აკადემიური სიმყარე და ინდივიდუალური მიდგომა

თანამედროვე, სწრაფად ცვალებად სამყაროში განათლება აღარ არის მხოლოდ ფაქტების დაგროვება — ის მომავალი წარმატებისა და პიროვნული ზრდის მთავარი ინსტრუმენტია. სწორედ ამ ხედვას ეფუძნება სკოლა „მერმისის“ 32-წლიანი წარმატებული ისტორია, სადაც მყარი საგანმანათლებლო ტრადიციები მაღალ აკადემიურ ნდობასთან ერთად არსებობს.

სკოლის მთავარი პრიორიტეტია, თითოეულმა მოსწავლემ მიიღოს სიღრმისეული და თანამედროვე სტანდარტების შესაბამისი განათლება. აქ იციან, რომ უმთავრესი არა უბრალოდ პროგრამის ჩაბარებაა, არამედ ადამიანის მომზადება ცხოვრებისეული გამოწვევებისთვის. სასწავლო პროცესი ისეა აგებული, რომ მოსწავლეს უყალიბდება ლოგიკური აზროვნება, ანალიტიკური უნარები და დამოუკიდებლად სწავლის კულტურა.

აღსანიშნავია, რომ თეორიული ცოდნა არასდროს რჩება მხოლოდ ქაღალდზე — მოსწავლეები აქტიურად არიან ჩართულნი კვლევებსა და რეალურ პროექტებში. წელიწადის რა დროსაც არ უნდა შეიხედოთ სკოლის საკლასო ოთახებში, იგრძნობთ, რომ აქ სულ ახალ-ახალ ინიციატივებზე მუშაობენ: იქნება ეს ლიტერატურული წრეები, შემოქმედებითი აქტივობები, არგუმენტირებული მსჯელობის სივრცეები, მოსწავლეთა თვითმმართველობა თუ ციფრული უნარების განმავითარებელი პლატფორმები.

ენები, ემოციური ინტელექტი და თავისუფალი თაობა

ენები და თანამედროვე მსოფლიოსთან ინტეგრირება „მერმისის“ ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი მხარეა. დღევანდელ სამყაროში ენობრივი კომპეტენცია საერთაშორისო სივრცეში დამკვიდრების მთავარი გასაღებია. 

* სკოლაში სიღრმისეულად ისწავლება ინგლისური და ესპანური ენები.
* მოსწავლეებს აქვთ უნიკალური შესაძლებლობა, Native English Teacher-ის დახმარებით აიმაღლონ სასაუბრო უნარები და დაძლიონ ბარიერები.

ამ გარემოს დახმარებით, მოსწავლეები სკოლას ტოვებენ მზაობით, თავისუფლად ჩაერთონ საერთაშორისო საგანმანათლებლო პროცესებში და ცხოვრების რიტმშიც.

„მერმისის“ გუნდმა ზუსტად იცის, რომ ჰარმონიული პიროვნების ჩამოყალიბებას ჰოლისტური მიდგომა სჭირდება. სწორედ ამიტომ, სკოლაში განსაკუთრებული ყურადღება ეთმობა ემოციური ინტელექტის პროგრამას, რომელიც მოსწავლეებს ემოციების გაგებაში, თვითრეგულაციასა და ჯანსაღი ურთიერთობების დამყარებაში ეხმარება.

სწორედ  ამ ღირებულებების, პასუხისმგებლობის, დამოუკიდებლობისა და გუნდური თანამშრომლობის, საფუძველზე  იზრდებიან თავისუფალი ადამიანები. ის ადამიანები, რომლებიც მზად არიან სკოლის მიღმაც წარმატებით  და თავისუფლად ისწავლონ, იცხოვრონ, შექმნან და შეცვალონ.

The post სკოლა „მერმისი“- დიდი ტრადიციებიდან ახალი გამოწვევებისკენ appeared first on City Magazine.

ზოგჯერ ცხოვრების ყველაზე მნიშვნელოვანი თავგადასავლები უბრალო ნაბიჯით იწყება.  შენ უბრალოდ იღებ ჩემოდანს, ემშვიდობები ნაცნობ სამყაროს  და მიდიხარ იქ, სადაც ყველაფერი ახალია- ქუჩებიც, ადამიანებიც, ხმებიც და სიჩუმეც კი. ჯერ კიდევ არ იცი, რამდენი უცნობი გზა გელის და რამდენჯერ მოგიწევს საკუთარ თავთან შეხვედრა.

უკვე მეორე წელია, რაც ჩემი ცხოვრების მნიშვნელოვან ნაწილს დარემში ვატარებ,ინგლისის ამ უძველეს ქალაქში, რომლის ქვაფენილიან ქუჩებსა და დიდებულ ტაძარში თითქოს საუკუნეების სუნთქვა ჯერ კიდევ ცოცხლობს.

თექვსმეტი წლის ვიყავი, როცა HMC-ის სასტიპენდიო პროგრამაში გამარჯვებამ ჩემი ცხოვრების ახალი კარი გააღო და დიდი ბრიტანეთისკენ მიმავალი გზა დამანახა. ასე აღმოვჩნდი ისტორიულ ქალაქ დარემში.

საკუთარ თავთან შეხვედრა

აქ ჩამოსვლისას წინ უამარავი ახალი კარი დამხვდა, თუმცა ყველა მათგანი მარტივად არ იღებოდა. იყო გამოწვევები, იყო გაურკვევლობა, იყო დღეები, როცა  მონატრებას საზღვარი არ ჰქონდა.

დარემში სწავლისა და დამოუკიდებლად ცხოვრების გამოცდილებამ საკუთარი თავი ახლებურად დამანახა.

ჩემთვის განსაკუთრებული აღმოჩნდა სკოლის გარემო, სივრცე, სადაც სხვადასხვა ქვეყნიდან ჩამოსული ახალგაზრდები ერთმანეთის კულტურებს ვეცნობით და განსხვავებულ შეხედულებებსა და გამოცდილებებს თამამად ვუზიარებთ ერთმანეთს. აქ სწავლა მხოლოდ საკლასო ოთახითა და სახელმძღვანელოებით არ შემოიფარგლება. უამრავი შესაძლებლობაა საკუთარი ინტერესების გამოსავლენად, ახალი უნარების შესაძენად. შემოქმედებითმა კლუბებმა და სხვადასხვა სასკოლო ინიციატივამ დამანახა, რომ განათლება მხოლოდ ცოდნის დაგროვება კი არა, საკუთარი თავის აღმოჩენაცაა

სწორედ ამ გარემოში მომეცა შესაძლებლობა, თავადაც ამეღო არა ერთი პასუხისმგებლობა და სკოლის ცხოვრებაში ჩემი წვლილი შემეტანა.

ამ გზაზე ჩემთვის განსაკუთრებული მნიშვნელობა ჰქონდა სკოლის მონიტორად არჩევას. სტატუსის გარდა, ჩემთვის ეს იყო ნდობა და პასუხისმგებლობა, რომ ჩემი ქვეყანა ღირსეულად წარმედგინა.

ქართული რიტმი უცხო მიწაზე

რამდენჯერ მიფიქრია, რა უცნაურად იცის ცხოვრებამ გზების გადაკვეთა. თექვსმეტი წლის ასაკში ვერც კი წარმოვიდგენდი, რომ ერთ დღეს ამავე გარემოში თავად გავხდებოდი რაღაცის გამზიარებელი.

საქართველოზე, საქართველოს კულტურაზე სიყვარულით საუბარმა ერთ დღეს ასეთ განსაკუთრებულ შესაძლებლობამდე მიმიყვანა. ცეკვის კლუბის ხელმძღვანელობა მომანდეს, ეს არის შესაძლებლობა, უცხო ყვეყანაში მოსწავლეები იმ ქართული ცეკვის ხელოვნებას ვაზიარო, რომლითაც მე ცეკვის აკადემია „სუხიშვილებში“ გავიზარდე. საოცარი გრძნობაა, როცა საქართველოში სიყვარულით ნაკეთებ საქმეს ახლა სხვებს ვუზიარებ.

დაუწერელი თავგადასავალი

და თუ ოდესმე მკითხავენ, რა მომცა დარემმა, ვიტყვი, რომ მან შესაძლებლობების უამრავი კარი დამანახა და გასაღების პოვნის გზაც თავადვე მასწავლა. მასწავლა როგორ შვიყვარო ახალი ქვეყანა ისე, რომ მშობლიური ქვეყნის სიყვარული წამითაც არ გამინელდეს.

დარემი ჩემთვის მხოლოდ ქალაქი აღარ არის. ის სივრცეა, სადაც ყოველდღიურად ვიზრდები, ვსწავლობ და საკუთარ შესაძლებლობებს ვცდი. აქ ვაგროვებ მოგონენებს, რომლებიც ოდესმე, ალბათ, ჩემს მომავალს ისევე გაათბობს, როგორც დღეს საქართველოდან წამოღებული მოგონებები მათბობს მე.

ჯერ კიდევ ბევრი რამ მაქვს სასწავლი. წინ კიდევ ბევრი უცნობი ქუჩაა… არ ვიცი სად მიმიყვანს ეს გზა, მაგრამ ერთი რამ უკვე ვიცი, ბედნიერება ყოველთვის იქ არ იწყება, სადაც ყველაფერი ნაცნობი და მარტივია.

The post კარი, რომელიც დარემში გაიღო appeared first on City Magazine.

