც გულისხმობს. როგორ შეხვდი ამ განცდას?

– ასეთი ემოციები მანამდე არ მქონია. არ ვიცი, კარგიც და ცუდიც, კარგი უფრო მეტი. ზოგადად ახალს რომ იწყებ, ჯერ არ იცი რა მოხდება და ღელავ. ადრე სიახლეებიც ნაკლებად მიყვარდა. რომ არ მოგატყუოთ, უფრო მსტრესავდა, არ ვიცოდი რა მოხდებოდა. ახლა კი ვფიქრობ – რახან ასე ხდება, ესე იგი კარგთან ასოცირდება. ყველა სიახლე მახარებს: ახალ ხალხს რომ გავიცნობ, ახალ რაღაცებს რომ ვისწავლი, ახალ ქალაქში რომ ვიცხოვრებ. ვეცდები არ შევიცვალო. თან მიხარია და თან მანერვიულებს.

ახალ ქვეყანაში წასვლა მხოლოდ პროფესიული შესაძლებლობა არ არის. ჩნდება პასუხისმგებლობა ოჯახის, საკუთარი თავის და ქვეყნის წინაშე.

– წარმოუდგენელია მხოლოდ პროფესიაში ყოფნა. ზოგი დღე და ღამე სამსახურზე ფიქრობს. მე ასე არ შემიძლია. საჭიროა ოჯახი, მეგობრები, ურთიერთობები, ჰობი, განტვირთვა. ყოველთვის მიჭირდა იმასთან შეგუება, რომ შეიძლება ვიღაცას იმედი გავუცრუო. სადაც არ მივდივართ ქართველები, ყველგან წარმოვადგენთ ჩვენს ქვეყანას… ჩემს მომავალ უნივერსიტეტშიც ბევრი ქართველია. იმედია გავუმკლავდებით ამ ყველაფერს, რომ საქართველო კარგად წარმოვაჩინოთ. ამას ნამდვილად ვგრძნობ, ყველაზე მეტად, ოჯახისგან. მარტივი არ იყო მათთვის ჩემი გაშვება ახალ ქვეყანაში. მაქსიმალურად მინდა, ეს შესაძლებლობა გამოვიყენო. 

ოჯახში მეცნიერებისა და მედიცინის მიმართ ინტერესი უცხო არასდროს ყოფილა. მამა, გიორგი გოგნიაშვილი, ექიმია. მამის მხრიდან ბაბუა, ოთარ გოგნიაშვილი – „მეცხრე საავადმყოფოს” ფაქტობრივი დამფუძნებელი, ომარ ხუჯაძესთან ერთად. დედის მხრიდან ბაბუაც, ივანე ვერულაშვილი, ექიმია. თუმცა, ოჯახის ეს პროფესიული ისტორია მარიამისთვის წინასწარ განსაზღვრულ გზად არასდროს ქცეულა.

 – ბაბუას, მამაჩემის მხრიდან, პირადად არ ვიცნობდი, ჩემამდე გარდაიცვალა, მაგრამ ისტორიები ვიცი. გარდა პროფესიისა, საოცარი პიროვნება იყო… დედის მხრიდანაც ბაბუა ექიმია. არ ვიცი, ისტორიები ისეთი მესმის, ამაყი ვარ. შთამბეჭდავია ეს ჩემთვის. ბაბუაჩემმა რომ გაიგო ბიოლოგია-ქიმიის განხრით მინდოდა ჩაბარება, ძალიან გაუხარდა და ეგრევე წიგნები მირჩია წასაკითხად. ჩემი გამზრდელი ბებიაც, ნინიკო ჩხეიძე, ბიოლოგია, თუმცა თავიდან ყველას ძალიან გაუკვირდა ჩემი არჩევანი. ზეწოლა არ ყოფილა ოჯახის მხრიდან. რამდენჯერაც სხვა პროფესიაზე დავფიქრდი, ყოველთვის მხოლოდ დიდი მხარდაჭერა მქონდა. ბიოლოგიაში მომზადება ბოლო წელს დავიწყე, მას შემდეგ, რაც ამ ფაკულტეტზე ჩაბარება გადავწყვიტე. ძალიან მიხარია, რომ მომეცა შესაძლებლობა ეს საგანი ინგლისურად ბაბუაჩემის, ოთარ გოგნიაშვილისა და ჩვენი ოჯახის ახლო მეგობრისგან, ბუციკო ჩხარტიშვილისგან მესწავლა. ეს დიდი პასუხისმგებლობაც იყო და საოცარი გამოცდილებაც.  ეს მიმართულება რომ ავირჩიე, ჩემი მშობლები ცოტა სკეპტიკურად უყურებდნენ ჩემს არჩევანს. ბიძაჩემს რომ ჰკითხეს, რომელიც ჩემთვის ძალიან მისაბაძი და საამაყო ადამიანია (თვითონ ძალიან დაინტერესებულია ამ სფეროთი, ჰარვარდში და სტენფორდში იღებს სხვადასხვა კურსს), მან უთხრა, რომ ეს არის მომავლის პროფესია. ალბათ, მალე ხელოვნური ინტელექტი ჩაანაცვლებს ბევრ პროფესიას და ჩემი არჩევანი ძალიან მოეწონა. ჩემი მშობლებიც ცოტა დამშვიდდნენ. 

საბოლოოდ, სწორედ ამ თავისუფლებაში იპოვა საკუთარი მიმართულება. ეს ინტერესი ახლა უკვე გერმანიაში გაგრძელდება. იქ, სადაც პროფესიულ განვითარებასთან ერთად, ცხოვრების სრულიად ახალი ეტაპიც იწყება. ახალი უნივერსიტეტი მისთვის მხოლოდ აკადემიური გამოწვევა არ იქნება. შეიცვლება ყოველდღიურობა, გარემო, რომელშიც აქამდე ცხოვრობდა.

– “არ ჩამოხვიდე, იქ ჯობია”,- ჩემთვის ხშირად უთქვამთ ეს სიტყვები, მაგრამ ამ ქვეყანას ვინ ჰყავს, თუ არა ჩვენ! საქართველო არ უნდა დავივიწყოთ. მგონია, რომ ძალიან დიდი ნაწილი უნდა მივდიოდეთ იმისთვის, რომ აქ ჩამოვიდეთ, აქ ჩამოვიტანოთ ცოდნა, განათლება და გამოცდილება. თუ მარტო ერთი-ორი დაბრუნდება, პროგრესი არ იქნება, მაგრამ თუ ყველა კოლექტიურად დავბრუნდებით უცხოური განათლებით, ტექნოლოგიებით, მეთოდებით…. მნიშვნელოვან ცვლილებას ჩამოვიტანთ საქართველოში.

მარიამმა იცის, რომ წინ არაერთი გამოწვევა ელოდება – უცხო ენა, ახალი აკადემიური გარემო, ოჯახთან დაშორება და ახალი პასუხისმგებლობების აღება. თუმცა, ალბათ, სწორედ ეს ხდის დასაწყისს განსაკუთრებულად ამაღელვებელს. ჯერ არ იცი, რა შესაძლებლობებს გაგიხსნის და როგორი იქნება შენი ცხოვრების ის ეტაპი, რომელსაც დღეს პირველად იწყებ. ყველაფერი წინ არის!

ტექსტი: კესო ბოჭორიშვილი

ფოტო: ნათია ასანიძე

The post მარიამ გოგნიაშვილის დასაწყისი appeared first on City Magazine.

იმ საღამოს  კარნეგი ჰოლის  სცენაზე სუხიშვილების საოცარი პროგრამა მიმდინარეობდა, დარბაზში კი, 2800 სტუმარი ქართული ცეკვით  ტკბებოდა. 

რამდენიმე წლის წინ ამერიკაში ჩასული ქართველი გოგოსთვის ეს მხოლოდ წარმატებული ღონისძიება არ ყოფილა. ეს იყო პასუხი კითხვაზე – და მერე? კითხვაზე, რომელიც საქართველოში წარმატებული კარიერის, ტელევიზიის, დიდი პროექტებისა და პროფესიული მიღწევების შემდეგ, საკუთარ თავს დაუსვა და რომელმაც საბოლოოდ ნიუ-იორკამდე მიიყვანა. 

პრესის ჟურნალისტი ვარ 17 წლიდან. შემდეგ ეს გამოცდილება პროდიუსინგსა და პროდაქშენში გადავიტანე. ჩავერთე PR-სა და მარკეტინგში.  ამერიკაში წასვლამდე არხის გაყიდვების ხელმძღვანელი ვიყავი. კარიერულად საკმაოდ მაღალ საფეხურს მივაღწიე, მაგრამ სწორედ მაშინ შემეშინდა გაჩერების. ვეღარ ვხედავდი რა უნდა ყოფილიყო ჩემი შემდეგი ნაბიჯი და საკუთარ თავს ერთი კითხვა დავუსვი – „მერე?“ სწორედ ამ კითხვამ მიმაღებინა ამერიკაში წასვლის გადაწყვეტილება. ამას დაემთხვა არასტაბილური გარემო, რომელმაც კიდევ უფრო მკაფიოდ დამანახა, რომ მიუხედავად ამდენი შრომისა, ჩემი კარიერა და მომავალი ბოლომდე ჩემზე აღარ იყო დამოკიდებული.

