ჩემი პირველი ნაბიჯები
18 წლის ვიყავი. ჯერ კიდევ სტუდენტი, მაგრამ უკვე ერთი რამ ზუსტად ვიცოდი: არ მინდოდა, ჩემი ცხოვრება შემთხვევითობებს ემართა. მინდოდა, ჩემი დრო, ენერგია და შესაძლებლობები ისეთი მომავლის შესაქმნელად გამომეყენებინა, რომლის უკანაც საკუთარი შრომა, ცოდნა და გადაწყვეტილებები იდგებოდა.
არ ვეძებდი უბრალოდ სამსახურს. ვეძებდი გამოცდილებას, რომელიც მასწავლიდა, როგორ მუშაობს სამყარო, როგორ იქმნება გავლენა და როგორ შეიძლება სიტყვამ რეალობა შეცვალოს.
ასე დაიწყო ჩემი გზა ჟურნალისტიკაში.
კამერა, პირდაპირი ეთერები, მკაცრი ვადები და ტექსტები, რომლებშიც თითოეულ სიტყვას თავისი ფასი ჰქონდა. ეს იყო გარემო, სადაც ვისწავლე სწრაფი აზროვნება, ინფორმაციის გაანალიზება, მოვლენების მიღმა მიზეზების დანახვა და იმის გააზრება, თუ რამდენად დიდ ძალას ფლობს სწორად მიწოდებული ინფორმაცია.
მაგრამ პროფესიულ გზაზე ყველაზე მნიშვნელოვანი გაკვეთილები ყოველთვის სახელმძღვანელოებში არ წერია. ერთ-ერთი ასეთი გაკვეთილი სტერეოტიპებთან ბრძოლა აღმოჩნდა.
მედიასა და საჯარო სივრცეში ხშირად ქალის გარეგნობა მის კომპეტენციაზე ადრე ხდება განხილვის საგანი. მეც მქონია გამოცდილება, როდესაც ჩემს ვიზუალს უფრო მეტ ყურადღებას აქცევდნენ, ვიდრე ჩემს ცოდნას, აზროვნებასა და პროფესიულ შესაძლებლობებს.
ერთ მომენტში მივხვდი: შემეძლო, ამ მოცემულობას შევგუებოდი და მისგან მარტივი სარგებელი მიმეღო. მაგრამ ეს არ იყო ის გზა, რომლის გავლაც მინდოდა.
არ მინდოდა, ჩემი გარეგნობა ჩემი პროფესიული ღირებულების განმსაზღვრელი ყოფილიყო. მინდოდა, ჩემი ცოდნა, გადაწყვეტილებები და შედეგები ჩემი მთავარი სავიზიტო ბარათი გამხდარიყო.
ამიტომ დავტოვე გარემოებები და პროექტები, სადაც ჩემს პროფესიულ კომპეტენციაზე მეტად ვიზუალურ მხარეს აფასებდნენ. ეს გადაწყვეტილებები ყოველთვის მარტივი არ ყოფილა, თუმცა ჩემთვის პრინციპების დაცვა მოკლევადიან კომფორტზე მნიშვნელოვანი აღმოჩნდა.
პატარა ასაკში, როდესაც ბევრი ადამიანი საკუთარ წარმატებას მატერიალური ნივთებით განსაზღვრავდა, მე სხვა რამეში ვდებდი რესურსს: განათლებაში, გამოცდილებაში, ინტელექტსა და პროფესიულ რეპუტაციაში.
„დღესაც მჯერა, რომ გარეგნული ეფექტი შეიძლება ყურადღებას იპყრობდეს, მაგრამ მხოლოდ ცოდნა, თანმიმდევრულობა და პრინციპები ქმნის ღირებულებას, რომელიც დროს უძლებს.“
ჟურნალისტიკიდან — სტრატეგიულ კომუნიკაციამდე
ჟურნალისტიკამ მასწავლა არა მხოლოდ ამბის მოყოლა, არამედ იმის გააზრებაც, თუ როგორ იქმნება საზოგადოებრივი აზრი, როგორ აღიქვამს აუდიტორია ინფორმაციას და რატომ იძენს ერთი გზავნილი გავლენას, მაშინ როდესაც მეორე შეუმჩნეველი რჩება.
