1913 წელს, სწორედ აქ, ძმებმა მარიო და მარტინო პრადებმა Fratelli Prada-ს მაღაზია გახსნეს. მილანის ელიტა აქ სამგზავრო ჩემოდნებსა და ტყავის აქსესუარებს ყიდულობდა. საუკუნეზე მეტი ხნის შემდეგ ბრენდი თავის პირველ მისამართს დაუბრუნდა და მუდმივი გამოფენა Pradasphere — „პრადას სამყარო“ გახსნა. ექსპოზიცია მოდის სახლის ისტორიას სამ ნაწილად გვიყვება: „საწყისები“, „ევოლუცია“ და „პერსპექტივები“.

პირველ ოთახებში თითქოს საუკუნის წინანდელ მაღაზიაში აღმოვჩნდით. ხის კარადებში ჩანთები, ჟურნალები და ყოველდღიური ნივთები იყო განთავსებული. შემდეგ სივრცე იცვლება და ჩნდება სამკუთხა ლოგო — სიმბოლო, რომელიც მიუჩია პრადამ ფუფუნების ერთ-ერთ ნიშნად აქცია. თაროებს შორის ნელა მივყვებოდით 1990-იანი წლების ისტორიას: Carolyn-ის ჩანთა, America’s Cup-ის ფეხსაცმელი და Luna Rossa-ს იახტის მინიატიურული მოდელი.

ჩვენი ფავორიტი 2000 წლის „ექიმის ჩანთა“ (Doctor’s Bag) აღმოჩნდა. პრიალა, ალუბლისფერი ნიანგის ტყავის მოდელი ვინტაჟური სამედიცინო ჩანთის ფორმით, დაგრეხილი სახელურებით, ვერცხლისფერი საკეტითა და წითელი ატლასის სარჩულით განათების ქვეშ ძვირფას ქვასავით ბრწყინავდა. მის წინ იმაზე დიდხანს შევყოვნდით, ვიდრე ველოდით.

მომდევნო სივრცეში კედლები სარეკლამო პორტრეტებსა და კულისებში გადაღებულ ფოტოებს დაეთმო. მათ შორის კეიტ მოსსაც შეხვდებით. მანეკენებზე წარმოდგენილი სამოსი პრადასთვის დამახასიათებელ პრინტებს აერთიანებდა — მუქ წითელ ტუჩსაცხს, მკვეთრ ზოლებსა და Art Nouveau-ს სტილის ყვავილებს.

შემდეგ მიუჩია პრადას ბოლო ოთხი ათწლეულის კოლექციებიდან შერჩეულ მოდელებს ვათვალიერებდით. ვერცხლისფერი კედლები და მუსიკა სივრცეს განსაკუთრებულ ატმოსფეროს ქმნიდა. სხვადასხვა ეპოქის სამოსში ერთი საერთო ხელწერა იკითხებოდა. თუ წინა ოთახებში ბრენდის ისტორიას ნივთებითა და ფოტოებით ვეცნობოდით, აქ უკვე მის ესთეტიკას ვაკვირდებოდით.

ბოლო ოთახი მომავალს ეთმობოდა. აქ Prada-სა და Axiom Space-ის თანამშრომლობის შესახებ შევიტყვეთ — ისინი NASA-ს ასტრონავტებისთვის მთვარეზე გამოსაყენებელ სკაფანდრებს ქმნიან. პრადას მასალებთან მუშაობის გამოცდილება ამჯერად სრულიად ახალ დანიშნულებას იძენს: სკაფანდრმა ასტრონავტები მთვარის მკაცრი გარემოსგან უნდა დაიცვას. ამ სივრცეში კიდევ ერთხელ დავინახეთ, რამდენად შორს შეიძლება წავიდეს მოდა — მოდის ჩვენებების კულისებიდან კოსმოსამდე.

წამოსვლამდე ერთ-ერთ ფანჯარასთან შევჩერდით. ქვემოთ გალერეა ჩვეულ რიტმს მიჰყვებოდა: გამვლელები ჩქარობდნენ, ტურისტები ფოტოებს იღებდნენ, რესტორნები კი სავსე იყო. რამდენიმე წუთით ისეთი განცდა დაგვეუფლა, თითქოს XXI საუკუნის სწრაფ ტემპს მოვწყდით და დროში ვიმოგზაურეთ. Pradasphere-მ იმ პირველი მაღაზიის ატმოსფეროში დაგვაბრუნა, საიდანაც ყველაფერი დაიწყო.

Pradasphere-ის მონახულება ყოველდღე, 10:00-დან 20:00 საათამდე შეგიძლიათ. მისამართი: Galleria Vittorio Emanuele II, 63/65, მილანი.

ფოტო/ტექსტი: ნატალია პაპუაშვილი / ხატია კოწიწაშვილი

The post Pradasphere — მოგზაურობა პრადას სამყაროში appeared first on City Magazine.

ზოგჯერ ცხოვრების ყველაზე მნიშვნელოვანი თავგადასავლები უბრალო ნაბიჯით იწყება.  შენ უბრალოდ იღებ ჩემოდანს, ემშვიდობები ნაცნობ სამყაროს  და მიდიხარ იქ, სადაც ყველაფერი ახალია- ქუჩებიც, ადამიანებიც, ხმებიც და სიჩუმეც კი. ჯერ კიდევ არ იცი, რამდენი უცნობი გზა გელის და რამდენჯერ მოგიწევს საკუთარ თავთან შეხვედრა.

უკვე მეორე წელია, რაც ჩემი ცხოვრების მნიშვნელოვან ნაწილს დარემში ვატარებ,ინგლისის ამ უძველეს ქალაქში, რომლის ქვაფენილიან ქუჩებსა და დიდებულ ტაძარში თითქოს საუკუნეების სუნთქვა ჯერ კიდევ ცოცხლობს.

თექვსმეტი წლის ვიყავი, როცა HMC-ის სასტიპენდიო პროგრამაში გამარჯვებამ ჩემი ცხოვრების ახალი კარი გააღო და დიდი ბრიტანეთისკენ მიმავალი გზა დამანახა. ასე აღმოვჩნდი ისტორიულ ქალაქ დარემში.

საკუთარ თავთან შეხვედრა

აქ ჩამოსვლისას წინ უამარავი ახალი კარი დამხვდა, თუმცა ყველა მათგანი მარტივად არ იღებოდა. იყო გამოწვევები, იყო გაურკვევლობა, იყო დღეები, როცა  მონატრებას საზღვარი არ ჰქონდა.

დარემში სწავლისა და დამოუკიდებლად ცხოვრების გამოცდილებამ საკუთარი თავი ახლებურად დამანახა.

ჩემთვის განსაკუთრებული აღმოჩნდა სკოლის გარემო, სივრცე, სადაც სხვადასხვა ქვეყნიდან ჩამოსული ახალგაზრდები ერთმანეთის კულტურებს ვეცნობით და განსხვავებულ შეხედულებებსა და გამოცდილებებს თამამად ვუზიარებთ ერთმანეთს. აქ სწავლა მხოლოდ საკლასო ოთახითა და სახელმძღვანელოებით არ შემოიფარგლება. უამრავი შესაძლებლობაა საკუთარი ინტერესების გამოსავლენად, ახალი უნარების შესაძენად. შემოქმედებითმა კლუბებმა და სხვადასხვა სასკოლო ინიციატივამ დამანახა, რომ განათლება მხოლოდ ცოდნის დაგროვება კი არა, საკუთარი თავის აღმოჩენაცაა

სწორედ ამ გარემოში მომეცა შესაძლებლობა, თავადაც ამეღო არა ერთი პასუხისმგებლობა და სკოლის ცხოვრებაში ჩემი წვლილი შემეტანა.

ამ გზაზე ჩემთვის განსაკუთრებული მნიშვნელობა ჰქონდა სკოლის მონიტორად არჩევას. სტატუსის გარდა, ჩემთვის ეს იყო ნდობა და პასუხისმგებლობა, რომ ჩემი ქვეყანა ღირსეულად წარმედგინა.

ქართული რიტმი უცხო მიწაზე

რამდენჯერ მიფიქრია, რა უცნაურად იცის ცხოვრებამ გზების გადაკვეთა. თექვსმეტი წლის ასაკში ვერც კი წარმოვიდგენდი, რომ ერთ დღეს ამავე გარემოში თავად გავხდებოდი რაღაცის გამზიარებელი.