ჩემი ძმა ამერიკაში სწავლობდა და პირველად მასთან ჩავედი. ერთი თვე გავატარე ჯერ ჩიკაგოში, შემდეგ ნიუ-იორკში. სწორედ მაშინ მივხვდი, რომ ამერიკა არ არის ოცნებების ასრულების ქვეყანა იმ გაგებით, როგორც ხშირად არის რომანტიზებული. ეს არის ქვეყანა, სადაც მთლიანად საკუთარ თავზე ხარ დამოკიდებული და საბოლოოდ იღებ იმას, რასაც შენი შრომით იმსახურებ. უამრავ ქვეყანაში ვიყავი ნამყოფი და ევროპაც ძალიან მიყვარდა, მაგრამ ამერიკაში პირველად გამიჩნდა განცდა, რომ აქ ჩემი მომავალი მხოლოდ ჩემს ადაწყვეტილებებსა და ძალისხმევაზე იქნებოდა დამოკიდებული. ჩამოსვლიდან მალევე პანდემია დაიწყო. თავის გადასარჩენად ყველანაირ სამსახურში ვიმუშავე. ესეც ამერიკის რეალობის ნაწილია, ყოველდღე გადარჩენის რეჟიმში ხარ. თუმცა ამ რუტინამ არ უნდა მოგწყვიტოს მთავარს, რისთვის მოხვედი და რისი შექმნა გინდა.

სხვათა შორის, EMOLAS-ს სახელი და ისტორია ინტერვიუსთვის მომზადებისას სრულიად შემთხვევით გავიგე. მეგობარმა მითხრა, „ემოლასი“ ხომ უბრალოდ ამობრუნებული „სალომეა“-ო. ამიტომაც, ვკითხე ჩემს გმირს, სალომეს, როგორ გაჩნდა სახელის იდეა. 

რუსთავი 2-ში რომ დავიწყე მუშაობა, პატარა ვიყავი. ისეთი პერიოდი მქონდა ცხოვრებაში, ყველაფერი თავდაყირა რომ გაქვს. Facebook -ზე ამოყირავებული პროფილის სურათი დავაყენე, სახელიც ამობრუნებული დავიწერე -ემოლასი. ასე, თითქოს, მოცემულობასთან შესაბამისობაში ვიყავი და იმის შემდეგ, გავხდი „ემოლასი“. ყველა ამ სახელს მეძახდა და ამერიკაში ჩამოსვლის შემდეგაც, ჩემს კომპანიას დაუფიქრებლად Emolas Corporation დავარქვი. ახლა ცოტა მერიდება, New York times-თან ინტერვიუში მკითხეს, რატომ აირჩიე ეს სახელიო და ისე შემრცხვა, ალბათ, რაღაც განსაკუთრებულ ისტორიას ელოდნენ და სინამდვილეში ასეთი მარტივი და მინიმალისტური აღმოჩნდა. თუმცა, წლების განმავლობაში, ამ სახელმა ჩემთან ერთად იმდენი რამ გამოიარა, რომ მისი შეცვლა არც მიფიქრია. ერთი შეხედვით უბრალო ისტორიაა, მაგრამ ჩემთვის ძალიან დიდი შინაარსის მატარებელია. თან, თუ დავფიქრდებით, სამყაროც ხომ რაღაცნაირად ამოყირავებულია. არც ახლა მაქვს შეგრძნება, რომ თავით მაღლა ვდგავარ, პირიქით, მგონია, რომ ყველა ჩვენგანი რაღაც გაგებით თავდაყირა დავდივართ. ჰოდა, უკვე 15 წელია „ემოლასი“ ვარ და ეს სახელი ყველგან ჩემთან ერთად იქნება.

თქვენი პროექტები და პორტფოლიო ძალიან მრავალფეროვანია. რა არის მთავარი კრიტერიუმი, რომლის მიხედვითაც წყვეტთ ვის და რას წარუდგენთ მაყურებელს?

ჩემთვის მთავარია ჩვენი ქვეყანა ზუსტად იმ მრავალფეროვნებით წარვუდგინოთ საერთაშორისო მაყურებელს და უდიდეს აუდიტორიას, როგორიც რეალურად არის. აბსოლუტურად ყველა მიმართულებას მოვიცავთ.. კონცერტები ხომ თავისთავად, მუსიკა, ცეკვა, ბალეტი, თეატრი. გარდა ამისა,  ჩვენ ვაკეთებთ მიღებებს, სადაც ქართულ ღვინოს წარმოვადგენთ. ამასთან ერთად, ყველა ღონისძიების შემდეგ ქართველი ახალგაზრდა არტისტების ელექტრონული მუსიკის საღამოები გვაქვს. როდესაც ქართული სპექტაკლის – “მოახლეების” წარდგენა დავაანონსეთ, საოცარი გამოხმაურება მოჰყვა ამას.

ეს მხოლოდ თეატრისა და სანახაობის დამსახურება არ არის. ამ სპექტაკლში სამი ვარსკვლავი მონაწილეობს – ნინო კასრაძე, ნატო მურვანიძე, ბაია დვალიშვილი. ამხელა გამოხმაურება მათი სწორი სამოქალაქო და საზოგადოებრივი პოზიციის დამსახურებაა. იმდენად ღირსეული მოქალაქეები არიან, ისეთ მნიშვნელოვან მესიჯებს ატარებენ, რომ  ხალხის რეაქცია ამ არტისტების დამსახურებაც არის, რადგან პირველ რიგში, არიან ნამდვილი, ღირსეული მოქალაქეები. ჩვენ საერთო ფასეულობების მქონე ხელოვანებთან, არტისტებთან, ადამიანებთან ვთანამშრომლობთ და მათთვის გავაკეთებთ ყველაფერს, რომ საუკეთესო შედეგი დავდოთ. 

სალომე, რა არის შენი და Emolas Corporation-ის მთავარი მისია?

სანამ ჩემს თავზე გადავალ, გეტყვი რომ ყველას ჩვენი წილი მისია გვაქვს აქ. ამ ქვეყანაში ცხოვრებისას აღმოვაჩინე, რომ ადამიანებისთვის შენ ხარ შენი ქვეყნის წარმომადგენელი. აქ შენ ხარ შენი ქვეყანა და როგორც კი ამას აცნობიერებ, ინთება შენში პატრიოტიზმი და პასუხისმგებლობა. ჩვენი მისია, ნებისმიერი აქ მყოფის, ჩვენი ქვეყნის წარმოჩენაა – ყველა თავისებურად ახერხებს ამას და მადლობა მათ. ჩემი მთავარი მისიაა ქართული კულტურის ექსპორტი ამერიკაში. გვინდა მივაწოდოთ არაქართველ აუდიტორიას მთელი ჩვენი  სიკეთეები, ხიბლი და ღირსებები, რაც გვაქვს, როგორც დიდი კულტურის მატარებელ ერს. ამასთან ერთად, ჩვენი მიზანია რომ ეს ყველაფერი დიდ სცენებზე გავიტანოთ.

სტეფანეს კონცერტი, რომელიც ჩვენი პირველი პროექტი იყო, Webster Hall-ში ჩატარდა. 1400 ადამიანი ესწრებოდა. თავიდან, ხელშეკრულების გაფორმების დროს, არ გვენდობოდნენ. ამ ისტორიულ ადგილას ქართველი აუდიტორიის შეყვანის შეეშინდათ და დაზღვევის თანხა გაგვიორმაგეს. ზუსტად ამ დროს ყველაზე მეტად მეტკინა შინაგანად რაღაც, მაგრამ თან მივხვდი, რომ სწორედ ეს იყო ჩემი მისია, დამემტკიცებინა, რამდენად ღირებული და დასაფასებელი ერი ვართ, არა მხოლოდ სტეფანეს კონცერტის სახით, არამედ იქ დამსწრე ქართველი აუდიტორიის სახითაც. ამის შემდეგ, ჩვენს კომპანიას რეკომენდაციებს უწევენ, აღფრთოვანებული იყვნენ ქართველი აუდიტორიით.  უკვე იციან, გვიცნობენ და გვენდობიან. პირველად ეს გარდატეხა სწორედ ჩვენ მოვახდინეთ. 

სალომე, როგორია ამ ყველაფრის უკუკავშირი? რას გრძნობ ამ დროს, როდესაც ხედავ, რომ კიდევ ერთხელ წარმატებით შესრულდა კონკრეტული პროექტი?