დროთა განმავლობაში მივხვდი, რომ ამ ცოდნის გამოყენება მხოლოდ მედიის შიგნით არ მინდოდა. მაინტერესებდა, როგორ ქმნიან კომპანიები საკუთარ სახელს, როგორ იძენენ ადამიანების ნდობას, როგორ პოზიციონირებენ კონკურენტულ გარემოში და როგორ მართავენ იმ ყველაზე მნიშვნელოვან აქტივს, რომლის დაკარგვაც ზოგჯერ ერთმა არასწორმა გადაწყვეტილებამ შეიძლება გამოიწვიოს — რეპუტაციას.
ამ ინტერესმა ჩემი პროფესიული მიმართულება შეცვალა. ჟურნალისტიკიდან PR-სა და სტრატეგიულ კომუნიკაციაში გადავედი.
ეს ჩემთვის უბრალოდ სფეროს შეცვლა არ ყოფილა. ეს იყო ახალი ეტაპი, სადაც ჟურნალისტიკაში დაგროვილი გამოცდილება ბიზნესის, ბრენდინგისა და რეპუტაციის მართვის ინსტრუმენტად ვაქციე.
რეპუტაცია — ბიზნესის უხილავი კაპიტალი
დღეს, როდესაც კომპანიებთან, ბიზნესის მფლობელებთან და დამფუძნებლებთან ვმუშაობ, კომუნიკაციას მხოლოდ ტექსტების შექმნად ან ინფორმაციის გავრცელებად არ აღვიქვამ.
„კომუნიკაცია სტრატეგიული გადაწყვეტილებაა. რეპუტაცია კი — აქტივი, რომლის ღირებულებაც ნდობაში, პარტნიორობებში, კონკურენტულ უპირატესობასა და ბიზნესის გრძელვადიან მდგრადობაში გამოიხატება.“
დღევანდელ ბიზნესგარემოში კარგი პროდუქტი და ხარისხიანი მომსახურება აუცილებელია, მაგრამ ყოველთვის საკმარისი არ არის. მნიშვნელოვანია ისიც, რას ფიქრობს აუდიტორია შენზე, როგორ აღგიქვამენ პარტნიორები, რამდენად გენდობიან მომხმარებლები და როგორ რეაგირებ მაშინ, როდესაც ყველაფერი გეგმის მიხედვით არ მიდის.
ერთი დაუფიქრებელი განცხადება, არასწორად შერჩეული მესიჯი ან კრიზისზე დაგვიანებული რეაგირება შეიძლება ნდობის დაკარგვის მიზეზად იქცეს. მეორე მხრივ, თანმიმდევრულმა კომუნიკაციამ, სწორად განსაზღვრულმა პოზიციონირებამ და გააზრებულმა რეპუტაციულმა სტრატეგიამ შეიძლება ბიზნესს ახალი შესაძლებლობები გაუხსნას.
როდესაც მოლაპარაკებების მაგიდასთან ბიზნესის მფლობელებსა და დამფუძნებლებს ვხვდები, ჩემი მიზანი ლამაზი ფრაზების შეთავაზება არ არის. ჩემთვის მნიშვნელოვანია, კომუნიკაციის ენა ბიზნესის მიზნებს, რისკებსა და რეალურ საჭიროებებს დავუკავშირო.
მაინტერესებს არა მხოლოდ ის, რას ამბობს კომპანია, არამედ ისიც, რას ისმენს აუდიტორია; არა მხოლოდ ის, როგორ გამოიყურება ბრენდი დღეს, არამედ ისიც, რა რეპუტაციას აშენებს ხვალისთვის.
ჩემი ამოცანაა, კომუნიკაცია ბიზნესის სტრატეგიის ნაწილად ვაქციო — ინსტრუმენტად, რომელიც ნდობას ქმნის, რისკებს ამცირებს და კომპანიის გრძელვადიან ღირებულებას აძლიერებს.
ჩემი სახელი ჩემი პასუხისმგებლობაა
დღეს საკუთარ თავს მხოლოდ PR-სპეციალისტად არ განვიხილავ. ჩემი პროფესიული ინტერესის ცენტრში სტრატეგიული აზროვნებაა — შესაძლებლობა, ცალკეული დეტალების მიღმა დავინახო მთლიანი სურათი, წინასწარ შევაფასო რისკები და კომუნიკაცია კონკრეტულ მიზნებს დავუკავშირო.
მჯერა, რომ ყველა კომპანიას, ყველა ბრენდსა და ყველა ადამიანს აქვს საკუთარი ისტორია. თუმცა კარგი ისტორიის ქონა და მისი სწორად გადმოცემა სხვადასხვა რამეა. მნიშვნელოვანია, იცოდე, რა უნდა თქვა, ვის უნდა ესაუბრო, როგორ უნდა შექმნა ნდობა და როგორ უნდა შეინარჩუნო საკუთარი პოზიცია მაშინაც კი, როდესაც გარემოებები იცვლება. სწორედ აქ იწყება სტრატეგია.