საქართველოზე, საქართველოს კულტურაზე სიყვარულით საუბარმა ერთ დღეს ასეთ განსაკუთრებულ შესაძლებლობამდე მიმიყვანა. ცეკვის კლუბის ხელმძღვანელობა მომანდეს, ეს არის შესაძლებლობა, უცხო ყვეყანაში მოსწავლეები იმ ქართული ცეკვის ხელოვნებას ვაზიარო, რომლითაც მე ცეკვის აკადემია „სუხიშვილებში“ გავიზარდე. საოცარი გრძნობაა, როცა საქართველოში სიყვარულით ნაკეთებ საქმეს ახლა სხვებს ვუზიარებ.

დაუწერელი თავგადასავალი

და თუ ოდესმე მკითხავენ, რა მომცა დარემმა, ვიტყვი, რომ მან შესაძლებლობების უამრავი კარი დამანახა და გასაღების პოვნის გზაც თავადვე მასწავლა. მასწავლა როგორ შვიყვარო ახალი ქვეყანა ისე, რომ მშობლიური ქვეყნის სიყვარული წამითაც არ გამინელდეს.

დარემი ჩემთვის მხოლოდ ქალაქი აღარ არის. ის სივრცეა, სადაც ყოველდღიურად ვიზრდები, ვსწავლობ და საკუთარ შესაძლებლობებს ვცდი. აქ ვაგროვებ მოგონენებს, რომლებიც ოდესმე, ალბათ, ჩემს მომავალს ისევე გაათბობს, როგორც დღეს საქართველოდან წამოღებული მოგონებები მათბობს მე.

ჯერ კიდევ ბევრი რამ მაქვს სასწავლი. წინ კიდევ ბევრი უცნობი ქუჩაა… არ ვიცი სად მიმიყვანს ეს გზა, მაგრამ ერთი რამ უკვე ვიცი, ბედნიერება ყოველთვის იქ არ იწყება, სადაც ყველაფერი ნაცნობი და მარტივია.

The post კარი, რომელიც დარემში გაიღო appeared first on City Magazine.

Marques’Almeida

On a sunny Sunday afternoon, Marques’Almeida made its Milan debut in the arcaded courtyard of Palazzo Isimbardi. Founded in London in 2011 by Portuguese designers Marta Marques and Paulo Almeida, winners of the 2015 LVMH Prize, the label came to Milan with the support of Portugal Fashion. For Spring/Summer 2027, the duo turned their grungy roots into grown up occasion wear: long slip dresses and sweeping trains worn with snakeskin boots, asymmetric plaid, a blue floral slip dress and dramatic feather headpieces in black and blush pink. “It is not so put together,” said Marta Marques, and that undone elegance looked perfect against the classical arches.

Florania

Florania presented its Spring/Summer 2027 collection as part of the LineaPelle Designers Edition, under the steel arches of LineaPelle’s Milan space. Founded by Flora Rabitti, who trained at Miu Miu, Florania is a fully circular, women led brand and won the CNMI Fashion Trust Prize in 2023. This season was inspired by a calm Italian lake caught in a storm: leather airbrushed to look weathered, knits with frayed hems like seaweed and sea foam, raw burlap hats and a coral pink dress dissolving into ragged layers. It was a reminder that sustainable fashion can be anything but quiet.

Miguel Vieira

The same day, Portugal Fashion also brought Miguel Vieira to Milan. The Portuguese designer, who founded his label in the late 1980s, presented “Back To Black”, a Spring/Summer 2027 collection where black is the structure of every garment rather than just a colour. The variety came from materials: silk, fine wool, sequins, leather and sheer fabrics, cut in clean lines and finished with handcrafted flowers in fabric and leather. Long fluid dresses, keyhole necklines and beaded belts proved that black, done well, needs nothing else.

Amato Daniele

Amato Daniele opened the doors of its workshop in the centre of Milan, where bags and shoes are still made by hand. Led by Daniele Amato, the seventh generation of the Locati family, the brand carries the legacy of Leu Locati, a historic Milanese house whose clients included Grace Kelly and Princess Diana. Between the cutting tables, I watched exotic skins in coral, mint and burgundy being cut by hand, next to embroidered panels of dragons, foxes and constellations.

In the showroom, water lily slingbacks and a matching clutch sat under a glass dome: a rare look at the craft behind the object.

KASAI

Studio Kasai skipped the runway and showed its collection on mannequins along the arcades of a sunlit cloister. The Bucharest based womenswear house makes its pieces to order, in limited quantities in Romania, exploring feminine duality: masculine tailoring seen through a feminine lens, and corsetry used as structure rather than restriction. The standouts were a grey gown with a braided cut out bodice, a liquid chartreuse slip dress and a burgundy jacket over an asymmetric handkerchief skirt.

Christopher

My week ended with Christopher, in the beautiful rooms of Museo Bagatti Valsecchi. The young Made in Italy house, created by the Agrawal family’s Sahakar Group, opened its first boutique on Via della Spiga in 2025. Among olive trees, rosemary and a string quartet, models in soft tailoring and ivory dresses walked between plinths displaying a nude bag covered in leather petals, caramel loafers with a woven chain and red slingbacks. It was a calm, elegant finale, true to the brand’s motto: what endures is never ordinary.

Text and Photos – Natalia Papuashvili

The post Milan Fashion Week appeared first on City Magazine.

მილანის მოდის კვირეულის 2027 წლის გაზაფხული-ზაფხულის სეზონმა კიდევ ერთხელ წარმოაჩინა სამოსის მრავალფეროვნება შესრულების ოსტატობითა და თავშეკავებული ფუფუნებით დაწყებული, ექსპერიმენტული სილუეტებითა და აქსესუარების თანამედროვე ინტერპრეტაციით დასრულებული. კვირეულის განრიგი ჩვეულებრივზე მეტად გადატვირთული გრაფიკით წარსდგა წლევანდელ სეზონზე. ჩატარდა სამოცზე მეტი ჩვენება, ასზე მეტი პრეზენტაცია, სხვადახხვა ღონისძიება და რა თქმა უნდა უამრავი ე.წ „ავთერ-ფართი“. წლევანდელი მილანის მოდის კვიურეულის ფარგლებში ჩატარდა „Vogue World”-ის  ღონისძიება, რასაც გალერეა ვიტორიო ემანუელემ უმასპინძლა. მოდის კვირეული Prada-ს ჩვენებით გაიხსნა. კვირეულის განმავლობაში მეგაბრენდების ჩვენებებთან ერთად ვიხილეთ რამდნიმე ინტერნაციონალური მოდის სახლის მილანური დებიუტი და ახალი თაობის დიზაინერების კოლექციები. სხვადასხვა ხედვის მქონე ბრენდების მონაწილეობა გვახსენებს, რომ თანამედროვე მოდა ერთიანი სტილისტური წესების ნაცვლად განსხვავებული ხმების თანაარსებობით ვითარდება.

ჩემთვის ერთ-ერთი განსაკუთრებული მოდის ჩვენება და კოლექცია გახდა Onitsuka Tiger-ის გაზაფხული-ზაფხული 2027 წლის გრანდიოზული ჩვენება. მათმა გუნდმა უზარმაზარი სივრცე გამოიყენა, რათა ლოკაციაზე ბრენდის სახელობის ქალაქი მოეწყო.  კოლექციის მთავარი იდეა  “ენერგიის სადგური” იყო. მოდელების პოდიუმი მოიცავდა ბენზინ გასამართ სადგურს, სურსათის მაღაზიას, კაფეს, სამრეცხაოს, ყვავილების მაღაზიას და ა.შ. დიზაინერებმა Andrea Pompilio-მ და  Mauro Romano-მ გრანჟის, ვესტერნის, როკისა და 1960-იანი წლების გავლენით შექმნილი სამოსი წარადგინა — ტყავი, ბაფთები, მინი-ქვედაბოლოები, დაბალწელიანი შარვლები და ვინტაჟური დეტალები. ეს იყო კოლექციის დამახასიათებლობა, რომლის ძირითადი მიმართულება კლასიკური კოსტიუმები, პერანგები და შარვლები შერწყმული იყო სპორტულ ტოპებთან, სამუშაო ქურთუკებთან, ფართო შორტებთან, ჯინსებთან და სპორტულ კოსტიუმებთან. Onitsuka Tiger –ის ჩვენება მოტოციკლეტისტების შემოსვლით გაიხსნა, რომლებიც  Honda-სთან კოლაბორაციით შექმნილი მოტოციკლეტებითა  და  სამოსით მოგვევლინნენ. ასევე კოლექციის ნაწარმშიც ფიგურირებდა მოტოციკლეტის კულტურითა და რბოლების ესთეტიკით შთაგონებული გრაფიკა და სილუეტები. ჩვენების “ავთერ-ფართიზე” მოწვეული დჯ Arca-ს შექმნილი მუსიკით ვისიამოვნეთ.