სუხიშვილების კონცერტის მსვლელობისას, ერთ-ერთი დიდი საერთაშორისო სააგენტოს ხელმძღვანელმა, პირდაპირ დარბაზიდან მომწერა: „ღმერთო ჩემო, ამას რას ვესწრები და რას ვუყურებო.“ ჩემთვის, შუა კონცერტის დროს, მხოლოდ ეს შეტყობინებაც კი, ყველაფრის მთქმელი იყო. სუხიშვილების კონცერტს 2800 ადამიანი ესწრებოდა. ახლაც რომ მკითხო, ზუსტად მახსოვს ვინ ვის გვერდით იჯდა. სტრატეგიულად გვქონდა გათვლილი ყველაფერი. მოვიწვიეთ Forbes, Vogue, New York Times, New Yorker, Daily Mail, The Washington Post–ის წარმომადგენლები, რომლებმაც კონცერტების შესახებ სტატიები წინსწრებითაც კი გამოაქვეყნეს. რა თქმა უნდა, ჩვენთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი ქართველი მაყურებელია, მაგრამ ამასთან ერთად, ვცდილობთ ჩვენი კულტურა იმ ადამიანებსაც გავაცნოთ, ვისაც შეუძლია ამ ამბის კიდევ უფრო ფართოდ გავრცელება. რობერტ დე ნირო ესწრებოდა კონცერტს. ის იცნეს და ამას მოჰყვა ამხელა ამბავი, მაგრამ რეალურად, მისი რანგის სხვა სფეროს უამრავი წარმომადგენელიც იყო. 

ყველაზე ემოციური მომენტი კი მაშინ დადგა, როდესაც ნინო სუხიშვილმა დამიძახა, ჩამეხუტა და მადლობა გადამიხადა. მითხრა, რომ დიდი ნინოსა და ილიკოს  დროს, როგორი ფურორიც მოახდინა სუხიშვილებმა ლასკალაში, იმავე მნიშვნელობის მოვლენა იყო კარნეგი ჰოლში გამართული ეს კონცერტიც. ეს სიტყვები ჩვენთვის იმის დასტური იყო, რომ რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანი შევქმენით. კონცერტის დაწყებისას კულისებში ვერ გავჩერდი. იმდენად ემოციური და პირადი იყო ის მომენტი ჩემთვის, რომ ჩემს ოთახში ავედი, მონიტორის წინ დავჯექი და ავტირდი…

თუმცა, როგორც აღმოჩნდა, ყველაზე მასშტაბური პროექტი ჯერ კიდევ წინ არის. Facebook-ზე სალომეს ერთ პოსტს გადავაწყდი ტექსტით: „ჩემი ცხოვრების და კარიერის აქამდე ყველაზე მასშტაბურ პროექტზე, მსოფლიოს უდიდესი სცენის მენეჯმენტისგან თანხმობა და კონკრეტული აჯენდა მივიღე დღეს…“

„ამერიკული ბალეტის ისტორია ჯორჯ ბალანჩინის სახელთან არის დაკავშირებული. აქ ის ხელოვნების სამყაროს ერთ-ერთ უდიდეს ფიგურად მიიჩნევა. სწორედ ამიტომ, განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია, რომ ისეთი სცენებისგან, როგორიცაა David H. Koch Theater და Metropolitan Opera House, ქართული ბალეტისთვის, სეზონის ფარგლებში, ოთხდღიანი სივრცე მივიღეთ. ეს ძალიან დიდი პასუხისმგებლობაა, უმნიშვნელოვანესი პროექტია, რომელსაც ვამზადებთ.“ 

სუხიშვილების პროექტამდე სალომე ამ გზას თითქმის მარტო გადიოდა. დღეს მის გვერდით მეგობრები არიან, რომლებსაც ამ საქმის სიყვარული გადასდო. დიდი პროექტების უკან, რა თქმა უნდა, უამრავი პარტნიორი და პროფესიონალი დგას, მაგრამ მთავარი მაინც ის საერთო ენერგიაა, რომელიც ადამიანებს ერთი იდეის გარშემო აერთიანებს. ეს ქართული სულისკვეთების, შრომისმოყვარეობის დამსახურებაა. ის “ქართული ამბავია”, მარტო ჩვენ რომ ვიცით და სხვას არავის ესმის, რომელიც სალომემ თავის მეგობრებს გადასდო და ახლა ერთად მთების გადადგმაც კი შეუძლიათ.  

6 დიდი პროექტია შემოდგომაზე დაგეგმილი. როგორც კი ამ ამბებს მოვრჩები, უნდა ჩამოვიდე საქართველოში და დავეშვა თხილამურებით გუდაურის მთებიდან. ისე მიყვარს საქართველოს ბუნება, ფეხით მაქვს მოვლილი ჩემს შვილთან ერთად. ამერიკაში ჩემი საქართველო მაქვს მოწყობილი. ნიუ იორკთან ახლოს, ვიყიდეთ აგარაკი, საათ ნახევრის გზაზე. აგარაკს ვეძახით  კიკეთს, ნიუ იორკი არის თბილისი. რუკაზეც ასე მაქვს მონიშნული და ასე ვეძახი ყოველდღიურად. მეგობრები რომ ვიკრიბებით, ხშირად ქართულ მუსიკას ვუსმენთ, ეზოში საქართველოს დროშა ფრიალებს, მოვირგე აქაურობა, სხვანაირად არც გამომივიდოდა. ეს ყველაფერი ხუმრობით, მაგრამ არასოდეს უნდა დაგვავიწყდეს რეალურად სად ვართ და რას ვემსახურებით. ამერიკა არის ქვეყანა, რომელმაც მომცა შესაძლებლობა საკუთარი იდეები რეალობად მექცია. ძალიან მიყვარს აქაურობა და უზომოდ მადლიერი ვარ იმ შესაძლებლობებისთვის, რაც აქ მივიღე.  თუმცა, საქართველო ისეთი საყვარელია ჩემთვის, ისეთი შეუცვლელი, რომ ამ სიცარიელის განცდას ვერაფერი, ვერასოდეს შეავსებს.. 

სალომე ლილუაშვილი, Emolas Corporation-ის დამფუძნებელი

ტექსტი: ელენე ბარამიძე

The post SALOME  – EMOLAS appeared first on City Magazine.

BDC წარმოადგენს თანამედროვე კულტურულ სივრცეს, რომელიც აერთიანებს სცენას, მრავალფუნქციურ დარბაზს, ხმის ჩამწერ სტუდიას, საპროდიუსერო ინფრასტრუქტურას, ვოკალის და ქორეოგრაფიულ სტუდიებს, ასევე ბარს ქართული კოქტეილების კონცეფციით. ეს არის პლატფორმა, სადაც ხელოვნება იქმნება, იწარმოება და ცოცხლდება — ერთიან ეკოსივრცეში.

„მეხუთე სტიქია“ წარმოადგენს ქართული ტრადიციული ცეკვისა და თანამედროვე ქორეოგრაფიის სინთეზს — ფოლკლორული და თანამედროვე ფორმების შერწყმას სრულიად ახალ ინტერპრეტაციაში. დადგმაში მონაწილეობს 80 მოცეკვავე და მომღერალი, რაც მას განსაკუთრებულ მასშტაბსა და ენერგიას სძენს.

დადგმის იდეა, სიუჟეტი და ქორეოგრაფიული გადაწყვეტა ეკუთვნის ბაჩანა ჭანტურიას, რომელმაც გუნდთან ერთად მუსიკის არანჟირებაზეც იმუშავა.

პროექტი გამოირჩევა ვიზუალური გადაწყვეტითაც — კოსტიუმები, რომლებიც ზუსტად ასახავს თითოეული სტიქიის ხასიათს, შექმნილია დიზაინერისა და BDC-ის თანადამფუძნებლის ეკატერინე ჯავახიშვილის მიერ და არ ჰგავს აქამდე შექმნილ არცერთ კოლექციას.

პრემიერამ სრული ანშლაგით ჩაიარა და მაღალი შეფასება დაიმსახურა როგორც პროფესიულ წრეებში, ასევე ფართო აუდიტორიის მხრიდან. წარმოდგენას ესწრებოდნენ სხვადასხვა სფეროს წარმომადგენლები და მოწვეული სტუმრები.

ბაჩანა ჭანტურია, BDC-ის დამფუძნებელი და შემოქმედებითი ხელმძღვანელი:

„„მეხუთე სტიქია“ არის მცდელობა, რომ ქართული ცეკვა წარმოვაჩინოთ ახალი ხედვით — ისე, რომ შევინარჩუნოთ მისი ფესვები და ამავე დროს  მოვარგოთ თანამედროვე ხედვას. ეს არის სინთეზი ტრადიციისა და თანამედროვეობის, სადაც მოძრაობა, მუსიკა და ვიზუალური მხარე ერთ მთლიან ისტორიად ერთიანდება და სტიქიად გარდაიქმნება.