ჩემი პერსონალური ბრენდიც ამავე პრინციპს ეფუძნება. ის არ არის მხოლოდ ფოტოები, საჯარო გამოჩენა ან საკუთარი მიღწევების შესახებ საუბარი. ეს არის თანმიმდევრულობა სიტყვებსა და ქმედებებს შორის, პროფესიული კომპეტენცია და ის ნდობა, რომელსაც დროთა განმავლობაში ვქმნი.
როდესაც ჩემს გზას ვუყურებ, ყველაზე მეტად ერთი რამ მიხარია: მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებების მიღებისას არაერთხელ მომიწია მოკლევადიან სარგებელსა და გრძელვადიან მიზნებს შორის არჩევანის გაკეთება. და ყოველთვის ვცდილობდი, ამერჩია ის გზა, რომელიც საკუთარ ღირებულებებთან უფრო ახლოს იყო.
ყველაფერი კი 18 წლის გოგოთი დაიწყო, რომელმაც ჯერ არ იცოდა, სად მიიყვანს ცხოვრება, მაგრამ უკვე იცოდა, რომ საკუთარი მომავლის შექმნაში აქტიური მონაწილეობა სურდა.
დღეს ჩემი მიზანი მხოლოდ საკუთარი პროფესიული გზის გაგრძელება არ არის. მსურს, ჩემი ცოდნა და გამოცდილება იმ ადამიანებსა და კომპანიებსაც მოვახმარო, რომლებსაც საკუთარი შესაძლებლობების სწორად წარმოჩენა, რეპუტაციის დაცვა და სტრატეგიული კომუნიკაციით ახალი შესაძლებლობების შექმნა სურთ.
„რადგან საბოლოოდ, წარმატება მხოლოდ ის არ არის, რასაც აღწევ. მნიშვნელოვანია ისიც, რას აშენებ გზად, რა პრინციპებს ინარჩუნებ და რა რჩება შენი სახელის უკან.“
შენი სახელი შეიძლება იყოს შენი ყველაზე ძლიერი აქტივი. მთავარია, იცოდე, როგორ შექმნა, განავითარო და დაიცვა ის.
ეს ჩემი პროფესიული ისტორიაა. და ამ ისტორიაში ყველაზე საინტერესო, ალბათ, ჯერ კიდევ წინ არის.
საკუთარი ხედვიდან — საკუთარი პლატფორმების შექმნამდე
დროთა განმავლობაში მივხვდი, რომ ცოდნისა და გამოცდილების გამოყენება მხოლოდ ინდივიდუალური პროექტების ფარგლებში არ მინდოდა. მსურდა, შემექმნა სივრცეები, სადაც სტრატეგიული აზროვნება, ბიზნესის განვითარება და პროფესიული ზრდა ერთიან სისტემად ჩამოყალიბდებოდა.
ასე გაჩნდა ჩემი საკუთარი ბიზნესსაკონსულტაციო კომპანია PAKATSO.CO და პროფესიული განვითარების ასოციაცია, რომელიც ჩემს თანამოაზრესთან ნუცა ბახტაძესთან ერთად დავაფუძნე. ორივე საქმის მიღმა, ერთი მთავარი იდეა დგას: ცოდნა რეალურ შესაძლებლობად უნდა იქცეს.
ჩემთვის ეს მხოლოდ ორგანიზაციების შექმნა არ არის. ეს არის პასუხისმგებლობა, საკუთარი გამოცდილება უფრო ფართო მიზნებს მოვახმარო, ბიზნესებს განვითარების პროცესში დავეხმარო და პროფესიული ზრდის მსურველ ადამიანებს ახალი შესაძლებლობების შექმნაში შევუწყო ხელი.
„მჯერა, რომ ნამდვილი პროფესიული განვითარება მხოლოდ პირადი წარმატებით არ იზომება. ის იმ ღირებულებითაც განისაზღვრება, რომელსაც სხვებისთვის ქმნი.“
სწორედ ამიტომ, დღეს ჩემი საქმიანობა მხოლოდ კომუნიკაციის სტრატეგიების შემუშავებით არ შემოიფარგლება. ჩემთვის მნიშვნელოვანია ისეთი პლატფორმების განვითარება, რომლებიც ცოდნას, ბიზნესსა და ადამიანების პროფესიულ შესაძლებლობებს ერთმანეთთან აკავშირებს.