LA DOUBLE J ჩემთვის ერთ-ერთი გამორჩეული ბრენდია, რადგან მისი კრეატიული დირექტორი JJ Martin-ი ყოველთვის ელეგანტურ კოლექციას გვთავაზობს საოცარ გარემოში. ამჯერად ახალ კოლექციას „პალაცო კლერიჩი“-ის ჯადოსნურ სივრცეში გავეცანი. დიზაინერმა სუპერმოდელ Carolyn Marphy-სთან კოლაბორირებული კაფსულა კოლექციაც წარმოადგინა. გავიცანი ულამაზესი კაროლინი, რომელიც რა თქმა უნდა „ლა დაუბლ ჯეი“-ს სამოსში იყო გამოწყობილი. კოლექცია უმეტესწილად მოიცავს პრინტიან ქსოვილს, არის მაქიმალისტური, შედგება ხელნაკეთი ჩანთებით, აქსესუარებითა და სამკაულებით.

NEITHAN HERBERT-ი მექსიკაში დაფუძნებული მოდის სახლია. მოდის შოუ დაიწყო რიტუალით, რომლის ცენტრშიც ნეითან ჰერბერტის დედა, ეტელვინა იყო და ლიდო პიმიენტას მუსიკის თანხლებით ძილის წინ შესასრულებელი რიტუალის იმიტაცია მოახდინეს, შემდეგ მოდელებმა დაიკავეს პოდიუმი. ბრენდმა ე.წ “co-ed“ ჩვენება გამართა, კოლექცია 32 ლუქისგან შედგებოდა: 21 ქალის და 11 მამაკაცის სამოსი. ფერების პალიტრა შებინდებისას ჩამქრალი შუქითაა შთაგონებული. ის თეთრი ფერით იწყება, შემდეგ ფერები ღრმავდება ბორდოსა და წითელ ტონებში, ბოლოს კი შავში გადადის. ოქროსფერი ძირითადად ლითონისა და ფურნიტურის სახით შემოდის — როგორც სინათლე. კოლექციაში სიმბიოზურად არის გამოყენებული სხვადასხვა ტიპის ქსოვილები: მაქმანი და ტიული, ქაშმირი-რბილი, მაგრამ მასიური,  ატლასი და შიფონი, ერთად, ეს ქსოვილები კოლექციას გამჭვირვალესა და მდგრად, ჰაეროვანსა და სტრუქტურირებულს შორის მოძრაობაში მოჰყავს.

Dhruv Kapoor-ის ბრენდი უნიკალურად და ელექანტურად უხამებს ერთმანეთს სხვადასხვა ქსოვილებს, პრინტებსა თუ ქვილთის ტექნიკით შესრულებულ მასალას. PUMA-სთან პარტნიორობის ფარგლებში, SS27 კოლექციაში წარმოდგენილია PUMA X RCB X Dhruv Kapoor — შეზღუდული რაოდენობის კაფსულა-კოლექცია, სადაც ერთმანეთს ხვდება სპორტი, კუთვნილების განცდა და ახლებურად გადააზრებული დიზაინი. ინდური ტრადიციული სამოსის ელემენტები — ლუნგი, ჟილეტი და სარი ახალი პროპორციებითა და კონფიგურაციებით არის წარმოდგენილი.

MIGUEL VIEIRA -ს 2027 წლის გაზაფხული-ზაფხულის სამოსის დიზაინი გამოირჩევა ზუსტი ჭრითა და სუფთა ხაზებით, სადაც არქიტექტურული სიზუსტე მინიმალისტურად აყალიბებს სილუეტს. ბოტანიკური მოტივები, რომლებიც უშუალოდ კოლექციის ქსოვილებისგანაა გამოძერწილი(ხელით დამზადებული ყვავილები ქსოვილისა და ტყავისგან), სცილდება ბრტყელ პრინტებს და იქცევა ორგანულ სტრუქტურებად. ეს სკულპტურული სტილისტიკა აქსესუარებსა და ფეხსაცმელზეც ვრცელდება: ყვავილების დინამიკური და მოცულობითი ფორმები მათ ისე ამკობს, რომ თითოეული ნაბიჯი თავად სამოსის გაგრძელებად იქცევა. ნატურალური აბრეშუმი და მაღალი ხარისხის შალი უზრუნველყოფს ქსოვილის იდეალურ დგომას და ფორმის სიზუსტეს, ხოლო უფრო მსუბუქი ქსოვილები ანიჭებს მას გამჭვირვალებას, რაც ნაზად აჩენს სხეულს და აბალანსებს შავი ფერის სიმკვრივეს ჰაეროვნებასთან.

Tell The Truth უკვე მეორე სეზონია ჩვენებას მილანის Major Virtual Tunnel-ის სივრცეში ატარებს. ბრენდის დამფუძნებელი და კრეატიული დირექტორი ამერიკელი Rainy Womack-ია, რომელმაც ბრენდი ლოს-ანჯელესში დაარსა. სამოსში ჭარბადაა გამოყენებული ტყავი და შავი ფერი. კოლექცია წარმოადგენს „ქუჩის სტილს”.

კრეატიულმა დირექტორიმა Glenn Martens-მა Diesel-ისთვის 2027 წლის გაზაფხული-ზაფხულის კოლექციის წარდგენით დაასრულა “დიზელში” მისი ხუთწლიანი მოღვაწეობა. მილანის მოდის კვირეულზე, კლუბურ, იმერსიულ გარემოში წარმოდგენილი კოლექცია ასახავდა დაუმუშავებელ, ჰედონისტურ განწყობას, რომელიც თავისუფლების, ვნებისა და ღამის წვეულებების კულტურის გარშემო იყო აგებული. კოლექციამ ტრადიციული სამოსის საზღვრები დაარღვია სხვადასხვა ელემენტის შერწყმით —ტყავის „ტრაკერ“ ქურთუკები ბლეიზერებს შეუხამეს, ჯინსები კი მთლიან „შარვალ-წინდებად“ გარდაქმნეს. დენიმს სპეციალური საფარი დაუტანეს და ლაზერით დაამუშავეს, რათა ის გაცვეთილ ტყავს დამსგავსებოდა; კოლექციაში ასევე გამოყენებული იყო „ტრომპ-ლე-ოის“ ტიპის პრინტები, რომლებიც ულტრა-მსუბუქ ქსოვილებზე ზამთრის მასიური პალტოების იერსახეს ქმნიდა.

MOSCHINO –ს ბრენდისთვის ახალი ეპოქა დაიწყო ახლად დანიშნულ კრეატიულ დირექტორებთან ერთად- Loris Messina-სა და Simone Rizzo-ს სადებიუტო ჩვენებამ “მოსკინოსთვის” უჩვეულო და ახლებური ხედვით ჩაიარა. პროფესიონალ მოდელებთან ერთად პოდიმზე დადიოდნენ დიზაინერების მეგობრები, კოლეგები თუ სხვადასხვა კოლაბორატორები, რითაც ყოველდღიური ცხოვრების სწრაფ და ქაოტურ რიტმს გამოხატავდნენ.  კოლექცია დატვირთული იყო უტრირებული ფორმებით, ფერებით, პრინტიანი ქსოვილითა და უზარმაზარი ჩანთებით.