BDC სწორედ ასეთი მასშტაბის პროექტებისთვის შეიქმნა — სივრცე, სადაც იდეა ვითარდება და სრულყოფილ ფორმას იღებს. ჩვენთვის მნიშვნელოვანია, რომ ეს პროცესი გაგრძელდეს და კიდევ უფრო განვითარდეს როგორც საქართველოში, ისე მის ფარგლებს გარეთ.“

პრემიერის შემდეგ დასმა უკვე მიიღო მოწვევები და მიმდინარეობს საერთაშორისო გასვლების დაგეგმვა.

„მეხუთე სტიქია“ და BDC-ის სხვა დადგმები მაისიდან უმასპინძლებს მაყურებელს, ხოლო ბილეთები ხელმისაწვდომი იქნება TKT.ge-ზე.

BDC-ის მედია პარტნიორია ტელეკომპანია „რუსთავი 2“, ხოლო მხარდამჭერი ბაზისბანკი.

Facebook: https://www.facebook.com/BDC.stage
Instagram: https://www.instagram.com/bdc.stage/

The post BDC — ახალი კულტურული ჰაბი თბილისში appeared first on City Magazine.

ხელოვნება სოფო ქორიძის ცხოვრებაში ჯერ კიდევ ბავშვობაში გაჩნდა. ოცნებობდა ბალერინობაზე. პირველი პუანტებიც საჩუქრად ირმა ნიორაძისგან მიიღო, მაგრამ ეს პროფესიული ხაზი ოცნებად დარჩა. შემდეგ იყო ცეკვა, ქსოვა, “ღიმილის ბიჭის”, კახა ქორიძის შვილი, მსახიობობაზეც ოცნებობდა, მაგრამ  მთავარი მიზანი მაინც, ფერწერის ირგვლივ გააერთიანა. ის, რასაც არასდროს უღალატა, არის ფერი…

 – რა ფაქტორებმა განაპირობა თქვენი პროფესიული არჩევანი?

ჩემს არჩევანზე დიდი გავლენა მამამ იქონია. იმ დროს თუმანიშვილის კინომსახიობთა თეატრში მთავარი მხატვარი იყო. მაშინ იმდენად პატარა ვიყავი, წარმოუდგენლად მეჩვენებოდა, რომ მსგავსი საქმე შეიძლებოდა ჩემი პროფესია გამხდარიყო. ოპერის თეატრშიც დავდიოდი. ამას თავისი განსაკუთრებული ფერი და განწყობა მოჰქონდა. შემდეგ, სცენოგრაფიამ გამიტაცა, მერე მსახიობობამ. პატარა ვიყავი, მაგრამ მაინც მქონდა ეპიზოდური როლები. ჩემი პირველი ფილმი იყო “მოდი, ვილაპარაკოთ”, შემდეგ იყო “ჯადოსნური ყვავილი”, სადაც მე და ჩემი და, აკა ვთამაშობდით. მერე გადამიღეს ფილმში, სადაც ჩემი უფროსი და, ნინო თამაშობდა. ძალიან მომწონდა, ვფიქრობდი ამ გზას გავყოლოდი, მაგრამ როცა გავიზარდე, მივხვდი, ამ პროფესიას დიდი სითამამე სჭირდება და მე ეს არ მქონდა.

“პარალელური ზღაპრული განზომილება” სოფო (მარიამ) ქორიძის ახალი ნამუშევრების გამოფენა ფესტივალის “საჩუქარი,” ფარგლებში

უარი და კარს მიღმა დარჩენილი ცხოვრება…

გოგონა გაიზარდა და დარწმუნდა, რომ მისი მთავარი საქმე აუცილებლად ხელოვნება, მხატვრობა და მოდელირება უნდა ყოფილიყო. წარმატებამაც არ დააყოვნა და ამერიკაში აღმოჩნდა. გზა კიდევ უფრო დიდის დასაწყისი უნდა ყოფილიყო, მაგრამ საკუთარი გადაწყვეტილებით ეს კარი დახურა.

ამერიკაში ვიყავი, ვისწავლე,  რვა გამოფენა გავაკეთე, რამდენიმე კონკურსში გავიმარჯვე და ხუთწლიანი სწავლების უფლება მოვიპოვე. ამ თავისუფალმა მუშაობამ დიდი შესაძლებლობები მომცა.

ამერიკის შემდეგ იყო ცხოვრება რომში და დაფინანსება წარმატებულ სასწავლებელში. თავბრუდამხვევი შემოთავაზებების ფონზე, სოფო (მარიამ)  ქორიძე ცხოვრებას მხოლოდ საკუთარ სამშობლოში ხედავდა. ამ იდეას არასდროს უღალატა.

– ნანობთ თუ არა ამ გადაწყვეტილებას და როგორ აისახა ეს თქვენს შემოქმედებით გზაზე? 

ალბათ, არ ვნანობ, რადგან ჩემი ხასიათი ასეთია, უნდა ვიყო სახლში. მივხვდი, რომ ჩემი ქვეყნის გარეშე არ შემიძლია. მიყვარს თბილისი. გავიზარდე დიდ ოჯახში, მიჩვეული ვარ ამ ყველაფერს, მიჭირდა ჩემი დების, ძმების, მშობლების გარეშე. ამერიკაში სამი ადამიანი ვცხოვრობდით, მაგრამ ეს მარტოობა მეგონა.

 არტისტი, რომელიც მუშაობს სხვადასხვა განზომილებაში

გავხდი ჯერ მოდელი, შემდეგ – დიზაინერი. თეატრი კი ჩემს ცხოვრებაში, უკვე 19–20 წლის ასაკში შემოიჭრა. პირველ კურსზე აპლიკაციებს ვამზადებდი, როცა მამაჩემმა მითხრა, კარგი თეატრის მხატვარი იქნებიო. შემდეგ ნუგზარ ბაგრატიონმაც ნახა ჩემი ნამუშევარი და მუშაობაც სწორედ მასთან დავიწყე. თეატრმა ჩემთვის სრულიად ახალი სიღრმე გააჩინა. პროცესიც რთულია, მსახიობი ყოველთვის ვერ ეგუება შენს ჩანაფიქრს. ამიტომ, ხშირად გჭირდება ახსნა, დამტკიცება, დარწმუნება. მოდელირებას თავისი ნიჭი და შესაძლებლობა სჭირდება, მაგრამ თეატრმა მას სხვა სიღრმე შემატა. ასეთი ხასიათი მაქვს – მუდმივად სხვადასხვანაირი ვარ. არასდროს მეორდება ჩემი თავი, რადგან მთელი ცხოვრება ძიებაში ვიყავი და ერთდროულად ბევრ სხვადასხვა საქმეს ვაკეთებდი. თუ დააკვირდებით, ჩემს ნამუშევრებში პატარა, საინტერესო ხაზებიც ჩანს დიზაინის, ინტერიერის, ფორმის. ყველაფერი ერთმანეთთანაა გადაჯაჭვული. სამომავლოდ მინდა, რომ ჩემი ნახატები რეალურად გაცოცხლდეს და ტანსაცმელზე გადავიდეს. მე და ჩემმა მეგობარმა, ჯულიეტამ, ეს პროცესი უკვე დავიწყეთ.

“პარალელური ზღაპრული განზომილება” – ასე ჰქვია სოფო (მარიამ) ქორიძის გამოფენას ფესტივალის “საჩუქარი,” ფარგლებში, რომელზეც მხატვარმა ახალი ნამუშევრები წარადგინა. მის ტილოზე ხშირად იკითხება მელანქოლია, ანგელოზები, ვარდები და ჩრდილები, რომლებიც წარმოსახვითი სამყაროდან ამბებს ჰყვებიან.

– რა გრძნობებს იწვევს თქვენში ეს ნამუშევრები?

ჩემს გამოფენებზე ყველაზე მეტად ანგელოზების სერია მიყვარს. კოლაჟებსაც ვიყენებ… ჩემს ნამუშევრებს საზღვრებში არ ვასვამ, არც ჩარჩოში, რადგან მინდა, ბოლოს ვიპოვო ის ერთიანი, ყველაზე მომგებიანი ხაზი, რომელიც ჩემს სტილს ბოლომდე განსაზღვრავს. თუ ადამიანი მოვა, ჩემი ნამუშევარი მას დაამშვიდებს, იმედს, შინაგან სიმშვიდეს გაუჩენს ან იტყვის “ეს რომ მქონდეს, რა მაგარი იქნება”, მართლაც, რა მაგარი იქნება, არა?!