სწორედ ამ კავშირს ეძღვნება გამოფენა „Dalí e la Moda“, რომელიც 24 სექტემბერს, მილანის მოდის კვირეულის პერიოდში, პალაცო რეალეში გაიხსნა. ექსპოზიცია 200-ზე მეტ ნამუშევარსა და ნივთს აერთიანებს — ფერწერას, ნახატებს, ფოტოგრაფიას, სამოსს, სამკაულებსა და კინოს მასალებს. გამოფენის დიდი ნაწილი იტალიაში პირველად არის წარმოდგენილი. პროექტი პალაცო რეალეს, MondoMostre-სა და Civita Mostre e Musei-ს ორგანიზებით, გალა-სალვადორ დალის ფონდთან თანამშრომლობით განხორციელდა.

მოდა, როგორც იდენტობის გამოხატულება

დალის შემოქმედებაში მოდა უბრალოდ ესთეტიკური ელემენტი არ ყოფილა. ფეხსაცმელი, ხელთათმანები, ქუდები, კაბები და სამკაულები მის სიურეალისტურ სამყაროში დამოუკიდებელ მნიშვნელობას იძენს. ნაცნობი საგნები უცნაურ ფორმებს იღებს, სხეული იცვლება, ხოლო რეალობასა და წარმოსახვას შორის ზღვარი თანდათან ქრება.

ამის ერთ-ერთი ადრეული მაგალითია ნამუშევარი „The Dream of Fashion“, რომელიც 1935 წელს ჟურნალ Harper’s Bazaar-ში გამოქვეყნდა. დალის სიზმრისეული პეიზაჟები, წაგრძელებული ფიგურები და მოულოდნელი ვიზუალური მეტაფორები იმ ხედვას გამოხატავს, რომელიც მოგვიანებით მოდის სამყაროშიც არაერთხელ გაცოცხლდა.

დალისთვის ტანსაცმელი მზა ფორმა არ იყო — ის შეიძლებოდა ქანდაკებად, სიმბოლოდ ან სხეულის გაგრძელებად ქცეულიყო. ამგვარად, სამოსი არა მხოლოდ ადამიანის გარეგნობას, არამედ მის შინაგან სამყაროსაც წარმოაჩენდა.

გალა — მუზა და საკუთარი სტილის ავტორი

დალის სამყაროს ერთ-ერთი მთავარი ფიგურა მისი მეუღლე და მუზა, გალა იყო. ისინი 1929 წელს შეხვდნენ ერთმანეთს. გალა დალის ცხოვრების თანამგზავრი და მისი შემოქმედებითი სამყაროს მნიშვნელოვანი ნაწილი გახდა, თუმცა საკუთარი სტილისტური ხედვაც ჰქონდა, რომელსაც მხატვარი განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობდა.

წლების განმავლობაში გალამ ასობით სამოსი შეაგროვა. მისი გარდერობი, რომელიც კატალონიაში, პუბოლის ციხესიმაგრეში ინახება, გამოფენის ერთ-ერთი ცენტრალური ნაწილია. ეს სამოსი არა მხოლოდ მოდის ისტორიის, არამედ გალას პიროვნებისა და მისი ურთიერთობის ისტორიის ნაწილიცაა.

კოლექციაში წარმოდგენილია ისეთი მოდის სახლებისა და დიზაინერების ნამუშევრები, როგორებიც არიან ელზა სკიაპარელი, კრისტიან დიორი, კოკო შანელი, ჟივანში, ჟან დესესი, პიერ კარდენი, ემილიო პუჩი და გუჩი.

განსაკუთრებით საინტერესოა, რომ გალას ზოგიერთი სამოსი იმ ნახატების გვერდითაა წარმოდგენილი, რომლებშიც დალი მას სწორედ ამ ტანსაცმელში გამოსახავს. რეალური ნივთი და მისი მხატვრული ინტერპრეტაცია ერთ სივრცეში ხვდება — თითქოს ნახატი სამგანზომილებიან ფორმას იძენს, სამოსი კი კვლავ ხელოვნების ნაწილად იქცევა.

ჟურნალების ფურცლებიდან მოდის სამყარომდე

დალის გავლენა მხოლოდ ფერწერით არ შემოიფარგლებოდა. ის თანამშრომლობდა მოდისა და კულტურის გავლენიან გამოცემებთან, მათ შორის Vogue-თან, Town & Country-სა და American Fabrics-თან.

1940-იანი წლების ბოლოსა და მომდევნო წლებში ჟურნალები მოდის ინდუსტრიის ერთ-ერთ მთავარ პლატფორმას წარმოადგენდა. ისინი არა მხოლოდ ახალ ტენდენციებს აცნობდა მკითხველს, არამედ განსაზღვრავდა კიდეც, როგორ აღიქვამდა საზოგადოება სილამაზეს, ფუფუნებასა და თანამედროვე ცხოვრების სტილს.

დალის სიურეალისტური ხედვა ამ გარემოში განსაკუთრებით გამორჩეული იყო. ქსოვილი მისთვის მხოლოდ მასალა არ ყოფილა — მას შეეძლო მისი სიმბოლოებით, მოულოდნელი ფორმებითა და წარმოსახვითი სივრცეებით გარდაქმნა. სწორედ ამ მიდგომამ გახადა მისი ნამუშევრები საინტერესო როგორც ხელოვნების, ისე მოდის სამყაროსთვის.

სხეული, დრო და სიზმარი

დალის შემოქმედებაში სხეული მუდმივად იცვლება. მისი ნაწილები დამოუკიდებელ არსებობას იძენს, ნივთები ცოცხლდება, სივრცე კი თითქოს მოძრაობას იწყებს. ეს სიურეალისტური ენა მოდის აღქმასაც ცვლის: სილუეტი აღარ არის მხოლოდ სხეულის გარშემო შექმნილი ფორმა — ის შეიძლება დამოუკიდებელ მხატვრულ ობიექტად იქცეს.

ამის ერთ-ერთი მაგალითია 1936 წლის ნახატი „სამი ახალგაზრდა სიურეალისტი ქალი, რომლებსაც ხელში ორკესტრის ტყავები უჭირავთ“. მასში მუსიკალური ინსტრუმენტები სხეულებრივ ფორმებს იძენს, ხოლო ნაცნობი საგნები ახალ ვიზუალურ მნიშვნელობას იძენს.

დალისთვის თვალიც განსაკუთრებული სიმბოლო იყო. ის ხედვას მხოლოდ ფიზიკურ აღქმას არ უკავშირებდა — თვალი მის სამყაროში რეალობისა და სიზმრის დამაკავშირებელი საშუალებაცაა. ამ იდეას ეხმიანება მისი სამკაულიც „დროის თვალი“, რომელშიც საათი თვალის ფორმასთანაა გაერთიანებული.

ამ ნამუშევრებში დრო, სხეული და საგნები მუდმივი გარდაქმნის პროცესშია. სწორედ ეს პრინციპი აერთიანებს დალის მხატვრულ სამყაროსა და მოდის იმ ფორმებს, რომლებიც ჩვეულებრივ ჩაცმას წარმოსახვის სივრცედ აქცევს.

ელზა სკიაპარელი — როდესაც ხელოვნება სამოსად იქცა

დალისა და მოდის სამყაროს ურთიერთობაზე საუბრისას განსაკუთრებული ადგილი ელზა სკიაპარელის უკავია. იტალიელი დიზაინერი სიურეალიზმის ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული წარმომადგენელი იყო მოდაში. დალის მსგავსად, ის ყოველდღიურ საგნებში უჩვეულო შესაძლებლობებს ხედავდა და მათ თავდაპირველ დანიშნულებას ხშირად ცვლიდა.

მათი თანამშრომლობა 1930-იან წლებში დაიწყო და მოდის ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე საინტერესო შემოქმედებით კავშირად იქცა. ორივეს აინტერესებდა, რა მოხდებოდა მაშინ, თუ ჩვეულებრივ ნივთს მოულოდნელ კონტექსტში მოვათავსებდით და მის ფორმას ახალ მნიშვნელობას მივანიჭებდით.

დალი წარმოსახვით სამყაროს ტილოზე ქმნიდა, სკიაპარელი კი ამ სამყაროს ქსოვილში, სილუეტსა და დიზაინში აცოცხლებდა. მათი თანამშრომლობის შედეგი იყო სამოსი, რომელიც მხოლოდ ჩასაცმელი ნივთი აღარ იყო — ის პროვოკაციად, იდეად და ხელოვნების ობიექტად იქცეოდა.

სკიაპარელის დიზაინებში ტანსაცმელი სხეულის გაგრძელებას ჰგავს, ზოგჯერ კი თავად სხეულის საზღვრებსაც არღვევს. სწორედ აქ იკვეთება ორი ხელოვანის ხედვა: ორივესთვის ფორმა მუდმივად ცვალებადია, ხოლო წარმოსახვას შეუძლია ყოველდღიური რეალობის გარდაქმნა.

გამოფენაზე წარმოდგენილი ნამუშევრები ამ ურთიერთობას სხვადასხვა კუთხით გვაჩვენებს. ერთი მხრივ, ვხედავთ დალის ფერწერულ სამყაროს, მეორე მხრივ კი — იმ სამოსს, რომელშიც სიურეალისტური იდეები მატერიალურ ფორმას იღებს.

„Dalí e la Moda“ მოდის ისტორიის მხოლოდ ერთ ეპიზოდს არ გვახსენებს. ის გვთავაზობს სხვაგვარად შევხედოთ თავად ტანსაცმელს — როგორც ხელოვნების ენას, რომელიც ადამიანის იდენტობას, სურვილებსა და წარმოსახვას გამოხატავს.