Lug Von Siga 2010 წელს სტამბოლში Gul Agis-ის მიერ დაარსებული ბრენდია. მილანში ბრენდის სადებიუტო ჩვენებას Rezidenza Vignale-ს ისტორიულ შენობაში დავესწარი. Lug Von Siga ქმნის საკუთარ უნიკალურ სტილს კულტურული მემკვიდრეობისა და თანამედროვე ესთეტიკის შერწყმით. ფერების პალიტრა თეთრი, რძისფერი და ნაზი, გამჭვირვალე ტონებისგან შედგება, რაც სიმსუბუქის, სიწმინდისა და სიმშვიდის განცდას ქმნის. ძირითადად ჰაეროვანი და გამჭვირვალე ქსოვილებია გამოყენებული: აბრეშუმი, ჟორჟეტი და ტაფტა. დახვეწილი ხელნაკეთი დეტალები კოლექციას ამრავალფეროვნებს.

Simon Cracker-ის კოლექცია Via Francia გადმოცემს დიზაინერის ხედვას გრანჟის სტილზე; მასში თავის დამახასიათებელ ელემენტებს და ახალ მიგნებებს აერთიანებს. სარეკლამო მაისურები ელეგანტურ კაბებთან კომბინაციაში, ქვილთის ტექნიკა, ტყავი, სადილის კონტეინერები ჩანთებად გარდაქმნილი და XVIII საუკუნის სილუეტები, რომლებიც ე.წ deadstock ანუ ნარჩენი ქსოვილების გამოყენებითაა შექმნილი.

Casa Preti-მ პოდიუმი პროტესტის გამომხატველ აქციად წარმოაჩინა და კოლექცია „პალერმო“ წარადგინა. ბრენდმა შექმნა “გარდერობი”, რომელიც საბაზისო ელემენტებისგან შედგება: თეთრეული, პერანგები,  ქურთუკები და ჯინსები. ეს ელემენტები ახლებურადაა წარმოდგენილი აბრეშუმის, დენიმის, 100%-ით გადამუშავებული და ხელახლა გადამუშავებადი ნეილონის მასალებში.

ZONA20 MILANO-ს კოლექციას სახელწოდებით La Dolce Vita – ბუნებრივი მასალებისგან შედგება: ბამბა, აბრეშუმი, ტექსტურირებული ჟაკარდის ჯინსი,  დაძველების ფაქტურის ტყავი. ლიმნისფერი ყვითელი ზაფხულის ხილის კაშკაშა ბზინვარებიდან არის აღებული; მდიდარი წიწაკისფერი წითელი სითბოს და ინტენსივობას, ხოლო იისფერი და ლაიმისფერი კი უფრო მსუბუქ ნოტებს მატებს კოლექციას.

Marco Rambaldi-ის ჩვენებასაც მილანის ერთ-ერთ ულამაზეს სივრცეში- „პალაცო ტურატიში“ დავესწარი, კოლექცია რამბალდისეული მაქმანებითა და ხელით ჩამოქარგული ქსოვილებით იყო გაჯერებული, რასაც ერთვოდა პრინტიანი მაისურები და ქვედაბოლოები. მარკომ აგრეთვე  ბრენდ Testoni-სთან თანამშრომლობით შექმნილი ფეხსეცმელის და ჩანთის კოლექცია წარმოადგინა.

SARA WONG – ის 2027 წლის კოლექციის ჩვენებას დავესწარი ულამაზესი „10 კორსო კომოს“ ტერასაზე. ამ სეზონზე სარა ვონგის კოლექცია რომანტიკული და თეატრალურია: შთაგონებას იღებს შავი ლაქის ფონზე ოქროს ბრწყინვალებისა და ბაროკოს ფერწერისთვის დამახასიათებელი დრამატული შუქ-ჩრდილის კონტრასტის ეფექტებისგან. მუქი მწვანე, შუაღამის ლურჯი და ჭავლისფერი შავი ქმნიან ღამის ეფექტს, რომელიც ოქროსფერითა და კობალტის ელვარებით არის გაფორმებული.

კოლექციის უკეთ და დეტალურად გასაცნობათ ვეწვიე Fendi-ის მოდის სახლს ჩვენების მეორე დღეს ე.წ re-see-სთვის, რაც მეტად საინტერესო და მნიშვნელოვანი იყო ჩემთვის.

REDEMPTION -ის უახლესი კოლექცია ბოჰემურ სენსუალურობასა და 70-იანი წლების დასაწყისის როკ-სცენის მეამბოხე ენერგიას შორის კავშირის შედეგად შეიქმნა. ბრენდმა ლოკაციად კვლავ ტერასა დუომო 21 აირჩია. სილუეტები მრავალფეროვანია: ასიმეტრიული, დრაპირებული და მოხდენილი „პეპლუმის“ სტილის კაბები; მინი-კაბები და მრავალშრიანი ბლუზები;  ღია ტონის ანსამბლები, რომლებიც რბილი, დახვეწილი ფორმის პიჯაკებისა და შარვლებისგან შედგება.ფერების პალიტრა მოიცავს ბეჟს, სპილოსძვლისა და ვარდისფერის ტონებს. ნარატივს ასრულებს გველის ტყავის პრინტი.

ELEVENTY-მა არც ამ სეზონზე უღალატა მის ჩვეულ ხაზს. ბრენდმა კვლავ კლასიკური და კომფორტული სამოსი შემოგვთავაზა. ბრენდი ასოცირდება  დახვეწილ ქსოვილებთან, დროის მიღმა არსებულ სილუეტებსა და იტალიური ოსტატობის ხელოვნებასთან.

FURLA-მ მილანის მოდის კვირეულზე ექსკლუზიური, შეზღუდული რაოდენობით გამოშვებული კაფსულა კოლექციის პრეზენტაცია Foyer alla Scala-ში მოაწყო. მისულ სტუმრებს Furla Cinemania-ფოტოგრაფებით სავსე კუთხე დაგვახვედრა და  დაუვიწყარი ღონისძიება – „წითელ ხალიჩის“ გამოცდილება შეგვძინა.

CASADEI -ს 2027 წლის გაზაფხული-ზაფხულის კოლექციაში გამორჩეულია მაროკოული ესთეტიკით შთაგონებული დეტალები. კოლექციის მიმზიდველობა კონტრასტშია: ეგზოტიკური, თითქმის საკურორტო განწყობა ურბანულ გარდერობში გადმოდის.

THEMOIRÈ მილანური ბრენდი, რომელიც მცენარეულ ტყავზეა დაფუძნებული Francesca Monaco-მ და Salar Bicheranloo-მ დააარსეს. კომპანიის საქმიანობის მთავარი მიმართულებაა ისეთი ჩანთების შექმნა, რომლებიც ცხოველური წარმოშობის ტყავის გარეშე, მის ნაცვლად მცენარეული ალტერნატივების გამოყენებით მზადდება. ამ სეზონზეც ბრენდმა ფერებითა და ფორმებით გამდიდრებული კოლექცია შემოგვთავაზა.

PORTS 1961-მა წარმოგვიდგინა კოლექცია თემაზე „ნეო-ბოჰემური“.კოლექციის განვითარებასთან ერთად, სილუეტები უფრო თავისუფალი და დენადი ხდება. დრაპირება და ასიმეტრიული ჭრები არღვევს ტრადიციული პროპორციების მკაცრ კანონზომიერებებს, რაც ტანსაცმელს სხეულის გარშემო მოძრაობის საშუალებას აძლევს. კოლექციაში ჩნდება ყვავილოვანი მოტივები და სამგანზომილებიანი ნაქარგები.

Absent findings-ის კოლექცია წარდგა Spazio Lineapelle-ის სივრცეში, პრეზენტაცია ჩატარდა AFA-ს მხარდაჭერითა და Lineapelle-თან თანამშრომლობით. ჩემი განსაკუთრებული მოწონება ბრენდის უნიკალურმა ჩანთებმა დაიმსახურა.

Galleria Meravigli-ში Yilin Na-მ წარმოადგინა QIFEI-ს 2027 წლის გაზაფხული-ზაფხულის კოლექცია, რომელშიც ერთმანეთს დაუკავშირა ჩინელი „Z თაობის“ მოგონებები, ყოველდღიური შეგრძნებები და თანამედროვე ქალაქური ცხოვრების კონტრასტული რიტმები. სამოსი შედგებოდა შავ-თეთრი გამით, ჩინური ტუშით შესრულებული ნახატების მოტივებით და მრავალშრიანი მასალებით: აბრეშუმი, სელი, ბამბა, აცეტატი და კუპრო.