შინაგანი განწყობა და ატმოსფეროს შექმნა

მჯერა, რომ მომავალში ბევრ ადამიანს გავუხალისებ ცხოვრებას. ხშირად, როცა ზიხარ, ჭამ, მეგობარს ელაპარაკები, უცებ თვალს მოავლებ და კედელზე  ნახატს ხედავ – მასთან ხომ ემოცია გიჩნდება? შეიძლება დიდხანსაც შეხედო, იმედი მოგცეს, სხვა სივრცეში გაგიყვანოს. ესაა ის სიღრმე, რასაც მხატვრობა აკეთებს. დრო თავისით მოიტანს ჩემს აკადემიურ განვითარებას. ახლა ჩემთვის ყველაზე ძვირფასი ცოცხალი პროცესია, გაგრძელება, იმედი, ადამიანებთან კავშირი. გამოფენაც ეს არაა? ადამიანები მოდიან, ხედავენ, იქმნება ატმოსფერო, სიყვარული.

აბსტრაქტული ხედვები, ემოციური მეხსიერება, სიზმრები და სიმბოლოები –  მხატვრისთვის ეს პროცესი მხოლოდ ფორმებისა და ფერების ერთობა არასდროს ყოფილა.

ყველა ფერი დომინირებს შენს ცხოვრებაში ძალიან საინტერესოდ. მიყვარს მწვანე, ოქროსფერი, შავი, თეთრი, ძალიან მიყვარს ყვითელი… ყვითლის გრადაციები… ცისფერი….

– აქაც ბევრი ფერი ჩამოთვალეთ

კიი, მიყვარს – თუ უნდა ამოვირჩიო, შავი და მწვანე განსაკუთრებულია. ვოცნებობ, რომ ადამიანები – არა მხოლოდ უმეტესობა, არამედ მთელი მსოფლიო, გაბრჭყვიალებული იყოს. ეს მდგომარეობა ბადებს სიყვარულს, ადამიანურობას, მეგობრობას, სწორ ხედვას. ხშირად მეხატება ანგელოზები და სიყვარულის თემები – ის სიყვარული, რომელმაც მე, შენ და ჩვენ შეგვქმნა. ზოგჯერ ეს ძლიერი ემოციით ჩანს, ზოგჯერ უფრო მშვიდად, მაგრამ ყოველთვის ერთი და იგივე გზავნილია – ცხოვრების ასახვა.  

– როგორ წარმოგიდგენიათ თქვენი შემოქმედებითი გზა მომავალში?

მიზნად დავისახე, რომ ათამდე გამოფენა მოვაწყო, რათა დავინახო, რამდენად მისაღები და საინტერესო მხატვარი ვარ. დიდი ბაზარია, უამრავი ნიჭიერი ადამიანი გვყავს და მე თვითონაც ვაკვირდები, ვამაყობ. ძალიან გამიხარდება, თუ ერთ დღეს ჩემს ნამუშევრებს სწორედ ამ ადამიანების გვერდით დავდებ. სამომავლოდ მინდა მქონდეს არტ-კაფე – მხოლოდ ჩემი სამყაროთი: ჭურჭელი, მაგიდები, ნახატები, ყველაფერი ჩემით შექმნილი. მინდა იქ მე ვიყო მასპინძელი, ჩაით, სითბოთი და ჩემი ენერგიით. არ ვიცი როდის მოხდება, მაგრამ ვიცი, რომ ერთ დღესაც – აუცილებლად!

ასე გახდება ამ სივრცის მთავარი მასპინძელი.

… და როცა სოფო (მარიამ) ქორიძის ფერებს შევხედავთ, აღმოვაჩენთ, რომ ჩვენც მის სამყაროში მოვხვდით, სადაც ყველა ფერი ავტორის ხელწერით ცოცხლდება.  

ავტორი: კესო ბოჭორიშვილი

ფოტო: ნათია ასანიძე

The post ხელოვნება, როგორც ცხოვრების გზა – სოფო (მარიამ) ქორიძე appeared first on City Magazine.

ამ უნიკალური ვინილის ავტორი Memo ჯგუფია „ბრავო რექორდსთან” პარტნიორობით.  

ვინილის პრეზენტაცია უახლოეს მომავალში შედგება, თარიღი უკვე მონიშნულია, 13 ნოემბერი,  სივრცე – „წისქვილის თეატრი“, სადაც გოგი დოლიძისადმი მიძღვნილი მუსიკალური საღამო გაიმართება და ის კომპოზიციები შესრულდება ვინილისთვის რომ შეირჩა.

ვინილი უნიკალურია. წარმოიდგინეთ გოგი დოლიძის ხმა, ყველასთვის საყვარელი სიმღერები და ზვიად ბოლქვაძისეული არანჟირება. სწორედ „ბრავო რექორდსში“ განხორციელდა ეს შესანიშნავი ამბავი: გოგი დოლიძის ნამღერს ახლებური არანჟირება „ჩაეფინა“.

როგორია ამბავია?

ფანტასტიური!

ამას სიტყვებით ვერ გადმოსცემ. უნდა მოისმინო. დეტალებზე „ბრავო რექორდსის“ ხელმძღვანელს, ზაზა შენგელიას, მივმართეთ.  

–   ეს გახლავთ ძალიან სპეციფიური და რთული პროექტი, რომელიც თავის დროზე ზვიად ბოლქვაძემ განახორციელა. გოგი დოლიძე მის სიმღერებს ხმის ჩამწერ სტუდიაში “მელოდია” წერდა,  იმხანად ასეთი სტუდია მხოლოდ ოთხი იყო საბჭოთა კავშირში, მათ შორის,  ერთი – თბილისში. ვოკალის ბილიკი მოვიპოვეთ, ნამღერი, რომელსაც ქვევიდან ზვიად ბოლქვაძემ და მისმა გუნდმა ამოუდო ახლებური არანჟირება, რაც თავისთავად საკმაოდ რთული ამოცანა იყო. გოგი თავად იყო ფენომენალური მომღერალი, აბსოლუტურად განყენებული, ვერავის ვერ შეადარებ, ისეთი ხმა ჰქონდა, სულში ჩამწვდომი. გოგის აქვს საკრალური ადგილი ყველა მსმენელის გულში. – გვიყვება  ზაზა შენგელია

პროექტის მიზანი მუსიკალური მიმართულების მხოლოდ ტექნიკური აღდგენა არ ყოფილა. ეს უფრო ემოციური მისიაა – გაგრძელდეს ქართული მუსიკის მემკვიდრეობა, რომ გოგი დოლიძის ხმა ახალი თაობისთვისაც შთაგონებად იქცეს და მისი უნიკალური ნამღერი ვინილს შემორჩეს. გამოცდილი მელომანები გვარწმუნებენ, რომ ნამდვილ ნამღერს მხოლოდ ვინილი თუ გადმოსცემს.

ალბომში 11 კომპოზიციაა შესული. უკლებლივ ყველა თქვენი საყვარელი სიმღერაა, გენიალური ქართველი კომპოზიტორების მიერ შექმნილი, იქნება ეს „ გავა დრო და მოვუყვებით შვილებს“, „ ოდესმე დიდი ყოფილა საქართველო“, „იყო არა, იყო რა“… თუ სხვა სიმღერები.

ყველა მათგანი საავტორო უფლებების დაცვით შეთანხმდა ავტორებთან და გოგი დოლიძის მემკვიდრესთან. ვინილი კი ჰოლანდიაში, ერთ-ერთ წამყვან ევროპულ ქარხანაში, იქმნება, საიდანაც სატესტო ვერსია უკვე გამოიგზავნა. ხელიდან ხელში გადადის სატესტოდ ჩამოსული ვინილი, ორგანიზატორების შემდეგ, ამბობენ, პირველებმა ეს ვინილი „ქართული ხმების“ ძველმა თაობამ უნდა მოისმინოსო.

–   ვინილზე ეს ჟღერს წარმოუდგენლად, ისმის სუნთქვა, თითო ინსტრუმენტი, ისმის გოგის თითოული ბგერა, ტუჩის მოძრაობა, ამოსუნთქვა. ვინილმა ამ სიმღერებს მოცულობა მისცა, ის აღარაა ბრტყელი. აღფრთოვანებულები ვიყავით, აი, ამ ხარისხით, ვფიქრობთ, რომ მსმენელს დიდი სიურპრიზი  და უსაზღვრო სიამოვნება ელის. – ამბობს  ზაზა შენგელია.

საკოლექციო ვინილი ლიმიტირებული რაოდენობით გამოიცემა – მხოლოდ 500 ეგზემპლარი და მისი პრეზენტაცია 13 ნოემბერს „წისქვილის თეატრში“ გაიმართება. კონცერტზე გოგი დოლიძის სიმღერებს შეასრულებენ ეკა მამალაძე, ნუკრი კაპანაძე, ძველი „ქართული ხმები“, კახა გრიგალაშვილი, მიშო ჯავახიშვილი, ოთო ნემსაძე, ლაშა ღლონტი, აჩიკო ბერიძე, სანდრო კობახიძე … ეს საღამო ერთდროულად იქნება მადლიერება, მოგონება და ახალი სიცოცხლის დასაწყისი, სიცოცხლის, რომელიც გოგი დოლიძის ხმაშია, ახლა უკვე ვინილზე.