გამოფენა მილანის პალაცო რეალეში 31 იანვრამდე გაგრძელდება.

ტექსტი: ნატალია პაპუაშვილი / ხატია კოწიწაშვილი

The post სალვადორ დალი და მოდა appeared first on City Magazine.

გამარჯობა, მე ნიტა ვარ და ეს ჩემი პირველი ჩანაწერია City-სთვის. მინდა, საკუთარი გამოცდილებით გაგიზიაროთ, როგორია სწავლა მარანგონში და ზოგადად, რა ხდება მოდის უნივერსიტეტის კედლებს მიღმა.

მილანში მოდის სწავლა საინტერესო კონტრასტებით სავსე გამოცდილებაა: ერთ დღეს აუდიტორიაში ბრენდის სტრატეგიაზე მსჯელობ, მეორე დღეს კი იმავე ინდუსტრიას ქუჩაში, მოდის ჩვენებაზე ან კულისებში ეცნობი. სასწავლო წელი ახლახან დაიწყო და უნივერსიტეტში ჯერ კიდევ იგრძნობა საწყისი ქაოსი, თუმცა დროთა განმავლობაში ეს არეულობა საინტერესო ყოველდღიურობად იქცევა.

ახლა მარანგონის ეზოში ვზივარ. ყოველი ახალი სასწავლო წელი ახალ ადამიანებთან გაცნობით იწყება — სტუდენტებთან, ლექტორებთან და სხვადასხვა პროფესიული ინტერესის მქონე ადამიანებთან. პირველკურსელების ამოცნობაც მარტივია: ისინი ჯერ კიდევ ცდილობენ, ახალ გარემოს შეეგუონ. ზუსტად ასე ვიყავით ჩვენც პირველ წელს.

ერთ-ერთი პირველი რამ, რაც უნივერსიტეტში თვალში გხვდება, სტუდენტების განსხვავებული სამუშაო სტილია. მოდის დიზაინის სტუდენტებს ხშირად ჩემოდნებით დაინახავთ — ასე ყველაზე მარტივია მასალებისა და ნაჭრების ერთი ადგილიდან მეორეზე გადატანა. სთაილინგის სტუდენტები კი დროის დიდ ნაწილს გადაღებებზე ატარებენ; მათი სამუშაო სივრცეებიდან ხშირად ფოტოაპარატის ხმა ისმის. ჩვენ, ბიზნესის სტუდენტები, შედარებით მარტივად ვართ აღჭურვილი — ჩანთაში ლეპტოპი გვიდევს და დროის დიდ ნაწილს ბიბლიოთეკაში ვატარებთ.

სწორედ ბიბლიოთეკაა მარანგონის ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო სივრცე. აქ უამრავ კრეატიულ პროექტს შეხვდებით და ერთი შეხედვითაც იგრძნობთ, რამდენად განსხვავებული იდეები და ინტერესები იყრის თავს. ყველა საკუთარ საქმეზე მუშაობს, თუმცა ამ პროცესში აზრებსაც ვუზიარებთ ერთმანეთს და საჭიროების შემთხვევაში დახმარებასაც არ ვიშურებთ. საბოლოოდ, სწორედ ეს ურთიერთობა ქმნის სასწავლო გარემოს მნიშვნელოვან ნაწილს.

არანაკლებ საინტერესოა უნივერსიტეტის ტერასა, სადაც შესვენებებზე სხვადასხვა კურსისა და მიმართულების სტუდენტები იკრიბებიან. აქ შეხვდებით ადამიანებს, რომელთა სტილიც ერთმანეთისგან რადიკალურად განსხვავდება: ზოგი ფერად სამოსს ანიჭებს უპირატესობას, ზოგი მონოქრომულ ჩაცმულობას ირჩევს, ზოგი კი მიმდინარე ტენდენციებს მიჰყვება. ეს მრავალფეროვნება არა მხოლოდ საინტერესო დაკვირვების შესაძლებლობას გვაძლევს, არამედ ხშირად ახალი იდეებისა და უნივერსიტეტისთვის დამახასიათებელი ვიზუალური კონტენტის შთაგონების წყაროც ხდება.

რაც შეეხება ჩემს მიმართულებას, მოდის ბიზნესის სტუდენტებისთვის სასწავლო პროცესის მნიშვნელოვანი ნაწილი ბრენდების PR-ს, მარკეტინგსა და ახალი კონცეფციების შექმნას ეთმობა. წერილობითი გამოცდების ნაცვლად, ხშირად ჯგუფურ პროექტებზე ვმუშაობთ, რომელთა შედეგებიც ჩვენს პორტფოლიოში აისახება. ამგვარი სწავლება საშუალებას გვაძლევს, თეორიულ ცოდნასთან ერთად გუნდური მუშაობისა და იდეების პრაქტიკაში განხორციელების გამოცდილებაც მივიღოთ.

ვფიქრობ, მოდის ინდუსტრიაში განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ადამიანებთან ურთიერთობა და პროფესიული კონტაქტების დამყარება. სხვადასხვა ადამიანთან თანამშრომლობა ახალ პერსპექტივებს გვიხსნის, გამოცდილებას გვმატებს და ხშირად მოულოდნელ შთაგონებასაც გვაძლევს. თუმცა ამ ყველაფერთან ერთად არანაკლებ მნიშვნელოვანია ინდივიდუალიზმი — საკუთარი ხედვისა და ხასიათის შენარჩუნება.

რა ხდება მაშინ, როცა უნივერსიტეტში მიღებული ცოდნა რეალური მოდის ინდუსტრიას ეჯახება? ამაზე უკვე მომდევნო ჩანაწერში მოგიყვებით. მანამდე კი — დროებით.

ავტორი: ნიტა ბაღდავაძე

The post მარანგონის დღიურები appeared first on City Magazine.

2026 წლის Emmy-ზე მთავარი ყურადღება რამდენიმე სერიალმა მიიპყრო. დრამატულ კატეგორიებში The Pitt -მა გაიმარჯვა, კომედიურ სერიალებს შორის კი მთავარი ჯილდო Widow’s Bay -ს გადაეცა. ლიმიტირებული ან ანთოლოგიური სერიალის კატეგორიაში გამარჯვებული DTF St. Louis გახდა.

საღამოს კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი შედეგი იყო მეთიუ რისის ორმაგი გამარჯვება — მსახიობმა Emmy როგორც კომედიური სერიალის საუკეთესო მსახიობმა, Widow’s Bay -ში შესრულებული როლისთვის, ასევე ლიმიტირებულ სერიალში შესრულებული როლისთვის, The Beast in Me -ში მიიღო. 

ცერემონიას არაერთი ცნობილი მსახიობი და კინოსა და ტელევიზიის ინდუსტრიის წარმომადგენელი დაესწრო. წითელ ხალიჩაზე, სხვებთან ერთად, ზენდეია, სარა პიჯენი და კერი მალიგანი გამოჩნდნენ.

მთავარი გამარჯვებულები

საუკეთესო კომედიური სერიალი:

 Widow’s Bay

საუკეთესო დრამატული სერიალი:

 The Pitt

საუკეთესო ლიმიტირებული ან ანთოლოგიური სერიალი:

 DTF St. Louis

საუკეთესო რეალითი-შოუ / კონკურსი:

 The Traitors

საუკეთესო ვარიეტე-შოუ:

 The Late Show with Stephen Colbert (CBS)

მსახიობთა ნომინაციები

დრამატულ სერიალში მამაკაცის როლის საუკეთესო შემსრულებელი:

ნოა უაილი (Noah Wyle) — The Pitt

დრამატულ სერიალში ქალის როლის საუკეთესო შემსრულებელი:

რია სიჰორნი (Rhea Seehorn) — Pluribus

კომედიურ სერიალში მამაკაცის როლის საუკეთესო შემსრულებელი:

მეთიუ რისი (Matthew Rhys) — Widow’s Bay

კომედიურ სერიალში ქალის როლის საუკეთესო შემსრულებელი:

ჯინ სმარტი (Jean Smart) — Hacks

ლიმიტირებულ სერიალში ან ტელეფილმში მამაკაცის როლის საუკეთესო შემსრულებელი:

მეთიუ რისი (Matthew Rhys) — The Beast in Me

ლიმიტირებულ სერიალში ან ტელეფილმში ქალის როლის საუკეთესო შემსრულებელი:

სალი ფილდი (Sally Field) — Remarkably Bright Creatures

დრამატულ სერიალში მეორეხარისხოვანი როლის საუკეთესო შემსრულებელი მამაკაცი:

ტომ პელფრი (Tom Pelphrey) — Task

დრამატულ სერიალში მეორეხარისხოვანი როლის საუკეთესო შემსრულებელი ქალი:

ელისონ ჯენი (Allison Janney) — The Diplomat

კომედიურ სერიალში მეორეხარისხოვანი როლის საუკეთესო შემსრულებელი მამაკაცი:

სტივენ რუტი (Stephen Root) — Widow’s Bay

კომედიურ სერიალში მეორეხარისხოვანი როლის საუკეთესო შემსრულებელი ქალი:

ქეით ო’ფლინი (Kate O’Flynn) — Widow’s Bay

რეჟისურა და სცენარი

საუკეთესო სცენარი დრამატული სერიალისთვის:

ვინს გილიგანი (Vince Gilligan) — Pluribus

საუკეთესო სცენარი კომედიური სერიალისთვის:

ქეითი დიპოლდი (Katie Dippold) — Widow’s Bay

საუკეთესო რეჟისურა დრამატულ სერიალში:

სოლ მეცშტაინი (Saul Metzstein) — Slow Horses

საუკეთესო რეჟისურა კომედიურ სერიალში:

ჰირო მურაი (Hiro Murai) — Widow’s Bay

2026 წლის Emmy-ის დაჯილდოებამ კიდევ ერთხელ აჩვენა, რომ სატელევიზიო ინდუსტრიის მთავარი ჯილდოებისთვის კონკურენცია სულ უფრო მრავალფეროვანი ხდება — წლის გამარჯვებულებს შორის როგორც უკვე ცნობილი პროექტები და მსახიობები, ისე ახალი სერიალები აღმოჩნდნენ.