Kiton-მა ახალი კოლექციის გასაცნობათ მონტენაპოლეონეზე არსებულ ბუტიკში მიგვიპატიჟა. „კიტონი“ კიდევ ერთხელ ადასტურებს ერთგულებას იმ პრინციპებისადმი, რომლებიც ყოველთვის განსაზღვრავდა ბრენდის იდენტობას: გამორჩეული ქსოვილების შერჩევა და კერვის უმაღლესი ოსტატობა. მათი სამოსი იდეალურად ერგება დღის ნებისმიერ მონაკვეთს და უზრუნველყოფს სრულ კომფორტსა და მოძრაობის თავისუფლებას. აღსანიშნავია ასევე მათი სამკაულები.

FRANCESCA LIBERATORE  უკვე მეოთხედ ირჩევს სკოლას ჩვენების ადგილად, ამჯერად Educandato Statale Emanuela Setti Carraro-ში მიგვიპატიჟა. ინტარსიისა და ჟაკარდის ტექნიკით შესრულებული ნაქსოვი სამოსის გამორჩეული კოლექცია, მასში წარმოდგენილი პიქსელური გრაფიკა — ყავისფრის, მკვეთრი მწვანის, ცისფრისა და ბორდოსფერ ტონებში — შენობის ინტერიერის დიდებულებას ეხმიანება.

Marina Rinaldi-ის უახლესი სამოსი თავისუფალი სტილის და კომფორტულობაზე მორგებულია. ყვავილოვანი პრინტებით გაჯერებული კოლექცია მოიცავს ხასხასა ლურჯს, ყვითელს, სალათისფერს, ნეიტრალურ კრემისერსა და ცისფერს.

SIMONETTA RAVIZZA -მ ფერადი, აკვარელით შესრულებული ფერწერული ტილოების მსგავსი კაბები და საღამურის ტიპირის ორეულებით შემდგარი კოლექცია წარმოგვიდგინა გაზაფხული-ზაფხული 2027 წლისათვის. 

ვესტუმრე Evita Ellis-ის პრეზენტაციას, რომელიც დააარსა ჰოლანდიელმა დიზაინერმა ევიტა ელისმა, რომლის კარიერა პარიზში Louis Vuitton-სა და რომში Gucci-ს უკავშირდება; ბრენდი საიუველირო ხელოვნებისა და ხელჩანთების სფეროებს აერთიანებს და ძვირფას ქვებს აქცევს აქსესუარებად, რომლებიც სრულად ხელით მზადდება რომში.

ბრენმდა LE SILLA-მ განახლებულ ბუტიკში – 1970-იანი წლების სტილით შთაგონებულ ინტერიერში გვიმასპინძლა და წარგვიდგინა უახლესი კოლექცია, რომელიც ინსპირირებული იყო მუსიკის ჟანრებით. გრილი და მკვეთრი ტონები — როგორიცაა „Funky“ – მკვეთრი მწვანე, „Dancepop“ – ღია იისფერი, „Jazz“ – აკვამარინისფერი და „Blues“ – ლურჯი. თბილი აქცენტები, მათ შორის „Bossanova“ -მარჯნისფერი და „Samba“ – ქვიშისფერი, ენერგიასა და დინამიკას მატებს კოლექციას. კოლექციის მასალები მოიცავს ატლასს, „პოლკა-დოტის“ პრინტებს, ტყავს. “ლე სილას” საკულტოდ ქცეული მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი (stiletto pump) ახალ სახეს იძენს ღრმა ამოჭრითა და წვეტიანი ცხვირის გამოკვეთილი ფორმით.

Weekend Max-Mara ყოველ სეზონზე სხვადასხვა არტისტებთან კოლაბორაციას გვთავაზობს, ამჯერად ახალი კოლექცია ბრენდმა Marie-Louise Scio-სთან თანამშრომლობით შექმნა. კიმონოს ქურთუკი შეხამებულია შესაბამის შორტებთან, კაბებს აქვთ სრული, ტალღოვანი სილუეტები, ხოლო ნაზად გაშლილი შარვლები შეხამებულია ბლუზებთან სტრუქტურირებული საყელოებით ან ნაოჭებიანი ზედა ნაწილებით. ბლუზონის ქურთუკი დამატებით ფენას ქმნის უფრო გრილი მომენტებისთვის.

Nissa-ს გაზაფხული-ზაფხული 2027 წლის პრეზენტაციას  სასტუმრო The Carlton Milan-ში დავესწარი. კოლექცია სახელწოდებით „ედემის ბაღი“ საკმაოდ ქალური და ნაზია. ფერთა პალიტრა ასეთია: სპილოსძვლისფერი, მარგალიტისფერი, ბაცი ვარდისფერი, მწვანისა და ბინდისფერი ლურჯის ტონები.

BORSALINO გამოირჩევა თავისი უნიკალური ქუდების კოლექციით, ბრენდმა იზეიმა 170-ე წლის იუბილე და წარგვიდგინა გაზაფხული-ზაფხული 2027 წლის ჩანთებისა და ქუდების კოლექცია სახელწოდებით „კასაბლანკა“.

Marques Almeida დააფუძნეს Marta Marques-მა და Paulo Almeida-მ , მილანის მოდის კვირეულზე პორტუგალიური მოდის საერთაშორისო წარმოჩენის პროგრამის მხარდაჭერით გამოჩნდა და მილანის მოდის კვირეულის ფარგლებში, “პალაცო ისიმბარდი”-ში წარადგინეს გაზაფხული-ზაფხულის კოლექცია. ფერთა პალიტრა მოიცავს მუქ შავ, კრემისფერ, ლავანდისფერ, შინდისფერ, ცისფერ და მუქ ინდიგოს ფერებს. დაძველებული ჯინსი, დაუმუშავებელი კიდეები, ასიმეტრიული კონსტრუქცია და დეკონსტრუქციული სილუეტები ხვდება ატლასს, მაქმანს, გამჭვირვალე ტექსტურებს, ბროკადებსა და მდიდრულად დამუშავებულ ზედაპირებს. პრინტები და ტექსტილი ერთმანეთს ერწყმის და ასევე იდეალურად წარმოჩინდა მილანის ამ საკულტო შენობაში. 

FABIANA FILIPPI-ის უახლესი კოლექციის პრეზენტაციას “პალაცო ბაროცი”-ში დავესწარი, რომელიც გაიმართა მეოცე საუკუნის არქიტექტურისა და ჯულიო ბორსანის ფრესკების გარემოცვაში, სადაც სივრცის ცენტრალური ელემენტი იყო ხელნაკეთი ქსოვის ტექნიკისინსტალაცია. ოსტატობა, სრულყოფილება და ადგილობრივი კოლორიტი — აი, რა განსაზღვრავს Fabiana Filippi-ს 2027 წლის გაზაფხული-ზაფხულის კოლექციას.

BUCCELLATI – კოკტეილ საღამოზე მიგვიპატიჟა სტუმრები, რათა გავცნობოდით ვერცხლის ჭურჭლის და სამკაულებისა კოლექციასთან ერთად „ხიზილალის ბარის“- უახლეს სივრცეს, რომლის დეკორაციაზეც Chahan Minassian-მა იზრუნა.

Issey Miayke-ი როგორც ყოველთვის პარიზში მართავს მოდის ჩვენებას თუმცა ამასთან ერთად ბრენდმა ამ სეზონზე მილანში მოაწყო pop-up და წარადგინა ლაჟვარდოვანი ცისფრიდან Yves Klein-ის ლურჯამდე გრადაციის ტონებში გადაწყვეტილი მისი უნიკალური პლისირებული კოლექცია.

Florania-ს უახლესი კოლექცია ეფუძნება „ეკო-გოთიკას“ — ლიტერატურულ და კრიტიკულ მიმართულებას, რომელიც გოთური პროზის ბნელ ატმოსფეროს ეკოკრიტიკის იდეებს უთავსებს. ფერების პალიტრა შთაგონებულია ეროზიით შეცვლილი ბუნებრივი ლანდშაფტით: ქვიშის, ძვლისა და ბუნებრივი, დაუმუშავებელი ქსოვილის ფერები ქვისა და მტვრისგანაა აღებული; მინერალურ პალიტრას ავსებს რბილი ნაცრისფერი და ანტრაციტის ტონები, ასევე მუქი ლურჯი და  შავი. მათ შორის ერთადერთი მკვეთრი აქცენტი მარჯნის ფერია. ტრიკოტაჟი, რომელიც Florania-ს ექსპერიმენტული ტექნიკის საფუძველს წარმოადგენს, ყვავილებისა და ზღვის მოქცევის ასოციაციებს აღძრავს.