ავტორი: კესო ბოჭორიშვილი

The post გოგი დოლიძის ვინილი appeared first on City Magazine.

ვინილმა ბოლო ათწლეულია, რაც ახალი სიცოცხლე შეიძინა. ძველ თაობას ხომ თავის ამბებს ახსენებს, ახალს კი სხვა, განსაკუთრებულ ჟღერადობას ასმენინებს და სიამოვნებას ანიჭებს.

რაღაც დიდს და განსაკუთრებულს ეყრება საფუძველი. იწყება ნამდვილი ბიბლიოთეკის შექმნა, სადაც ქართული მუსიკალური სამყაროს ყველაზე ძვირფასი და საყვარელი მუსიკოსების, მომღერლების ვინილები იქნება წარმოდგენილი. ამ ამბის სათავეში Memo ჯგუფია და პირველი ისტორია გოგი დოლიძის ვინილი გახლავთ. მრავალთვიანი მომზადების პროცესი თავის ფინალს მიუახლოვდა და ძალიან მალე საზოგადოებას წარედგინება უნიკალური ვინილი, გოგი დოლიძის ცნობილი და ყველასათვის საყვარელი  სიმღერებით.

ამბავი რომ კარგად მოგიყვეთ, მოდით, დავიწყოთ თავიდან.

თავი 1

Memo ჯგუფი

MEMO ჯგუფი  ეს Georgia Starts Here-ის შვილობილი კომპანიაა, რომლის შექმნის იდეა თითქმის ერთი წლის წინ გაჩნდა. ბრენდი საქართველოს და ქართულ ხელოვნებას მსოფლიოს სხვადასხვა წერტილიდან ჩამოსულ ტურისტებს აცნობს. მისი მიზანია საქართველოს სილამაზის, ხელოვნებისა და კულტურული მემკვიდრეობის შენარჩუნება და გაზიარება. გაზიარება  უნიკალური, ხელნაკეთი ქმნილებების საშუალებით.  დღეს გუნდი დიდი პროექტისთვის ემზადება. “სითი”  MEMO ჯგუფის დამფუძნებლებს, ალექსანდრე სუსარეიშვილსა და თამარ ქაჩლიშვილს შეხვდა. 

ამბის მოყოლა თბილისის შუაგულში, კოტე აფხაზის ქუჩაზე მდებარე ულამაზეს სივრცეში დავიწყეთ. სივრცეს MEMO ჰქვია და ის თანაბრად საინტერესო და მიმზიდველია როგორც ტურისტებისთვის, ასევე ჩვენთვის, ამ ქალაქის მაცხოვრებლებისთვის. თვალი გაგირბის ამ პაწაწინა უნიკალური ნივთებისკენ, ჩვენს ქვეყანას რომ წარმოაჩენს. დავინტერესდით, რით და როგორ დაიწყო ამ ნივთების შეგროვება….

– თამარ, სახელი MEMO, თავისთავად, უკვე ამბობს სათქმელს, მაგრამ, მოდით, დავაკონკრეტოთ რა ერთიანდება მისი ქოლგის ქვეშ?

თამარი: MEMO • მემო – ბრენდია, რომელიც ჰყვება ისტორიას და მისი მიზანია   საქართველოს სილამაზისა და კულტურული მემკვიდრეობის შენარჩუნება  უნიკალური ქართული ხელნაკეთი კოლექციების სახით.  თითოეულ კოლექციას თავისი ისტორია და გადმოცემის ხერხი აქვს.  იქნება ეს ძველი აფიშები, ფირფიტები, ტექსტილი, წიგნები თუ კერამიკა.  კოლექცია მრავალფეროვანია, თუმცა, ნაკეთობების უმეტესობა მხოლოდ ერთეულების  სახითაა წარმოდგენილი და ხელმისაწვდომი. მემოს მაღაზიაში განსაკუთრებული აურაა. ყველა დეტალი ბრენდის უნიკალურობას უსვამს ხაზს. სიყვარულით შექმნილი ნამუშევრებიდან ფერთა სხვადასხვა გამა და სილამაზე გამოსჭვივის.  ჩვენი იდეაა წარმატებულ თუ ნაკლებად ცნობილ ხელოვანებთან ერთად ისეთი კოლაბორაციული პროექტები შევქმნათ, რომელიც ზუსტად გადმოსცემს  ბრენდის მიზანს… და თან, მხოლოდ „მემოში“ იქნება ხელმისაწვდომი. ასე გავაცოცხლეთ, მაგალითად, თრიალეთის თასი კერამიკაში… თბილისის ავთენტური ილუსტრაციებით მოვხატეთ ფილები და ა.შ. სტუმარი, რომელიც გვეწვევა, აუცილებლად იპოვის მისთვის საინტერესო, განსაკუთრებულ და საქართველოს სიყვარულით შექმნილ ნივთს. არაერთ იდეას ვამუშავებთ, რომ ჩვენი ქვეყნის კულტურული მემკვიდრეობის შენარჩუნებაში ჩვენი წვლილი შევიტანოთ, შესაბამისი მიმართულებები განვავითაროთ, მეტად პოპულარული გავხადოთ და თითოეულ სტუმარსაც ეს სიყვარული და ემოცია გადავცეთ. 

 გოგი  დოლიძის ვინილის იდეა

ამ ძიებასა და ფიქრში ათასი იდეა მოდიოდა. MEMO -გუნდი ქართული მუსიკის დიდი მოყვარული და დამფასებელია. ამიტომ, იდეა მუსიკალური ამბისა თავისთავად მოვიდა. ჯერ ვინილის იდეა გაჩნდა, მერე იყო სჯა-ბაასი აბა, ვინ იქნებოდა ვინილების ბიბლიოთეკაში პირველი და მოვიდა იდეაც – ეს გოგი დოლიძე უნდა ყოფილიყო. ყველაზე საყვარელი, ყველაზე გამორჩეული, ყველაზე, ყველაზე . . .  თანაც, არსებული ინფორმაციით, გოგი დოლიძის ვინილი არ მოიპოვება, ვინაიდან იმხანად „სტუდია მელოდია“ უკვე დახურული იყო. შესაბამისად, იდეა ერთი-ორად მნიშვნელოვანი გახდა.

ალექსანდრე: ქართული სიმღერისა და მომღერლების მიმართ სენტიმენტები ყოველთვის მქონდა, ოჯახიდან გამომდინარე. მინდოდა, რაღაც ეტაპზე, MEMO – ს კიდევ უფრო მეტად ღირებული რამ შეექმნა და ამით ჩვენებური წვლილი შეგვეტანა უნიკალური ადამიანების შემოქმედების დაფასების კუთხით. გოგი დოლიძის ვინილზე დავიწყეთ მუშაობა „ბრავო რექორდსთან“ ერთად. ეს რეალურად უნიკალური ჩანაწერი გახლავთ, გენიალური ზვიად ბოლქვაძის არანჟირებით…  და ვფიქრობ, ძალიან სწორი გადაწყვეტილება იყო ვინილების ბიბლიოთეკის ზუსტად ამ ალბომით დაწყება.

გოგი დოლიძის ხმაში ის ქალაქია, რომელიც ყველაზე მეტად უყვარს. წლების განმავლობაში ასე დარჩა, უცვლელად, …

 “თბილისი იყო გოგი დოლიძე”

ალექსანდრე: გოგი დოლიძე არის ყველაფრით თბილისური – სევდით, სიყვარულით… ცხოვრებაში ყველაზე მეტად მიყვარს ჩემი ქალაქი და ჩემთვის თბილისის საუნდტრეკი არის გოგი დოლიძის სიმღერა. ეს ვინილი კი იქნება შესაძლებლობა თბილისი სხვანაირად დავანახოთ სხვებს.. იმ კუთხიდან, რომელიც, შეიძლება, ხანდახან ყველას გვავიწყდება.

MEMO  ჯგუფის ინიციატივით და “ბრავო რექორდსთან” თანამშრომლობით შექმნილ ვინილში გოგი დოლიძის 11 სიმღერაა გაერთიანებული.

– თამარ, თქვენი ემოცია და ისტორია როგორია გოგი დოლიძესთან მიმართებაში?

თამარი: მახსოვს, როცა გოგის სიმღერა იწყებოდა, როგორი ყურადღებით უსმენდა მამა. როცა გოგიზეა ლაპარაკი, ჩემი ბავშვობა მახსენდება, მამა, სითბო, სიყვარული, წარსული დრო  – ესაა გოგი დოლიძე ჩემთვის… ეს ვინილი ქართული ემოციაა, ჩვენ, ყველას, ჩვენი ამბავი მოგვყვება გოგის ხსენებაზე…  მე მინდა მამას მივუძღვნა ეს ალბომი. ვინილზე ეს არ იქნება დატანილი, რა თქმა უნდა, მაგრამ მგონია, ბევრისთვის იქნება  ბავშვობის იმ ემოციის მომტანი, რაც ჩემთვისაა…

ფინალი პროექტისა . . .