ტექსტი: თეა ხოფერია

The post 2026 წლის Emmy-ს გამარჯვებულები  appeared first on City Magazine.

ალბათ, სწორედ აქ იწყება მარიამ გოგნიაშვილის ისტორია. არა გერმანიაში, სადაც სულ მალე ახალი ცხოვრების დაწყებას აპირებს, არც იმ დღეს, როდესაც უნივერსიტეტიდან მიღებული პასუხი ნახა. მისი ისტორია გაცილებით ადრე იწყება – იმ ინტერესით, რომელსაც წლების განმავლობაში სხვადასხვა მიმართულებით მიჰყვებოდა, იმ კითხვებით, რომლებზეც პასუხებს ეძებდა და იმ გზით, რომელიც არც კი იცოდა სად მიიყვანდა.

მარიამ გოგნიაშვილი მალე Constructor University-ში ბიოქიმიისა და უჯრედული ბიოლოგიის შესწავლას დაიწყებს. მის წინ სრულიად ახალი ეტაპია – სხვა ქვეყანა, უცხო ენა, ახალი უნივერსიტეტი, განსხვავებული აკადემიური გარემო და დამოუკიდებელი ცხოვრების პირველი დიდი გამოცდილება. ბავშვობიდან ყველაფერი აინტერესებდა – ხელოვნება, სპორტი, ისტორია, საბუნებისმეტყველო საგნები. ერთ კონკრეტულ სფეროში არასდროს ჩაკეტილა. პირიქით, სადაც ახალი შესაძლებლობა ჩნდებოდა, თითქმის ყველგან იყო. ეს ინტერესები კიდევ უფრო გააფართოვა ბაქსვუდის სკოლამ, სადაც მარიამს სხვადასხვა მიმართულებით საკუთარი თავის გამოცდის შესაძლებლობა მიეცა. დროსთან ერთად კი, პროფესიულ გადაწყვეტილებაში დარწმუნდა. 

– სამედიცინო სფერო საოცრებაა; უდიდესი სტრესი ყოველდღიურობაში, თავგანწირვა. დიდ პასუხისმგებლობას იღებ. სხვა ადამიანის ჯანმრთელობა შენს ხელშია. სამეცნიერო სფერო კი არის ამის საყრდენი. კვლევა ექსტრემია, სანამ ბაზარზე გავა, ამიტომაც მომეწონა…

– ახალი ეტაპი ყოველთვის მცირე გაურკვევლობასაც გულისხმობს. როგორ შეხვდი ამ განცდას?

– ასეთი ემოციები მანამდე არ მქონია. არ ვიცი, კარგიც და ცუდიც, კარგი უფრო მეტი. ზოგადად ახალს რომ იწყებ, ჯერ არ იცი რა მოხდება და ღელავ. ადრე სიახლეებიც ნაკლებად მიყვარდა. რომ არ მოგატყუოთ, უფრო მსტრესავდა, არ ვიცოდი რა მოხდებოდა. ახლა კი ვფიქრობ – რახან ასე ხდება, ესე იგი კარგთან ასოცირდება. ყველა სიახლე მახარებს: ახალ ხალხს რომ გავიცნობ, ახალ რაღაცებს რომ ვისწავლი, ახალ ქალაქში რომ ვიცხოვრებ. ვეცდები არ შევიცვალო. თან მიხარია და თან მანერვიულებს.

ახალ ქვეყანაში წასვლა მხოლოდ პროფესიული შესაძლებლობა არ არის. ჩნდება პასუხისმგებლობა ოჯახის, საკუთარი თავის და ქვეყნის წინაშე.

– წარმოუდგენელია მხოლოდ პროფესიაში ყოფნა. ზოგი დღე და ღამე სამსახურზე ფიქრობს. მე ასე არ შემიძლია. საჭიროა ოჯახი, მეგობრები, ურთიერთობები, ჰობი, განტვირთვა. ყოველთვის მიჭირდა იმასთან შეგუება, რომ შეიძლება ვიღაცას იმედი გავუცრუო. სადაც არ მივდივართ ქართველები, ყველგან წარმოვადგენთ ჩვენს ქვეყანას… ჩემს მომავალ უნივერსიტეტშიც ბევრი ქართველია. იმედია გავუმკლავდებით ამ ყველაფერს, რომ საქართველო კარგად წარმოვაჩინოთ. ამას ნამდვილად ვგრძნობ, ყველაზე მეტად, ოჯახისგან. მარტივი არ იყო მათთვის ჩემი გაშვება ახალ ქვეყანაში. მაქსიმალურად მინდა, ეს შესაძლებლობა გამოვიყენო. 

ოჯახში მეცნიერებისა და მედიცინის მიმართ ინტერესი უცხო არასდროს ყოფილა. მამა, გიორგი გოგნიაშვილი, ექიმია. მამის მხრიდან ბაბუა, ოთარ გოგნიაშვილი – „მეცხრე საავადმყოფოს” ფაქტობრივი დამფუძნებელი, ომარ ხუჯაძესთან ერთად. დედის მხრიდან ბაბუაც, ივანე ვერულაშვილი, ექიმია. თუმცა, ოჯახის ეს პროფესიული ისტორია მარიამისთვის წინასწარ განსაზღვრულ გზად არასდროს ქცეულა.

 – ბაბუას, მამაჩემის მხრიდან, პირადად არ ვიცნობდი, ჩემამდე გარდაიცვალა, მაგრამ ისტორიები ვიცი. გარდა პროფესიისა, საოცარი პიროვნება იყო… დედის მხრიდანაც ბაბუა ექიმია. არ ვიცი, ისტორიები ისეთი მესმის, ამაყი ვარ. შთამბეჭდავია ეს ჩემთვის. ბაბუაჩემმა რომ გაიგო ბიოლოგია-ქიმიის განხრით მინდოდა ჩაბარება, ძალიან გაუხარდა და ეგრევე წიგნები მირჩია წასაკითხად. ჩემი გამზრდელი ბებიაც, ნინიკო ჩხეიძე, ბიოლოგია, თუმცა თავიდან ყველას ძალიან გაუკვირდა ჩემი არჩევანი. ზეწოლა არ ყოფილა ოჯახის მხრიდან. რამდენჯერაც სხვა პროფესიაზე დავფიქრდი, ყოველთვის მხოლოდ დიდი მხარდაჭერა მქონდა. ბიოლოგიაში მომზადება ბოლო წელს დავიწყე, მას შემდეგ, რაც ამ ფაკულტეტზე ჩაბარება გადავწყვიტე. ძალიან მიხარია, რომ მომეცა შესაძლებლობა ეს საგანი ინგლისურად ბაბუაჩემის, ოთარ გოგნიაშვილისა და ჩვენი ოჯახის ახლო მეგობრისგან, ბუციკო ჩხარტიშვილისგან მესწავლა. ეს დიდი პასუხისმგებლობაც იყო და საოცარი გამოცდილებაც.  ეს მიმართულება რომ ავირჩიე, ჩემი მშობლები ცოტა სკეპტიკურად უყურებდნენ ჩემს არჩევანს. ბიძაჩემს რომ ჰკითხეს, რომელიც ჩემთვის ძალიან მისაბაძი და საამაყო ადამიანია (თვითონ ძალიან დაინტერესებულია ამ სფეროთი, ჰარვარდში და სტენფორდში იღებს სხვადასხვა კურსს), მან უთხრა, რომ ეს არის მომავლის პროფესია. ალბათ, მალე ხელოვნური ინტელექტი ჩაანაცვლებს ბევრ პროფესიას და ჩემი არჩევანი ძალიან მოეწონა. ჩემი მშობლებიც ცოტა დამშვიდდნენ. 

საბოლოოდ, სწორედ ამ თავისუფლებაში იპოვა საკუთარი მიმართულება. ეს ინტერესი ახლა უკვე გერმანიაში გაგრძელდება. იქ, სადაც პროფესიულ განვითარებასთან ერთად, ცხოვრების სრულიად ახალი ეტაპიც იწყება. ახალი უნივერსიტეტი მისთვის მხოლოდ აკადემიური გამოწვევა არ იქნება. შეიცვლება ყოველდღიურობა, გარემო, რომელშიც აქამდე ცხოვრობდა.

– “არ ჩამოხვიდე, იქ ჯობია”,- ჩემთვის ხშირად უთქვამთ ეს სიტყვები, მაგრამ ამ ქვეყანას ვინ ჰყავს, თუ არა ჩვენ! საქართველო არ უნდა დავივიწყოთ. მგონია, რომ ძალიან დიდი ნაწილი უნდა მივდიოდეთ იმისთვის, რომ აქ ჩამოვიდეთ, აქ ჩამოვიტანოთ ცოდნა, განათლება და გამოცდილება. თუ მარტო ერთი-ორი დაბრუნდება, პროგრესი არ იქნება, მაგრამ თუ ყველა კოლექტიურად დავბრუნდებით უცხოური განათლებით, ტექნოლოგიებით, მეთოდებით…. მნიშვნელოვან ცვლილებას ჩამოვიტანთ საქართველოში.