GIUSEPPE BUCCINNÀ – ს გაზაფხული-ზაფხული 2027 წლის სამოსში ჯინსი, ტყავი და ჯერსი კოლექციის ცენტრში არსებული მასალებია. ჯინსი სცილდება ჯინსის ტრადიციულ იდეას და გამოხატავს სხვადასხვა სილუეტებსა და კონსტრუქციებს.

Anteprima-ს ე.წ “ბექსთეიჯ” მომენტების გადაღება ჩემთვის ყოველთვის საინტერესოა, რადგან ბრენდი გამოირჩევა ელეგანტურობით, ფერებისა და ტექსტურის საინტერესო შეხამებით. კრეატიულმა დირექტორმა Izumi Ogino-მ კოლექცია ლუის კეროლის „ალისა საოცრებათა ქვეყანაში“ შთაგონებით შექმნა. ტექსტურული თამაში: გამჭვირვალე ფენები, რომანტიკული ფრიალა ქსოვილი, ყვავილოვანი მოტივები და ნაქსოვი ტანსაცმელი ცენტრალურ ადგილს იკავებს.

DODO Jeweles -მა ღონისძიება Camparino-ს გამორჩეულ და საკულტო გარემოში გამართა სახელწოდებით „ზაფხულის მოგონებები“. სამკაულების პრეზენტაციას დაესწრნენ ისეთი ცნობილი ინფლუენსერები და მოდელები როგორებიც არიან Anna Dello Russo, Vicky Montanari და Tina Kunakey.

SAGIO -ს კოლექციის სილუეტები ირღვევა დრაპირებით, დაგრეხილი კონსტრუქციითა და სკულპტურული მოცულობებით, რომლებიც სხეულთან ერთად იცვლება. პროპორციების ცვლილება საშუალებას აძლევს ერთსა და იმავე სილუეტს სხვადასხვაგვარად წაიკითხოს ყველა კუთხიდან.

CHRISTOPHER -ის ახალი კოლექცია ულამაზეს სივრცეში- მუზეუმ Bagatti Valsecchi-ში გაიმართა, რასაც კოკტეილ საღამო მოყვა იმავე სივრცის ტერასაზე. ბრენდის კლასიკური კოლექცია სიმბიოზურად შეერწყა ანტიკურ და ისტორიულ ლოკაციას.

MM6 MAISON MARGIELA-მ მოდის კვირეულის განმავლობაში ჩატარებული ჩვენების გარდა მონტენაპოლეონეს ბუტიკში ახალი კოლექციის პრეზენტაცია მოაწყო ერთგული მომხმარებლებისთვის. “ივენთი” კოლაბორირებული იყო “Radio Raheem”-თან და მათთმა დჯ-ებმა გააკეთეს მუსიკალური გაფორმება.

10 Corso Como-ს სივრცე ყოველთვის გვთავაზობს გამორჩეულ გამოფენებს, მოდის კვირეულის ფარგლებში გაიხსნა Victor & Rolf-ის გამოფენა „Spectrum“. ექსპოზიციამ გააერთიანა Haute Couture-ის ოცი სამოსი, რომელიც დიზაინერების ნამუშევრების სამ ათეულ წელზე მეტს მოიცავს.

„დენიმის ხმები: ცოცხალი კულტურული ენა“ პროექტი, რომელიც AFRO Fashion Association-ისა და Levi’s-ის მიერ განხორციელდა  და გააერთიანა სხვადასხვა სფეროში მოღვაწე ახალგაზრდა BIPOC შემოქმედები, რომლებმაც ჯინსის მასალისა და Levi’s-ის არქივის შთაგონებით შექმნეს ნამუშევრები. პროექტის მთავარი გზავნილი იყო მრავალფეროვანი ხმების გაძლიერება და ისეთი შემოქმედებითი გარემოს ხელშეწყობა, სადაც სხვადასხვა კულტურას საკუთარი ისტორიის მოყოლისა და თანამედროვე მოდის ფორმირებაში მონაწილეობის შესაძლებლობა ეძლევა.

Prada-მ მოდის კვირეულის ფარგლებში გახსნა გამოფენა Pradasphere, სადაც გავეცანი პრადას ექსპონანტებს, სივრცეებსა და ისტორიას. საიდუმლო მიწისქვეშა გვირაბი, რომელიც გალერია ვიტორიო ემანუელეს ქვეშ არის განთავსებული და ზედაპირზე არსებულ პრადას ორ დამოუკიდებელ მაღაზიას საიდუმლოდ აერთიანებს. დავათვალიერე მიუჩა პრადას სხვადასხვა პერიოდის კოლექციები და გავეცანი ძმები პრადების  შექმნილ დიზაინის  უძველეს ნიმუშებს.

Text and Photos – Matassi Tsertsvadze

The post Milan Fashion Week Spring-Summer 2027 appeared first on City Magazine.

სწორედ ამ კავშირს ეძღვნება გამოფენა „Dalí e la Moda“, რომელიც 24 სექტემბერს, მილანის მოდის კვირეულის პერიოდში, პალაცო რეალეში გაიხსნა. ექსპოზიცია 200-ზე მეტ ნამუშევარსა და ნივთს აერთიანებს — ფერწერას, ნახატებს, ფოტოგრაფიას, სამოსს, სამკაულებსა და კინოს მასალებს. გამოფენის დიდი ნაწილი იტალიაში პირველად არის წარმოდგენილი. პროექტი პალაცო რეალეს, MondoMostre-სა და Civita Mostre e Musei-ს ორგანიზებით, გალა-სალვადორ დალის ფონდთან თანამშრომლობით განხორციელდა.

მოდა, როგორც იდენტობის გამოხატულება

დალის შემოქმედებაში მოდა უბრალოდ ესთეტიკური ელემენტი არ ყოფილა. ფეხსაცმელი, ხელთათმანები, ქუდები, კაბები და სამკაულები მის სიურეალისტურ სამყაროში დამოუკიდებელ მნიშვნელობას იძენს. ნაცნობი საგნები უცნაურ ფორმებს იღებს, სხეული იცვლება, ხოლო რეალობასა და წარმოსახვას შორის ზღვარი თანდათან ქრება.

ამის ერთ-ერთი ადრეული მაგალითია ნამუშევარი „The Dream of Fashion“, რომელიც 1935 წელს ჟურნალ Harper’s Bazaar-ში გამოქვეყნდა. დალის სიზმრისეული პეიზაჟები, წაგრძელებული ფიგურები და მოულოდნელი ვიზუალური მეტაფორები იმ ხედვას გამოხატავს, რომელიც მოგვიანებით მოდის სამყაროშიც არაერთხელ გაცოცხლდა.

დალისთვის ტანსაცმელი მზა ფორმა არ იყო — ის შეიძლებოდა ქანდაკებად, სიმბოლოდ ან სხეულის გაგრძელებად ქცეულიყო. ამგვარად, სამოსი არა მხოლოდ ადამიანის გარეგნობას, არამედ მის შინაგან სამყაროსაც წარმოაჩენდა.

გალა — მუზა და საკუთარი სტილის ავტორი

დალის სამყაროს ერთ-ერთი მთავარი ფიგურა მისი მეუღლე და მუზა, გალა იყო. ისინი 1929 წელს შეხვდნენ ერთმანეთს. გალა დალის ცხოვრების თანამგზავრი და მისი შემოქმედებითი სამყაროს მნიშვნელოვანი ნაწილი გახდა, თუმცა საკუთარი სტილისტური ხედვაც ჰქონდა, რომელსაც მხატვარი განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობდა.

წლების განმავლობაში გალამ ასობით სამოსი შეაგროვა. მისი გარდერობი, რომელიც კატალონიაში, პუბოლის ციხესიმაგრეში ინახება, გამოფენის ერთ-ერთი ცენტრალური ნაწილია. ეს სამოსი არა მხოლოდ მოდის ისტორიის, არამედ გალას პიროვნებისა და მისი ურთიერთობის ისტორიის ნაწილიცაა.