კონცერტი გოგი დოლიძის სიმღერებით

ვინილი ლიმიტირებული რაოდენობით, მხოლოდ 500 ეგზემპლარი, გაიყიდება. როგორც მაღაზიაში, ასევე – ონლაინ. პრეზენტაცია შედგება 13 ნოემბერს საღამოზე, რომელიც გოგი დოლიძის შემოქმედებას მიეძღვნება და კიდევ ერთხელ მსმენელისთვის შესრულდება ის უკვდავი ნაწარმოებები, რომელიც წლებია, ყველას თბილისს და პირად ისტორიებს ახსენებს.

ამის შემდეგ, შეიქმნება ვინილების სერია, რომელიც მომავალში სხვა ქართველი მუსიკოსების შემოქმედებას გააცოცხლებს. გოგი დოლიძის ვინილი კი ამ სერიაში პირველი ნაბიჯი იქნება. მომავალში უნდა ველოდოთ ჰამლეტ გონაშვილის, ბუბა კიკაბიძის და ჩვენი სხვა სახელოვანი მუსიკოსების ვინილებს . . .

ღვინო MEMO  ჯგუფისგან . . .

ალექსანდრე: გვაქვს კიდევ ერთი პროექტი  “ბაიას“ მეღვინეობასთან კოლაბორაციით, რომლის ფარგლებში, MEMO -ს ბრენდის ქვეშ ჩამოისხა ასევე ლიმიტირებული რაოდენობის პრემიუმ ხაზის ღვინო. ის მალე ხელმისაწვდომი იქნება ექსკლუზიურად  ღვინის რამდენიმე მაღაზიაში და თავისთავად, მემოს კონცეპტუალურ შოპში კოტე აფხაზის 31 ში.

ავტორი: კესო ბოჭორიშვილი

ფოტო: ნათია ასანიძე

The post MEMO ჯგუფი წარმოგიდგენთ appeared first on City Magazine.

კონცერტზე „ჰერიოს“ გარდა მონაწილეობას ცნობილი მომღერლები მიიღებენ: ეკა მამალაძე, ლიზა ბაგრატიონი, ნატო გელაშვილი, ნატალია ქუთათელაძე, ქეთი ქართველიშვილი, ანა ღლონტი, თემურ თათარაშვილი, დათუნა სირბილაძე, გიორგი და ლუკა ჭოხონელიძეები და, რასაკვირველია, ანსამბლი „შვიდკაცა“.

ანსამბლის ისტორია 2010 წლიდან  ქართული ხალხური და ქალაქური სიმღერების შესრულებით იწყება. გამორჩეულად გემოვნებიანი შესრულებითა და რეპერტუარით  „ჰერიომ“  მალევე მოიპოვა მსმენელის ნდობა და სიყვარული, 15 წლის განმავლობაში ანსამბლმა არაერთი წარმატებული კონცერტი გამართა საქართველოსა თუ მის ფარგლებს  გარეთ, გამოსცა აუდიო ალბომი.

გამორჩეული ხმების ერთობა დღემდე ანსამბლის განსაკუთრებულ ჟღერადობას ქმნის.  ანსამბლის დამფუძნებელი და სამხატვრო ხელმძღვანელი  ნიკოლოზ კირვალიძე გახლავთ, რომელიც  25 წელია ასევე ხელმძღვანელობს ყველასათვის საყვარელ  ანსამბლს „შვიდკაცა“.

20 სექტემბრის კონცერტის მუსიკალური ხელმძღვანელი ნიკოლოზ კირვალიძე  და ნინო გულიაშვილი გახლავთ, საორკესტრო ვერსიების ავტორი ნიკა ნიკვაშვილია, რეჟისორი -გვანცა მეფარიშვილი, მხატვარი – ვანო ჭელიძე. კონცერტის წამყვანი კი ლიზა ბაგრატიონია.

ორგანიზატორები, ანსამბლის მეგობრები და თავად „ჰერიოს“ მომღერლები დაუვიწყარ საღამოს გვპირდებიან. ის, 29 სექტემბერს, რუსთაველის ეროვნულ თეატრში, საღამოს 8 საათზე დაიწყება .

The post „ჰერიოს“ სოლო კონცერტი რუსთაველის თეატრში appeared first on City Magazine.

ფილმის Couture პრემიერაზე ვარსკვლავმა სტანდარტული საღამოს კაბის ნაცვლად,  Gabriela Hearst-ის  დღეს ასე აქტუალური ღვინისფერი ლაბადა, ჩაიცვა, სამკაულად Cartier აირჩია.

მისმა  საკულტო  პოზამ კი, ცხადია, ყველას  2012 წლის  ოსკარები გაგვახსენა, პირველად  ანჯელინას ასეთი დგომა სწორედ მაშინ Atelier Versace კაბაში ვნახეთ. მას მერე უამრავმა ვარსკვლავმა გაიმეორა ეს ულამაზესი და თამამი პოზა.

გავიდა 13 წელი და თითქოს არაფერი შეცვლილა. ის კვლავ მშვენიერი და შეუდარებელია, და, ცხადია, მისი ფეხიც.

The post Strike a pose appeared first on City Magazine.

ამ ისტორიას “მამა მიას” ვარსკვლავი, ამანდა სეიფრიფი ასე განმარტავს: “მას შემდეგ, რაც ჯულიაზე ეს ტანსაცმელი ვნახე, ჩემს სტილისტს მივწერე და ვთხოვე, შეიძლებოდა თუ არა იგივე სამოსი მეც ჩამეცვა.

ჯულიას ეს იდეა ძალიან მოეწონა. გოგოები, მეგობრები, ერთმანეთს ხომ ვათხოვებთ ხოლმე ტანსაცმელს? რა მოხდა, რომ ეს წითელ ხალიჩაზეც გავაკეთოთ?” – ამბობს ამანდა. 

ერთნაირ სამოსში გამოწყობილი ფოტოები აიტაცა უკლებლივ ყველა გამოცემამ . ინსტაგრამის პოსტის ქვეშ ჯულია რობერტსი ამანდას გულებს უწერს, ამანდა პასუხობს “მადლობა, რომ მათხოვე შენი ტანსაცმელი”… 

ეს ამბავი არაერთი მემის შექმნის ინსპირაციაც გახდა. რამდენიმე მათგანს ჩვენც შემოგთავაზებთ. 

ისტორია კი უნდა დავასრულოთ ცნობილი კითხვით: ვის უფრო უხდება ახალი Versace, ჯულიას თუ ამანდას? 

ან იქნებ ასე: ეს ის შემთხვევაა, როცა გამარჯვებული მხოლოდ ერთია Versace და მისი კარგი სარეკლამო სვლა

The post მათხოვებ შენს ტანსაცმელს?  appeared first on City Magazine.

ქართული მუსიკალური კულტურის ერთ-ერთ გამორჩეულ ფენომენს – ანსამბლ „ქართულ ხმებს“ დიდი სოლო კონცერტი ჰქონდა. საღამო, რომელიც, გადაუჭარბებლად შეიძლება ითქვას,  ემოციური მოგზაურობა იყო წარსულსა და აწმყოში, სპონტანურად დაბადებული იდეის შედეგია. იდეა განხორციელდა და ის ანსამბლის თითქმის 30-წლიანი ისტორიის მნიშვნელოვანი ეტაპი აღმოჩნდა. ათ წელზე მეტი გავიდა „ქართული ხმების“ ბოლო სოლო კონცერტიდან, თუმცა პროფესიულმა პაუზამ მისი ადგილი ისევ დიდ სცენაზე განსაზღვრა.

გვანცა მეფარიშვილი – ტელე და კინო რეჟისორი, თეატრალური პერფორმანსის ავტორი და საქართველოს რადიოს წამყვანი, რომელიც ამ პროექტის იდეის ავტორი და რეჟისორია, გვიყვება საღამოზე… ახალ რეპერტუარზე, „კარგად დავიწყებული ძველით“, რომელიც ქართველ მსმენელს გამორჩეულად უყვარს.

– როგორ გაჩნდა საღამოს ჩატარების იდეა?

ეს იყო გულწრფელი სურვილი, ანსამბლის თითოეულ წევრს მადლიერება გამოეხატა თავიანთი მასწავლებლების თუ სასცენო კერპების მიმართ, რომლებიც დღეს ამ ქვეყნად აღარ არიან. დავიწყეთ მუშაობა, შევკრიბეთ ისტორიები, ემოციები, იმპულსები, რომლებიც ბიჭებს აკავშირებდათ საყვარელ მომღერლებთან, მაესტროებთან, მათ შემოქმედებასთან და შეიკრა  წარსულთან უწყვეტი კავშირის იდეა-კონცერტი. მათი დიდი სახელების უკვდავყოფა კიდევ ერთხელ მოხდა „დიდი ბიჭების“ კონცეფციაში.