მარიამმა იცის, რომ წინ არაერთი გამოწვევა ელოდება – უცხო ენა, ახალი აკადემიური გარემო, ოჯახთან დაშორება და ახალი პასუხისმგებლობების აღება. თუმცა, ალბათ, სწორედ ეს ხდის დასაწყისს განსაკუთრებულად ამაღელვებელს. ჯერ არ იცი, რა შესაძლებლობებს გაგიხსნის და როგორი იქნება შენი ცხოვრების ის ეტაპი, რომელსაც დღეს პირველად იწყებ. ყველაფერი წინ არის!

ტექსტი: კესო ბოჭორიშვილი

ფოტო: ნათია ასანიძე

The post მარიამ გოგნიაშვილის დასაწყისი appeared first on City Magazine.

იმ საღამოს  კარნეგი ჰოლის  სცენაზე სუხიშვილების საოცარი პროგრამა მიმდინარეობდა, დარბაზში კი, 2800 სტუმარი ქართული ცეკვით  ტკბებოდა. 

რამდენიმე წლის წინ ამერიკაში ჩასული ქართველი გოგოსთვის ეს მხოლოდ წარმატებული ღონისძიება არ ყოფილა. ეს იყო პასუხი კითხვაზე – და მერე? კითხვაზე, რომელიც საქართველოში წარმატებული კარიერის, ტელევიზიის, დიდი პროექტებისა და პროფესიული მიღწევების შემდეგ, საკუთარ თავს დაუსვა და რომელმაც საბოლოოდ ნიუ-იორკამდე მიიყვანა. 

პრესის ჟურნალისტი ვარ 17 წლიდან. შემდეგ ეს გამოცდილება პროდიუსინგსა და პროდაქშენში გადავიტანე. ჩავერთე PR-სა და მარკეტინგში.  ამერიკაში წასვლამდე არხის გაყიდვების ხელმძღვანელი ვიყავი. კარიერულად საკმაოდ მაღალ საფეხურს მივაღწიე, მაგრამ სწორედ მაშინ შემეშინდა გაჩერების. ვეღარ ვხედავდი რა უნდა ყოფილიყო ჩემი შემდეგი ნაბიჯი და საკუთარ თავს ერთი კითხვა დავუსვი – „მერე?“ სწორედ ამ კითხვამ მიმაღებინა ამერიკაში წასვლის გადაწყვეტილება. ამას დაემთხვა არასტაბილური გარემო, რომელმაც კიდევ უფრო მკაფიოდ დამანახა, რომ მიუხედავად ამდენი შრომისა, ჩემი კარიერა და მომავალი ბოლომდე ჩემზე აღარ იყო დამოკიდებული.

ჩემი ძმა ამერიკაში სწავლობდა და პირველად მასთან ჩავედი. ერთი თვე გავატარე ჯერ ჩიკაგოში, შემდეგ ნიუ-იორკში. სწორედ მაშინ მივხვდი, რომ ამერიკა არ არის ოცნებების ასრულების ქვეყანა იმ გაგებით, როგორც ხშირად არის რომანტიზებული. ეს არის ქვეყანა, სადაც მთლიანად საკუთარ თავზე ხარ დამოკიდებული და საბოლოოდ იღებ იმას, რასაც შენი შრომით იმსახურებ. უამრავ ქვეყანაში ვიყავი ნამყოფი და ევროპაც ძალიან მიყვარდა, მაგრამ ამერიკაში პირველად გამიჩნდა განცდა, რომ აქ ჩემი მომავალი მხოლოდ ჩემს ადაწყვეტილებებსა და ძალისხმევაზე იქნებოდა დამოკიდებული. ჩამოსვლიდან მალევე პანდემია დაიწყო. თავის გადასარჩენად ყველანაირ სამსახურში ვიმუშავე. ესეც ამერიკის რეალობის ნაწილია, ყოველდღე გადარჩენის რეჟიმში ხარ. თუმცა ამ რუტინამ არ უნდა მოგწყვიტოს მთავარს, რისთვის მოხვედი და რისი შექმნა გინდა.

სხვათა შორის, EMOLAS-ს სახელი და ისტორია ინტერვიუსთვის მომზადებისას სრულიად შემთხვევით გავიგე. მეგობარმა მითხრა, „ემოლასი“ ხომ უბრალოდ ამობრუნებული „სალომეა“-ო. ამიტომაც, ვკითხე ჩემს გმირს, სალომეს, როგორ გაჩნდა სახელის იდეა. 

რუსთავი 2-ში რომ დავიწყე მუშაობა, პატარა ვიყავი. ისეთი პერიოდი მქონდა ცხოვრებაში, ყველაფერი თავდაყირა რომ გაქვს. Facebook -ზე ამოყირავებული პროფილის სურათი დავაყენე, სახელიც ამობრუნებული დავიწერე -ემოლასი. ასე, თითქოს, მოცემულობასთან შესაბამისობაში ვიყავი და იმის შემდეგ, გავხდი „ემოლასი“. ყველა ამ სახელს მეძახდა და ამერიკაში ჩამოსვლის შემდეგაც, ჩემს კომპანიას დაუფიქრებლად Emolas Corporation დავარქვი. ახლა ცოტა მერიდება, New York times-თან ინტერვიუში მკითხეს, რატომ აირჩიე ეს სახელიო და ისე შემრცხვა, ალბათ, რაღაც განსაკუთრებულ ისტორიას ელოდნენ და სინამდვილეში ასეთი მარტივი და მინიმალისტური აღმოჩნდა. თუმცა, წლების განმავლობაში, ამ სახელმა ჩემთან ერთად იმდენი რამ გამოიარა, რომ მისი შეცვლა არც მიფიქრია. ერთი შეხედვით უბრალო ისტორიაა, მაგრამ ჩემთვის ძალიან დიდი შინაარსის მატარებელია. თან, თუ დავფიქრდებით, სამყაროც ხომ რაღაცნაირად ამოყირავებულია. არც ახლა მაქვს შეგრძნება, რომ თავით მაღლა ვდგავარ, პირიქით, მგონია, რომ ყველა ჩვენგანი რაღაც გაგებით თავდაყირა დავდივართ. ჰოდა, უკვე 15 წელია „ემოლასი“ ვარ და ეს სახელი ყველგან ჩემთან ერთად იქნება.

თქვენი პროექტები და პორტფოლიო ძალიან მრავალფეროვანია. რა არის მთავარი კრიტერიუმი, რომლის მიხედვითაც წყვეტთ ვის და რას წარუდგენთ მაყურებელს?

ჩემთვის მთავარია ჩვენი ქვეყანა ზუსტად იმ მრავალფეროვნებით წარვუდგინოთ საერთაშორისო მაყურებელს და უდიდეს აუდიტორიას, როგორიც რეალურად არის. აბსოლუტურად ყველა მიმართულებას მოვიცავთ.. კონცერტები ხომ თავისთავად, მუსიკა, ცეკვა, ბალეტი, თეატრი. გარდა ამისა,  ჩვენ ვაკეთებთ მიღებებს, სადაც ქართულ ღვინოს წარმოვადგენთ. ამასთან ერთად, ყველა ღონისძიების შემდეგ ქართველი ახალგაზრდა არტისტების ელექტრონული მუსიკის საღამოები გვაქვს. როდესაც ქართული სპექტაკლის – “მოახლეების” წარდგენა დავაანონსეთ, საოცარი გამოხმაურება მოჰყვა ამას.

ეს მხოლოდ თეატრისა და სანახაობის დამსახურება არ არის. ამ სპექტაკლში სამი ვარსკვლავი მონაწილეობს – ნინო კასრაძე, ნატო მურვანიძე, ბაია დვალიშვილი. ამხელა გამოხმაურება მათი სწორი სამოქალაქო და საზოგადოებრივი პოზიციის დამსახურებაა. იმდენად ღირსეული მოქალაქეები არიან, ისეთ მნიშვნელოვან მესიჯებს ატარებენ, რომ  ხალხის რეაქცია ამ არტისტების დამსახურებაც არის, რადგან პირველ რიგში, არიან ნამდვილი, ღირსეული მოქალაქეები. ჩვენ საერთო ფასეულობების მქონე ხელოვანებთან, არტისტებთან, ადამიანებთან ვთანამშრომლობთ და მათთვის გავაკეთებთ ყველაფერს, რომ საუკეთესო შედეგი დავდოთ. 

სალომე, რა არის შენი და Emolas Corporation-ის მთავარი მისია?

სანამ ჩემს თავზე გადავალ, გეტყვი რომ ყველას ჩვენი წილი მისია გვაქვს აქ. ამ ქვეყანაში ცხოვრებისას აღმოვაჩინე, რომ ადამიანებისთვის შენ ხარ შენი ქვეყნის წარმომადგენელი. აქ შენ ხარ შენი ქვეყანა და როგორც კი ამას აცნობიერებ, ინთება შენში პატრიოტიზმი და პასუხისმგებლობა. ჩვენი მისია, ნებისმიერი აქ მყოფის, ჩვენი ქვეყნის წარმოჩენაა – ყველა თავისებურად ახერხებს ამას და მადლობა მათ. ჩემი მთავარი მისიაა ქართული კულტურის ექსპორტი ამერიკაში. გვინდა მივაწოდოთ არაქართველ აუდიტორიას მთელი ჩვენი  სიკეთეები, ხიბლი და ღირსებები, რაც გვაქვს, როგორც დიდი კულტურის მატარებელ ერს. ამასთან ერთად, ჩვენი მიზანია რომ ეს ყველაფერი დიდ სცენებზე გავიტანოთ.