კოლექციაში წარმოდგენილია ისეთი მოდის სახლებისა და დიზაინერების ნამუშევრები, როგორებიც არიან ელზა სკიაპარელი, კრისტიან დიორი, კოკო შანელი, ჟივანში, ჟან დესესი, პიერ კარდენი, ემილიო პუჩი და გუჩი.

განსაკუთრებით საინტერესოა, რომ გალას ზოგიერთი სამოსი იმ ნახატების გვერდითაა წარმოდგენილი, რომლებშიც დალი მას სწორედ ამ ტანსაცმელში გამოსახავს. რეალური ნივთი და მისი მხატვრული ინტერპრეტაცია ერთ სივრცეში ხვდება — თითქოს ნახატი სამგანზომილებიან ფორმას იძენს, სამოსი კი კვლავ ხელოვნების ნაწილად იქცევა.

ჟურნალების ფურცლებიდან მოდის სამყარომდე

დალის გავლენა მხოლოდ ფერწერით არ შემოიფარგლებოდა. ის თანამშრომლობდა მოდისა და კულტურის გავლენიან გამოცემებთან, მათ შორის Vogue-თან, Town & Country-სა და American Fabrics-თან.

1940-იანი წლების ბოლოსა და მომდევნო წლებში ჟურნალები მოდის ინდუსტრიის ერთ-ერთ მთავარ პლატფორმას წარმოადგენდა. ისინი არა მხოლოდ ახალ ტენდენციებს აცნობდა მკითხველს, არამედ განსაზღვრავდა კიდეც, როგორ აღიქვამდა საზოგადოება სილამაზეს, ფუფუნებასა და თანამედროვე ცხოვრების სტილს.

დალის სიურეალისტური ხედვა ამ გარემოში განსაკუთრებით გამორჩეული იყო. ქსოვილი მისთვის მხოლოდ მასალა არ ყოფილა — მას შეეძლო მისი სიმბოლოებით, მოულოდნელი ფორმებითა და წარმოსახვითი სივრცეებით გარდაქმნა. სწორედ ამ მიდგომამ გახადა მისი ნამუშევრები საინტერესო როგორც ხელოვნების, ისე მოდის სამყაროსთვის.

სხეული, დრო და სიზმარი

დალის შემოქმედებაში სხეული მუდმივად იცვლება. მისი ნაწილები დამოუკიდებელ არსებობას იძენს, ნივთები ცოცხლდება, სივრცე კი თითქოს მოძრაობას იწყებს. ეს სიურეალისტური ენა მოდის აღქმასაც ცვლის: სილუეტი აღარ არის მხოლოდ სხეულის გარშემო შექმნილი ფორმა — ის შეიძლება დამოუკიდებელ მხატვრულ ობიექტად იქცეს.

ამის ერთ-ერთი მაგალითია 1936 წლის ნახატი „სამი ახალგაზრდა სიურეალისტი ქალი, რომლებსაც ხელში ორკესტრის ტყავები უჭირავთ“. მასში მუსიკალური ინსტრუმენტები სხეულებრივ ფორმებს იძენს, ხოლო ნაცნობი საგნები ახალ ვიზუალურ მნიშვნელობას იძენს.

დალისთვის თვალიც განსაკუთრებული სიმბოლო იყო. ის ხედვას მხოლოდ ფიზიკურ აღქმას არ უკავშირებდა — თვალი მის სამყაროში რეალობისა და სიზმრის დამაკავშირებელი საშუალებაცაა. ამ იდეას ეხმიანება მისი სამკაულიც „დროის თვალი“, რომელშიც საათი თვალის ფორმასთანაა გაერთიანებული.

ამ ნამუშევრებში დრო, სხეული და საგნები მუდმივი გარდაქმნის პროცესშია. სწორედ ეს პრინციპი აერთიანებს დალის მხატვრულ სამყაროსა და მოდის იმ ფორმებს, რომლებიც ჩვეულებრივ ჩაცმას წარმოსახვის სივრცედ აქცევს.

ელზა სკიაპარელი — როდესაც ხელოვნება სამოსად იქცა

დალისა და მოდის სამყაროს ურთიერთობაზე საუბრისას განსაკუთრებული ადგილი ელზა სკიაპარელის უკავია. იტალიელი დიზაინერი სიურეალიზმის ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული წარმომადგენელი იყო მოდაში. დალის მსგავსად, ის ყოველდღიურ საგნებში უჩვეულო შესაძლებლობებს ხედავდა და მათ თავდაპირველ დანიშნულებას ხშირად ცვლიდა.

მათი თანამშრომლობა 1930-იან წლებში დაიწყო და მოდის ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე საინტერესო შემოქმედებით კავშირად იქცა. ორივეს აინტერესებდა, რა მოხდებოდა მაშინ, თუ ჩვეულებრივ ნივთს მოულოდნელ კონტექსტში მოვათავსებდით და მის ფორმას ახალ მნიშვნელობას მივანიჭებდით.

დალი წარმოსახვით სამყაროს ტილოზე ქმნიდა, სკიაპარელი კი ამ სამყაროს ქსოვილში, სილუეტსა და დიზაინში აცოცხლებდა. მათი თანამშრომლობის შედეგი იყო სამოსი, რომელიც მხოლოდ ჩასაცმელი ნივთი აღარ იყო — ის პროვოკაციად, იდეად და ხელოვნების ობიექტად იქცეოდა.

სკიაპარელის დიზაინებში ტანსაცმელი სხეულის გაგრძელებას ჰგავს, ზოგჯერ კი თავად სხეულის საზღვრებსაც არღვევს. სწორედ აქ იკვეთება ორი ხელოვანის ხედვა: ორივესთვის ფორმა მუდმივად ცვალებადია, ხოლო წარმოსახვას შეუძლია ყოველდღიური რეალობის გარდაქმნა.

გამოფენაზე წარმოდგენილი ნამუშევრები ამ ურთიერთობას სხვადასხვა კუთხით გვაჩვენებს. ერთი მხრივ, ვხედავთ დალის ფერწერულ სამყაროს, მეორე მხრივ კი — იმ სამოსს, რომელშიც სიურეალისტური იდეები მატერიალურ ფორმას იღებს.

„Dalí e la Moda“ მოდის ისტორიის მხოლოდ ერთ ეპიზოდს არ გვახსენებს. ის გვთავაზობს სხვაგვარად შევხედოთ თავად ტანსაცმელს — როგორც ხელოვნების ენას, რომელიც ადამიანის იდენტობას, სურვილებსა და წარმოსახვას გამოხატავს.

გამოფენა მილანის პალაცო რეალეში 31 იანვრამდე გაგრძელდება.

ტექსტი: ნატალია პაპუაშვილი / ხატია კოწიწაშვილი

The post სალვადორ დალი და მოდა appeared first on City Magazine.

შესაძლოა მცირე დეტალია, მაგრამ ჩვენი საუბრის დასაწყებად ამაზე ზუსტი შესავალი ძნელი მოსაფიქრებელია. იმიტომ, რომ ნინო სამადაშვილის ცხოვრებაში პუანტები არ არის მხოლოდ ბალეტის ნაწილი და ბალეტი არ არის მხოლოდ პროფესია.

როცა მას ხვდები, პირველად, ალბათ, მაინც პრიმა-ბალერინას ხედავ. სტატუსს, რომელიც თავისთავად ქმნის დისტანციას. რამდენიმე წუთში კი ეს დისტანცია ქრება და ხედავ ადამიანს, რომელსაც შეუძლია ერთდროულად ისაუბროს სცენის პასუხისმგებლობაზე, ცხოვრების რთულ ეტაპებზე, საკუთარ შეცდომებზე, წიგნებზე, ბუნებაზე, მაყურებლის ენერგიაზე  და იმაზე, თუ როგორ ასრულებს სცენისთვის სამზადისს სპექტაკლის მიხედვით შერჩეული საყურის გაკეთებით.

ჩვენი შეხვედრისას აგათა კრისტის „საათებს“ კითხულობდა. პრიმა-ბალერინას, რომელსაც სცენაზე მაყურებელი განსაკუთრებული ყურადღებით აკვირდება, ყოველდღიურ ცხოვრებაში ადამიანად ყოფნა სურს. სურს, რომ  რომ იპოვოს ახალი წიგნი, წავიდეს მუზეუმში, გაატაროს დრო ოჯახის წევრებთან და მეგობრებთან ერთად.