პროექტი მართლაც წარმატებული აღმოჩნდა და ამას მოწმობს სოციალურ ქსელში მაყურებლის აქტიურობა, კადრები კონცერტიდან და აღფრთოვანებული კომენტარები.

– როგორი იყო მოლოდინები? 

„ქართული ხმების“, როგორც ანსამბლის, კონცეფცია მართლაც უწყვეტ კავშირშია ქართულ ეროვნულ იდენტობასთან, რამაც ჩანაფიქრშივე განსაზღვრა ჩვენი საღამოს  როგორც ემოციური მხარე, ასევე სოციალურ-კულტუროლოგიური პატერნები — სიმღერები, რომლებიც გვიყვარს, ადამიანები, რომლებიც გვენატრება, შეხვედრა, რომელსაც ასე დიდხანს ველოდით.  ჩვენ მოვიწვიეთ მსმენელი წარსულთან შესახვედრად, რაც ნებისმიერ ასაკში ყველაზე სენსიტიურია. გარდა ამისა, ანსამბლის წევრების ხმების გამორჩეული ფაქტურა და ინტონირება, ქართველი კომპოზიტორების ცნობილის სიმღერები, კომპოზიტორ ქეთი გაბისიანის მიერ შექმნილი ნაცნობი სიმღერების ახალი ვერსიები, მისი და მისი ბენდის მიერ გაწეული მუზიცირება, რბილი და მიზნობრივი შუქი სცენაზე, გრაფიკული ინსტალაციები – ამ კომპონენტებმა შექმნა კონცერტის საერთო სურათი, რის ფონზეც ჩვენი არტისტები სიმღერით გადმოსცემდნენ თავიანთ  გულწრფელ ემოციებს.

თითქოს ეს ამბები სადღაც დაგროვდა და ახლა დადგა მართებული დრო მათი მოყოლის. ამ ანსამბლს რაღაც ამოუხსნელი შინაგანი ქარიზმა აქვს, რომელიც მაყურებელს მომნუსხველად გადაედო. აქ ყველამ იპოვა თავისი თავი და თავისი ისტორია. ვფიქრობ, რომ ნამდვილი ხელოვნება ადამიანური ვნებების ჭრილში იბადება. ამიტომაც ვერ ტოვებდა მაყურებელი დარბაზს. აი, გადახედეთ კადრებს, ისინი ფარდის დახურვამდე გაუნძრევლად იდგნენ. როგორც მუსიკოლოგმა მანანა ახმეტელმა კონცერტის შემდეგ თქვა, ეს იყო „მონოლითური დარბაზი“.

რეპერტუარის თითოეულ ნომერს თავისი დატვირთვა ჰქონდა, თავისი ემოცია, რომელსაც მსმენელი სცენიდან შეიგრძნობდა. დღეს ანსამბლის წევრები პროფესიონალი მომღერლები არიან, რომლებმაც ცხოვრების მნიშვნელოვანი წლები ისეთ დიდ მაესტროებთან ერთად გაატარეს, როგორებიც იყვნენ  – თემურ ქევხიშვილი – ანსამბლი „დარიალი“, ანზორ ერქომაიშვილი – ანსამბლი „რუსთავი“ და ანსამბლი „ქართული ხმების“ უფროსი თაობა რობერტ გოგოლაშვილის და თემურ ჭკუასელის თაოსნობით.

– მართლაც ამაღელვებელი იყო ბიჭების დამოკიდებულება ეკრანზე გამოჩენილი გმირების მიმართ.

“ქართული ხმები” არის დიდი ოჯახი.  სიყვარული ანსამბლის მემკვიდრეობისა და წინაპრების მიმართ მათ ყოველდღიურობაშიც იგრძნობა. საღამოს რამდენიმე ცენტრალური ემოციური წერტილი ჰქონდა, ძველი თაობის „ქართული ხმების“ ლეგენდარული სოლისტის, დათო აბესაძის გამოსვლა სცენაზე და ასევე, ჩვენი ზურა ბაკურაძის, ანსამბლის მართლაც უკვე სამუდამო წევრის, გახსენება. საოცარი იყო დათო და გიგა აბესაძეების სიმღერა. ბიჭებმაც თითქოს ერთიანად დაკარგეს ასაკი და შეუერთდნენ ამ დიდ მამა-შვილურ, სცენურ „გასაუბრებას“. ასეთი ეპიზოდები, სხვა სახელებთან ერთად, დღევანდელი „ქართული ხმების“ ცხოვრების ნაწილია. მე არ მახსენდება არც ერთი ოჯახური შეკრება, რომელსაც ამ სახელების გარეშე ჩაუვლია. ბევრი წლის წინ, როცა მე და დათო (ანსამბლის წევრი დათო უგრელიძე) დავქორწინდით, ზაურ ბოლქვაძის იუბილე იმართებოდა გურიაში და ჩვენც, ქორწილის ნაცვლად, კონცერტზე დასწრება ვარჩიეთ. მახსოვს, როგორი დღესასწაული გაგვიმართა  ბატონმა ზაურმა კულისებში და სცენაზეც. ბევრია ასეთი მოგონება. მთავარია ის ღირებულებები და ურთიერთობები, რომლებმაც ფესვები მყარად გაიდგა და დღეს ეს ყველაფერი „ქართული ხმების“ კულტუროლოგიური დნმ-ია.

– კონცერტს წინ უძღოდა ძალიან საინტერესო პრომო კამპანია. სოციალურ ქსელებში შედგა რამდენიმე მუსიკალური ვიდეოს პრემიერა: „მუხამბაზი“, „თოჯინები იცინიან“, „სიმღერების პოპური“ და ა.შ., რაც მსმენელისთვის სიახლე იყო.

ვიზუალური კონტენტის შექმნა არა მარტო აუცილებელი, არამედ ვიტალურიცაა. სხვათა შორის, კლიპებში შექმნილმა იმიჯმა გვიკარნახა კონცერტის ფიგურალური ჩარჩოც – მაღალ სკამებზე განლაგებული ტრადიციული ანსამბლი, რაც სიახლედ წარმოჩინდა. ჩემთან ერთად პროექტის გუნდს წარმოადგენს ლიკა ხუნწარია (მარკეტინგი), ნეკა სებისკვერაძე (პროდიუსერი), დათუნა მეფარიშვილი (მონტაჟის რეჟისურა), ანუკი გაბუნია (ნარატივის არტ პლატფორმა). მიხარია, რომ ჩვენი ჯგუფის მიერ პროექტში ჩადებულმა ენერგიამ შედეგი გამოიღო, რაც არ ხდება ხელშეწყობის გარეშე და განსაკუთრებული აღნიშვნის ღირსია საქართველოს კულტურის სამინისტრო და თბილისის მერია, ასევე, ანსამბლის გულშემატკივრებისა და მეგობრების მთელი დასი, რომელთა ჩამოსათვლელად  ცალკე სტატია დაგვჭირდება!

… და სამომავლო გეგმები

დღეს ანსამბლის შემადგენლობას უნიკალური ხმები ამყარებენ. შეუძლებელია ანსამბლმა არ გამოიყენოს ეს შესაძლებლობა. ანსამბლის სამომავლო გეგმები უკავშირდება საერთაშორისო სარბიელზე საოპერო ხელოვნების ვარსკვლავს, ოთარ ჯორჯიკიას, რომელთანაც ანსამბლს პროფესიული და მეგობრული კავშირი აქვს.  ასეთი ტემპის შენარჩუნებით, ვფიქრობ, მაყურებელს ბევრი საოცარი წუთი ელის „ქართული ხმებისგან“.

„ქართული ხმების“ კონცერტი კიდევ ერთხელ გახდა იმის დამადასტურებელი, რომ ნამდვილი ხელოვნება გულწრფელი ემოციებით და ადამიანური ისტორიებით იქმნება. ამჯერადაც ანსამბლმა ნამდვილად შეძლო მაყურებლის წაყვანა მუსიკალურ მოგზაურობაში, სადაც ყველა თავის ამბავს ყვებოდა. ასე გაუგზავნა თითოეულმა მათგანმა სცენიდან მადლობა მათთვის ძვირფას სახელებს –  გოგის, „ბარდღას“, „თავგასას“, ზაურიკა ბიძიას, ბატონ გიას, დიდ „ქევხოს“, დიდ ანზორს –  მადლობა გადაუხადეს დიდ ბიჭებს ყველაფრისთვის, რამაც მათი ცხოვრება განსაზღვრა.

და აი, ასე გრძელდება “ქართული ხმების” დიდი ისტორია…

სითი: კესო ბოჭორიშვილი

ფოტო: ნატატო ასანიძე

მაკიაჟი: ნინო მარტაშვილი

განსაკუთრებული მადლობა „ჯი ემ თი ჯგუფს“,

რესტორანს „ფუნიკულიორი“

The post ქართული ხმების სოლო კონცერტი „დიდ ბიჭებს“  appeared first on City Magazine.