სტეფანეს კონცერტი, რომელიც ჩვენი პირველი პროექტი იყო, Webster Hall-ში ჩატარდა. 1400 ადამიანი ესწრებოდა. თავიდან, ხელშეკრულების გაფორმების დროს, არ გვენდობოდნენ. ამ ისტორიულ ადგილას ქართველი აუდიტორიის შეყვანის შეეშინდათ და დაზღვევის თანხა გაგვიორმაგეს. ზუსტად ამ დროს ყველაზე მეტად მეტკინა შინაგანად რაღაც, მაგრამ თან მივხვდი, რომ სწორედ ეს იყო ჩემი მისია, დამემტკიცებინა, რამდენად ღირებული და დასაფასებელი ერი ვართ, არა მხოლოდ სტეფანეს კონცერტის სახით, არამედ იქ დამსწრე ქართველი აუდიტორიის სახითაც. ამის შემდეგ, ჩვენს კომპანიას რეკომენდაციებს უწევენ, აღფრთოვანებული იყვნენ ქართველი აუდიტორიით.  უკვე იციან, გვიცნობენ და გვენდობიან. პირველად ეს გარდატეხა სწორედ ჩვენ მოვახდინეთ. 

სალომე, როგორია ამ ყველაფრის უკუკავშირი? რას გრძნობ ამ დროს, როდესაც ხედავ, რომ კიდევ ერთხელ წარმატებით შესრულდა კონკრეტული პროექტი?

სუხიშვილების კონცერტის მსვლელობისას, ერთ-ერთი დიდი საერთაშორისო სააგენტოს ხელმძღვანელმა, პირდაპირ დარბაზიდან მომწერა: „ღმერთო ჩემო, ამას რას ვესწრები და რას ვუყურებო.“ ჩემთვის, შუა კონცერტის დროს, მხოლოდ ეს შეტყობინებაც კი, ყველაფრის მთქმელი იყო. სუხიშვილების კონცერტს 2800 ადამიანი ესწრებოდა. ახლაც რომ მკითხო, ზუსტად მახსოვს ვინ ვის გვერდით იჯდა. სტრატეგიულად გვქონდა გათვლილი ყველაფერი. მოვიწვიეთ Forbes, Vogue, New York Times, New Yorker, Daily Mail, The Washington Post–ის წარმომადგენლები, რომლებმაც კონცერტების შესახებ სტატიები წინსწრებითაც კი გამოაქვეყნეს. რა თქმა უნდა, ჩვენთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი ქართველი მაყურებელია, მაგრამ ამასთან ერთად, ვცდილობთ ჩვენი კულტურა იმ ადამიანებსაც გავაცნოთ, ვისაც შეუძლია ამ ამბის კიდევ უფრო ფართოდ გავრცელება. რობერტ დე ნირო ესწრებოდა კონცერტს. ის იცნეს და ამას მოჰყვა ამხელა ამბავი, მაგრამ რეალურად, მისი რანგის სხვა სფეროს უამრავი წარმომადგენელიც იყო. 

ყველაზე ემოციური მომენტი კი მაშინ დადგა, როდესაც ნინო სუხიშვილმა დამიძახა, ჩამეხუტა და მადლობა გადამიხადა. მითხრა, რომ დიდი ნინოსა და ილიკოს  დროს, როგორი ფურორიც მოახდინა სუხიშვილებმა ლასკალაში, იმავე მნიშვნელობის მოვლენა იყო კარნეგი ჰოლში გამართული ეს კონცერტიც. ეს სიტყვები ჩვენთვის იმის დასტური იყო, რომ რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანი შევქმენით. კონცერტის დაწყებისას კულისებში ვერ გავჩერდი. იმდენად ემოციური და პირადი იყო ის მომენტი ჩემთვის, რომ ჩემს ოთახში ავედი, მონიტორის წინ დავჯექი და ავტირდი…

თუმცა, როგორც აღმოჩნდა, ყველაზე მასშტაბური პროექტი ჯერ კიდევ წინ არის. Facebook-ზე სალომეს ერთ პოსტს გადავაწყდი ტექსტით: „ჩემი ცხოვრების და კარიერის აქამდე ყველაზე მასშტაბურ პროექტზე, მსოფლიოს უდიდესი სცენის მენეჯმენტისგან თანხმობა და კონკრეტული აჯენდა მივიღე დღეს…“

„ამერიკული ბალეტის ისტორია ჯორჯ ბალანჩინის სახელთან არის დაკავშირებული. აქ ის ხელოვნების სამყაროს ერთ-ერთ უდიდეს ფიგურად მიიჩნევა. სწორედ ამიტომ, განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია, რომ ისეთი სცენებისგან, როგორიცაა David H. Koch Theater და Metropolitan Opera House, ქართული ბალეტისთვის, სეზონის ფარგლებში, ოთხდღიანი სივრცე მივიღეთ. ეს ძალიან დიდი პასუხისმგებლობაა, უმნიშვნელოვანესი პროექტია, რომელსაც ვამზადებთ.“ 

სუხიშვილების პროექტამდე სალომე ამ გზას თითქმის მარტო გადიოდა. დღეს მის გვერდით მეგობრები არიან, რომლებსაც ამ საქმის სიყვარული გადასდო. დიდი პროექტების უკან, რა თქმა უნდა, უამრავი პარტნიორი და პროფესიონალი დგას, მაგრამ მთავარი მაინც ის საერთო ენერგიაა, რომელიც ადამიანებს ერთი იდეის გარშემო აერთიანებს. ეს ქართული სულისკვეთების, შრომისმოყვარეობის დამსახურებაა. ის “ქართული ამბავია”, მარტო ჩვენ რომ ვიცით და სხვას არავის ესმის, რომელიც სალომემ თავის მეგობრებს გადასდო და ახლა ერთად მთების გადადგმაც კი შეუძლიათ.  

6 დიდი პროექტია შემოდგომაზე დაგეგმილი. როგორც კი ამ ამბებს მოვრჩები, უნდა ჩამოვიდე საქართველოში და დავეშვა თხილამურებით გუდაურის მთებიდან. ისე მიყვარს საქართველოს ბუნება, ფეხით მაქვს მოვლილი ჩემს შვილთან ერთად. ამერიკაში ჩემი საქართველო მაქვს მოწყობილი. ნიუ იორკთან ახლოს, ვიყიდეთ აგარაკი, საათ ნახევრის გზაზე. აგარაკს ვეძახით  კიკეთს, ნიუ იორკი არის თბილისი. რუკაზეც ასე მაქვს მონიშნული და ასე ვეძახი ყოველდღიურად. მეგობრები რომ ვიკრიბებით, ხშირად ქართულ მუსიკას ვუსმენთ, ეზოში საქართველოს დროშა ფრიალებს, მოვირგე აქაურობა, სხვანაირად არც გამომივიდოდა. ეს ყველაფერი ხუმრობით, მაგრამ არასოდეს უნდა დაგვავიწყდეს რეალურად სად ვართ და რას ვემსახურებით. ამერიკა არის ქვეყანა, რომელმაც მომცა შესაძლებლობა საკუთარი იდეები რეალობად მექცია. ძალიან მიყვარს აქაურობა და უზომოდ მადლიერი ვარ იმ შესაძლებლობებისთვის, რაც აქ მივიღე.  თუმცა, საქართველო ისეთი საყვარელია ჩემთვის, ისეთი შეუცვლელი, რომ ამ სიცარიელის განცდას ვერაფერი, ვერასოდეს შეავსებს.. 

სალომე ლილუაშვილი, Emolas Corporation-ის დამფუძნებელი

ტექსტი: ელენე ბარამიძე

The post SALOME  – EMOLAS appeared first on City Magazine.

BDC წარმოადგენს თანამედროვე კულტურულ სივრცეს, რომელიც აერთიანებს სცენას, მრავალფუნქციურ დარბაზს, ხმის ჩამწერ სტუდიას, საპროდიუსერო ინფრასტრუქტურას, ვოკალის და ქორეოგრაფიულ სტუდიებს, ასევე ბარს ქართული კოქტეილების კონცეფციით. ეს არის პლატფორმა, სადაც ხელოვნება იქმნება, იწარმოება და ცოცხლდება — ერთიან ეკოსივრცეში.

„მეხუთე სტიქია“ წარმოადგენს ქართული ტრადიციული ცეკვისა და თანამედროვე ქორეოგრაფიის სინთეზს — ფოლკლორული და თანამედროვე ფორმების შერწყმას სრულიად ახალ ინტერპრეტაციაში. დადგმაში მონაწილეობს 80 მოცეკვავე და მომღერალი, რაც მას განსაკუთრებულ მასშტაბსა და ენერგიას სძენს.

დადგმის იდეა, სიუჟეტი და ქორეოგრაფიული გადაწყვეტა ეკუთვნის ბაჩანა ჭანტურიას, რომელმაც გუნდთან ერთად მუსიკის არანჟირებაზეც იმუშავა.

პროექტი გამოირჩევა ვიზუალური გადაწყვეტითაც — კოსტიუმები, რომლებიც ზუსტად ასახავს თითოეული სტიქიის ხასიათს, შექმნილია დიზაინერისა და BDC-ის თანადამფუძნებლის ეკატერინე ჯავახიშვილის მიერ და არ ჰგავს აქამდე შექმნილ არცერთ კოლექციას.

პრემიერამ სრული ანშლაგით ჩაიარა და მაღალი შეფასება დაიმსახურა როგორც პროფესიულ წრეებში, ასევე ფართო აუდიტორიის მხრიდან. წარმოდგენას ესწრებოდნენ სხვადასხვა სფეროს წარმომადგენლები და მოწვეული სტუმრები.

ბაჩანა ჭანტურია, BDC-ის დამფუძნებელი და შემოქმედებითი ხელმძღვანელი:

„„მეხუთე სტიქია“ არის მცდელობა, რომ ქართული ცეკვა წარმოვაჩინოთ ახალი ხედვით — ისე, რომ შევინარჩუნოთ მისი ფესვები და ამავე დროს  მოვარგოთ თანამედროვე ხედვას. ეს არის სინთეზი ტრადიციისა და თანამედროვეობის, სადაც მოძრაობა, მუსიკა და ვიზუალური მხარე ერთ მთლიან ისტორიად ერთიანდება და სტიქიად გარდაიქმნება.

BDC სწორედ ასეთი მასშტაბის პროექტებისთვის შეიქმნა — სივრცე, სადაც იდეა ვითარდება და სრულყოფილ ფორმას იღებს. ჩვენთვის მნიშვნელოვანია, რომ ეს პროცესი გაგრძელდეს და კიდევ უფრო განვითარდეს როგორც საქართველოში, ისე მის ფარგლებს გარეთ.“

პრემიერის შემდეგ დასმა უკვე მიიღო მოწვევები და მიმდინარეობს საერთაშორისო გასვლების დაგეგმვა.

„მეხუთე სტიქია“ და BDC-ის სხვა დადგმები მაისიდან უმასპინძლებს მაყურებელს, ხოლო ბილეთები ხელმისაწვდომი იქნება TKT.ge-ზე.

BDC-ის მედია პარტნიორია ტელეკომპანია „რუსთავი 2“, ხოლო მხარდამჭერი ბაზისბანკი.

Facebook: https://www.facebook.com/BDC.stage
Instagram: https://www.instagram.com/bdc.stage/

The post BDC — ახალი კულტურული ჰაბი თბილისში appeared first on City Magazine.

ხელოვნება სოფო ქორიძის ცხოვრებაში ჯერ კიდევ ბავშვობაში გაჩნდა. ოცნებობდა ბალერინობაზე. პირველი პუანტებიც საჩუქრად ირმა ნიორაძისგან მიიღო, მაგრამ ეს პროფესიული ხაზი ოცნებად დარჩა. შემდეგ იყო ცეკვა, ქსოვა, “ღიმილის ბიჭის”, კახა ქორიძის შვილი, მსახიობობაზეც ოცნებობდა, მაგრამ  მთავარი მიზანი მაინც, ფერწერის ირგვლივ გააერთიანა. ის, რასაც არასდროს უღალატა, არის ფერი…

 – რა ფაქტორებმა განაპირობა თქვენი პროფესიული არჩევანი?

ჩემს არჩევანზე დიდი გავლენა მამამ იქონია. იმ დროს თუმანიშვილის კინომსახიობთა თეატრში მთავარი მხატვარი იყო. მაშინ იმდენად პატარა ვიყავი, წარმოუდგენლად მეჩვენებოდა, რომ მსგავსი საქმე შეიძლებოდა ჩემი პროფესია გამხდარიყო. ოპერის თეატრშიც დავდიოდი. ამას თავისი განსაკუთრებული ფერი და განწყობა მოჰქონდა. შემდეგ, სცენოგრაფიამ გამიტაცა, მერე მსახიობობამ. პატარა ვიყავი, მაგრამ მაინც მქონდა ეპიზოდური როლები. ჩემი პირველი ფილმი იყო “მოდი, ვილაპარაკოთ”, შემდეგ იყო “ჯადოსნური ყვავილი”, სადაც მე და ჩემი და, აკა ვთამაშობდით. მერე გადამიღეს ფილმში, სადაც ჩემი უფროსი და, ნინო თამაშობდა. ძალიან მომწონდა, ვფიქრობდი ამ გზას გავყოლოდი, მაგრამ როცა გავიზარდე, მივხვდი, ამ პროფესიას დიდი სითამამე სჭირდება და მე ეს არ მქონდა.

“პარალელური ზღაპრული განზომილება” სოფო (მარიამ) ქორიძის ახალი ნამუშევრების გამოფენა ფესტივალის “საჩუქარი,” ფარგლებში

უარი და კარს მიღმა დარჩენილი ცხოვრება…

გოგონა გაიზარდა და დარწმუნდა, რომ მისი მთავარი საქმე აუცილებლად ხელოვნება, მხატვრობა და მოდელირება უნდა ყოფილიყო. წარმატებამაც არ დააყოვნა და ამერიკაში აღმოჩნდა. გზა კიდევ უფრო დიდის დასაწყისი უნდა ყოფილიყო, მაგრამ საკუთარი გადაწყვეტილებით ეს კარი დახურა.

ამერიკაში ვიყავი, ვისწავლე,  რვა გამოფენა გავაკეთე, რამდენიმე კონკურსში გავიმარჯვე და ხუთწლიანი სწავლების უფლება მოვიპოვე. ამ თავისუფალმა მუშაობამ დიდი შესაძლებლობები მომცა.

ამერიკის შემდეგ იყო ცხოვრება რომში და დაფინანსება წარმატებულ სასწავლებელში. თავბრუდამხვევი შემოთავაზებების ფონზე, სოფო (მარიამ)  ქორიძე ცხოვრებას მხოლოდ საკუთარ სამშობლოში ხედავდა. ამ იდეას არასდროს უღალატა.

– ნანობთ თუ არა ამ გადაწყვეტილებას და როგორ აისახა ეს თქვენს შემოქმედებით გზაზე? 

ალბათ, არ ვნანობ, რადგან ჩემი ხასიათი ასეთია, უნდა ვიყო სახლში. მივხვდი, რომ ჩემი ქვეყნის გარეშე არ შემიძლია. მიყვარს თბილისი. გავიზარდე დიდ ოჯახში, მიჩვეული ვარ ამ ყველაფერს, მიჭირდა ჩემი დების, ძმების, მშობლების გარეშე. ამერიკაში სამი ადამიანი ვცხოვრობდით, მაგრამ ეს მარტოობა მეგონა.

 არტისტი, რომელიც მუშაობს სხვადასხვა განზომილებაში

გავხდი ჯერ მოდელი, შემდეგ – დიზაინერი. თეატრი კი ჩემს ცხოვრებაში, უკვე 19–20 წლის ასაკში შემოიჭრა. პირველ კურსზე აპლიკაციებს ვამზადებდი, როცა მამაჩემმა მითხრა, კარგი თეატრის მხატვარი იქნებიო. შემდეგ ნუგზარ ბაგრატიონმაც ნახა ჩემი ნამუშევარი და მუშაობაც სწორედ მასთან დავიწყე. თეატრმა ჩემთვის სრულიად ახალი სიღრმე გააჩინა. პროცესიც რთულია, მსახიობი ყოველთვის ვერ ეგუება შენს ჩანაფიქრს. ამიტომ, ხშირად გჭირდება ახსნა, დამტკიცება, დარწმუნება. მოდელირებას თავისი ნიჭი და შესაძლებლობა სჭირდება, მაგრამ თეატრმა მას სხვა სიღრმე შემატა. ასეთი ხასიათი მაქვს – მუდმივად სხვადასხვანაირი ვარ. არასდროს მეორდება ჩემი თავი, რადგან მთელი ცხოვრება ძიებაში ვიყავი და ერთდროულად ბევრ სხვადასხვა საქმეს ვაკეთებდი. თუ დააკვირდებით, ჩემს ნამუშევრებში პატარა, საინტერესო ხაზებიც ჩანს დიზაინის, ინტერიერის, ფორმის. ყველაფერი ერთმანეთთანაა გადაჯაჭვული. სამომავლოდ მინდა, რომ ჩემი ნახატები რეალურად გაცოცხლდეს და ტანსაცმელზე გადავიდეს. მე და ჩემმა მეგობარმა, ჯულიეტამ, ეს პროცესი უკვე დავიწყეთ.

“პარალელური ზღაპრული განზომილება” – ასე ჰქვია სოფო (მარიამ) ქორიძის გამოფენას ფესტივალის “საჩუქარი,” ფარგლებში, რომელზეც მხატვარმა ახალი ნამუშევრები წარადგინა. მის ტილოზე ხშირად იკითხება მელანქოლია, ანგელოზები, ვარდები და ჩრდილები, რომლებიც წარმოსახვითი სამყაროდან ამბებს ჰყვებიან.

– რა გრძნობებს იწვევს თქვენში ეს ნამუშევრები?

ჩემს გამოფენებზე ყველაზე მეტად ანგელოზების სერია მიყვარს. კოლაჟებსაც ვიყენებ… ჩემს ნამუშევრებს საზღვრებში არ ვასვამ, არც ჩარჩოში, რადგან მინდა, ბოლოს ვიპოვო ის ერთიანი, ყველაზე მომგებიანი ხაზი, რომელიც ჩემს სტილს ბოლომდე განსაზღვრავს. თუ ადამიანი მოვა, ჩემი ნამუშევარი მას დაამშვიდებს, იმედს, შინაგან სიმშვიდეს გაუჩენს ან იტყვის “ეს რომ მქონდეს, რა მაგარი იქნება”, მართლაც, რა მაგარი იქნება, არა?!

შინაგანი განწყობა და ატმოსფეროს შექმნა

მჯერა, რომ მომავალში ბევრ ადამიანს გავუხალისებ ცხოვრებას. ხშირად, როცა ზიხარ, ჭამ, მეგობარს ელაპარაკები, უცებ თვალს მოავლებ და კედელზე  ნახატს ხედავ – მასთან ხომ ემოცია გიჩნდება? შეიძლება დიდხანსაც შეხედო, იმედი მოგცეს, სხვა სივრცეში გაგიყვანოს. ესაა ის სიღრმე, რასაც მხატვრობა აკეთებს. დრო თავისით მოიტანს ჩემს აკადემიურ განვითარებას. ახლა ჩემთვის ყველაზე ძვირფასი ცოცხალი პროცესია, გაგრძელება, იმედი, ადამიანებთან კავშირი. გამოფენაც ეს არაა? ადამიანები მოდიან, ხედავენ, იქმნება ატმოსფერო, სიყვარული.

აბსტრაქტული ხედვები, ემოციური მეხსიერება, სიზმრები და სიმბოლოები –  მხატვრისთვის ეს პროცესი მხოლოდ ფორმებისა და ფერების ერთობა არასდროს ყოფილა.

ყველა ფერი დომინირებს შენს ცხოვრებაში ძალიან საინტერესოდ. მიყვარს მწვანე, ოქროსფერი, შავი, თეთრი, ძალიან მიყვარს ყვითელი… ყვითლის გრადაციები… ცისფერი….

– აქაც ბევრი ფერი ჩამოთვალეთ

კიი, მიყვარს – თუ უნდა ამოვირჩიო, შავი და მწვანე განსაკუთრებულია. ვოცნებობ, რომ ადამიანები – არა მხოლოდ უმეტესობა, არამედ მთელი მსოფლიო, გაბრჭყვიალებული იყოს. ეს მდგომარეობა ბადებს სიყვარულს, ადამიანურობას, მეგობრობას, სწორ ხედვას. ხშირად მეხატება ანგელოზები და სიყვარულის თემები – ის სიყვარული, რომელმაც მე, შენ და ჩვენ შეგვქმნა. ზოგჯერ ეს ძლიერი ემოციით ჩანს, ზოგჯერ უფრო მშვიდად, მაგრამ ყოველთვის ერთი და იგივე გზავნილია – ცხოვრების ასახვა.  

– როგორ წარმოგიდგენიათ თქვენი შემოქმედებითი გზა მომავალში?

მიზნად დავისახე, რომ ათამდე გამოფენა მოვაწყო, რათა დავინახო, რამდენად მისაღები და საინტერესო მხატვარი ვარ. დიდი ბაზარია, უამრავი ნიჭიერი ადამიანი გვყავს და მე თვითონაც ვაკვირდები, ვამაყობ. ძალიან გამიხარდება, თუ ერთ დღეს ჩემს ნამუშევრებს სწორედ ამ ადამიანების გვერდით დავდებ. სამომავლოდ მინდა მქონდეს არტ-კაფე – მხოლოდ ჩემი სამყაროთი: ჭურჭელი, მაგიდები, ნახატები, ყველაფერი ჩემით შექმნილი. მინდა იქ მე ვიყო მასპინძელი, ჩაით, სითბოთი და ჩემი ენერგიით. არ ვიცი როდის მოხდება, მაგრამ ვიცი, რომ ერთ დღესაც – აუცილებლად!

ასე გახდება ამ სივრცის მთავარი მასპინძელი.

… და როცა სოფო (მარიამ) ქორიძის ფერებს შევხედავთ, აღმოვაჩენთ, რომ ჩვენც მის სამყაროში მოვხვდით, სადაც ყველა ფერი ავტორის ხელწერით ცოცხლდება.  

ავტორი: კესო ბოჭორიშვილი

ფოტო: ნათია ასანიძე

The post ხელოვნება, როგორც ცხოვრების გზა – სოფო (მარიამ) ქორიძე appeared first on City Magazine.

ამ უნიკალური ვინილის ავტორი Memo ჯგუფია „ბრავო რექორდსთან” პარტნიორობით.  

ვინილის პრეზენტაცია უახლოეს მომავალში შედგება, თარიღი უკვე მონიშნულია, 13 ნოემბერი,  სივრცე – „წისქვილის თეატრი“, სადაც გოგი დოლიძისადმი მიძღვნილი მუსიკალური საღამო გაიმართება და ის კომპოზიციები შესრულდება ვინილისთვის რომ შეირჩა.

ვინილი უნიკალურია. წარმოიდგინეთ გოგი დოლიძის ხმა, ყველასთვის საყვარელი სიმღერები და ზვიად ბოლქვაძისეული არანჟირება. სწორედ „ბრავო რექორდსში“ განხორციელდა ეს შესანიშნავი ამბავი: გოგი დოლიძის ნამღერს ახლებური არანჟირება „ჩაეფინა“.

როგორია ამბავია?

ფანტასტიური!

ამას სიტყვებით ვერ გადმოსცემ. უნდა მოისმინო. დეტალებზე „ბრავო რექორდსის“ ხელმძღვანელს, ზაზა შენგელიას, მივმართეთ.  

–   ეს გახლავთ ძალიან სპეციფიური და რთული პროექტი, რომელიც თავის დროზე ზვიად ბოლქვაძემ განახორციელა. გოგი დოლიძე მის სიმღერებს ხმის ჩამწერ სტუდიაში “მელოდია” წერდა,  იმხანად ასეთი სტუდია მხოლოდ ოთხი იყო საბჭოთა კავშირში, მათ შორის,  ერთი – თბილისში. ვოკალის ბილიკი მოვიპოვეთ, ნამღერი, რომელსაც ქვევიდან ზვიად ბოლქვაძემ და მისმა გუნდმა ამოუდო ახლებური არანჟირება, რაც თავისთავად საკმაოდ რთული ამოცანა იყო. გოგი თავად იყო ფენომენალური მომღერალი, აბსოლუტურად განყენებული, ვერავის ვერ შეადარებ, ისეთი ხმა ჰქონდა, სულში ჩამწვდომი. გოგის აქვს საკრალური ადგილი ყველა მსმენელის გულში. – გვიყვება  ზაზა შენგელია

პროექტის მიზანი მუსიკალური მიმართულების მხოლოდ ტექნიკური აღდგენა არ ყოფილა. ეს უფრო ემოციური მისიაა – გაგრძელდეს ქართული მუსიკის მემკვიდრეობა, რომ გოგი დოლიძის ხმა ახალი თაობისთვისაც შთაგონებად იქცეს და მისი უნიკალური ნამღერი ვინილს შემორჩეს. გამოცდილი მელომანები გვარწმუნებენ, რომ ნამდვილ ნამღერს მხოლოდ ვინილი თუ გადმოსცემს.

ალბომში 11 კომპოზიციაა შესული. უკლებლივ ყველა თქვენი საყვარელი სიმღერაა, გენიალური ქართველი კომპოზიტორების მიერ შექმნილი, იქნება ეს „ გავა დრო და მოვუყვებით შვილებს“, „ ოდესმე დიდი ყოფილა საქართველო“, „იყო არა, იყო რა“… თუ სხვა სიმღერები.

ყველა მათგანი საავტორო უფლებების დაცვით შეთანხმდა ავტორებთან და გოგი დოლიძის მემკვიდრესთან. ვინილი კი ჰოლანდიაში, ერთ-ერთ წამყვან ევროპულ ქარხანაში, იქმნება, საიდანაც სატესტო ვერსია უკვე გამოიგზავნა. ხელიდან ხელში გადადის სატესტოდ ჩამოსული ვინილი, ორგანიზატორების შემდეგ, ამბობენ, პირველებმა ეს ვინილი „ქართული ხმების“ ძველმა თაობამ უნდა მოისმინოსო.

–   ვინილზე ეს ჟღერს წარმოუდგენლად, ისმის სუნთქვა, თითო ინსტრუმენტი, ისმის გოგის თითოული ბგერა, ტუჩის მოძრაობა, ამოსუნთქვა. ვინილმა ამ სიმღერებს მოცულობა მისცა, ის აღარაა ბრტყელი. აღფრთოვანებულები ვიყავით, აი, ამ ხარისხით, ვფიქრობთ, რომ მსმენელს დიდი სიურპრიზი  და უსაზღვრო სიამოვნება ელის. – ამბობს  ზაზა შენგელია.

საკოლექციო ვინილი ლიმიტირებული რაოდენობით გამოიცემა – მხოლოდ 500 ეგზემპლარი და მისი პრეზენტაცია 13 ნოემბერს „წისქვილის თეატრში“ გაიმართება. კონცერტზე გოგი დოლიძის სიმღერებს შეასრულებენ ეკა მამალაძე, ნუკრი კაპანაძე, ძველი „ქართული ხმები“, კახა გრიგალაშვილი, მიშო ჯავახიშვილი, ოთო ნემსაძე, ლაშა ღლონტი, აჩიკო ბერიძე, სანდრო კობახიძე … ეს საღამო ერთდროულად იქნება მადლიერება, მოგონება და ახალი სიცოცხლის დასაწყისი, სიცოცხლის, რომელიც გოგი დოლიძის ხმაშია, ახლა უკვე ვინილზე.

ავტორი: კესო ბოჭორიშვილი

The post გოგი დოლიძის ვინილი appeared first on City Magazine.