ალბათ, სწორედ ამ ორ სივრცეში, სცენასა და ყოველდღიურობას შორის, იწყება ნინო სამადაშვილის პორტრეტი.

ბალეტი თუ მუსიკა? ეს თუ ის?

ეს არის არჩევანი შემოქმედებით გზაზე, რომელიც ექვსი წლის ასაკში დაიწყო.

– ყოველი ეტაპი იყო არჩევანი – ბალეტს გავყვები თუ მუსიკას? 6 წლიდან, ნელ-ნელა ბალეტისკენ მივდიოდი. შემდეგ ჩავაბარე სასწავლებელში. თან ვუკრავდი თან ბალეტი, თან ხატვაზე დავდიოდი…  თუმცა, მახსოვს პირველი დიდი შთაბეჭდილება. ვერ გეტყვით ეს იყო თუ არა პირველი სპექტაკლი, მაგრამ მძაფრად მახსოვს “მაკნატუნა”, სამყარო, რომელიც საოცრებად მომეჩვენა, ნაძვის ხე, გოგონა, რომელიც გადაიქცეოდა პრინცესად, არ მინდოდა დასრულებულიყო.

და მაშინ რაზე ოცნებობდით, როცა დარბაზში იჯექით?

– აი, ამაზე. “ჟიზელი” მიყვარს და “რომეო და ჯულიეტა”. რა ვქნა, ამ ორზე სენსიტიური ვარ. “რომეო და ჯულიეტას” რომ ვუყურებდი, სულ მინდოდა, სცენაზე ვყოფილიყავი. “გედების ტბის” ერთი სცენა – პრინცი და გედი რომ შეხვდებიან ერთმანეთს და “ჟიზელის” მეორე აქტი – ჩვეულებრივად ცუდად ვიყავი… და კიდევ ერთი – “მოცარტიანა”, ბალანჩინის.

უყურებდა სპექტაკლებს და ოცნებობდა. გავიდა დრო და ყველა მიზანი რეალობად იქცა. 

– პირველი დიდი როლი  იყო “გედების ტბაში”. კლასიკათა კლასიკა, ყველაზე დახვეწილი და რთული. ეს იყო საოცარი შეგრძნება, მაგრამ “ჟიზელმა” შინაგანად უფრო დიდი ემოციები გამოიწვია… ერთმა ბალერინამ ფეხი იტკინა და მკითხეს- ნინი, იცეკვებ? კი-მეთქი, რა თქმა უნდა, ვიცეკვებ… არც კი მჯეროდა, შეგრძნება, რაც მაშინ მქონდა “ჟიზელის” შესრულების დროს, არ განმეორებულა, მაგრამ ბევრი სხვადასხვაგვარი ემოცია განმიცდია.

ზოგჯერ ხელოვანი სწორედ ასეთ მომენტებს ეძებს, ერთხელ განცდილს, რომლის გამეორებაც შეუძლებელია, მაგრამ რომლის მოლოდინიც მუშაობის გაგრძელების მიზეზად იქცევა. ნინოსთვის ასეთი მომენტი “ჟიზელი” აღმოჩნდა.

დღეს რომ თვალს გადაავლებთ წლებს, ეტაპებად ყოფთ: შრომა, წარმატება, გულისტიკივილი,  დიდი კარიერის თანმდევი.  წლების წინ ამას წარმოიდგენდით?

– არა, მე და დედა ხშირად ვსაუბრობთ ამაზე. თავდაუზოგავად შემეძლო მიმეძღვნა ყველაფერი და ახლაც ასეა. ჩემი ძმა მეუბნებოდა, რა ბედნიერი ხარ, იმას აკეთებ, რაც გიყვარსო. მაშინ ვერც ვხვდებოდი ამ ნათქვამს. მერე დავფიქრდი, რამდენად სტრესულია იმას რომ აკეთებ, რაც სიამოვნებას არ განიჭებს…

დარჩენა საქართველოში

ნინო ამბობს, რომ ეს იყო პირადი გადაწყვეტილება: საკუთარი რესურსის საკუთარ ქვეყანაში დახარჯვის სურვილი და რწმენა, რომ თუ რაღაცას ხელს მოჰკიდებ, მის შექმნას აქაც შეძლებ.

– ქალბატონი ნინო რომ ჩამოვიდა და მასთან მუშაობა დავიწყე, ძალიან გამიმართლა. შორიდან რომ შევხედოთ,  ვფიქრობ ბავშვობაზე – ეტაპი, როცა თეატრში დავიწყე ცეკვა და მერე ეტაპი, როცა დგებოდა კითხვის ნიშანი, როცა მეუბნებოდნენ “არ მიდიხარ? შენ უნდა წახვიდე!”. შინაგანად სულ ვიცოდი, რომ აქ ვიყავი კარგად. საზოგადოებაში არის ტენდენცია,  საზღვარგარეთ მყოფი  უფრო უნდა დააფასო. ეს ჩემი პირადი არჩევანი იყო. 

მის მონათხრობში „პრიმა“ უფრო პასუხისმგებლობას ნიშნავს, ვიდრე სტატუსს. სახელწოდება, რომელიც მიღწეულს აღნიშნავს და უფრო დიდ სტიმულს აძლევს. ამბობს, რომ სტატუსის მიღების შემდეგ, კიდევ უფრო დაფიქრდა მეტ განვითარებასა და იმაზე, თუ რა შეეძლო დაეხვეწა. 

– ეს სტატუსი ადამიანში ცვლის რაღაცებს. ამ სტატუსით რომ მიდიხარ საზღვარგარეთ, სულ დაკვირვების ქვეშ ხარ. ყველაფერს აკვირდებიან: დარბაზში როგორ შეხვედი, როგორ დაჯექი, როგორ დადიხარ, რა გაცვია, ვისთან ხარ, ყველაფერს, პროფესიული თვალსაზრისით არაფერი შეცვლილა. როგორც ვშრომობდი, ახლაც ისევ ისე ვაგრძელებ.

ვისმენ ამ ისტორიას და მგონია, რომ თქვენი სიყვარული ორმხრივია – თქვენ გიყვართ ბალეტი და ბალეტსაც ძალიან უყვარხართ.

– კი, მაქვს “რილეიშენშიფი”, სადაც არ არის ღალატი, არანაირი! ერთადერთი ღალატია რამე ტრავმა არ მივიღო. ტკივილი არის ხოლმე მძიმე. გინდა გააკეთო და არ შეგიძლია. სურვილს ფრთებს რომ ვერ ასხამ, დამთრგუნველია. ის ხომ უპირობო სიყვარულია, ორმხრივი, რომელსაც არასდროს არაფერი  ცვლის…

და მაინც, რა არის ბალეტი?

ამ შეკითხვას ნინო მარტივად პასუხობს: „ჩემი ცხოვრება.“ შემდეგ უფრო აზუსტებს: „ცხოვრების სტილი, სიყვარული, განცდები, ემოციები, შენი ყველაფერი.“

და როცა ვეკითხები, წარმოუდგენია თუ არა საკუთარი თავი ბალეტის გარეშე, თითქოს თავადაც ეღიმება.

– ვინმეს, ნეტავ, წარმოვუდგენივარ ბალეტის გარეშე? სულ მაინტერესებს… მე და არა ბალეტი. ეს მეც არ წარმომიდგენია… ერთხელ მითხრეს, შენ გამო დავიწყეთ ბალეტზე სიარული იმიტომ, რომ ჩემს შვილს უყვარხარ, ოჯახი მოვდივართ შენს სპექტაკლზე, შენ შეგვაყვარეო. ამას რომ გეუბნებიან, უდიდესი პასუხისგმებლობაა.

ბალეტმა მისგან ბევრი მოითხოვა – შრომა, დისციპლინა, დრო, ზოგჯერ ტკივილი, ზოგჯერ უარის თქმა, მაგრამ სანაცვლოდ მისცა ის იშვიათი განცდა, როცა ადამიანს შეუძლია თქვას – მე ვაკეთებ იმას, რაც ნამდვილად მიყვარს.

წინ? – ისევ შრომაა

ხედავს ახალ გამოცდილებას, ტკივილსაც, სიხარულსაც და სწორედ ეს მოსწონს ყველაზე მეტად. ამ პროცესში კი, განსაკუთრებით აინტერესებს არა მხოლოდ ის თუ როგორი იქნება როგორც ბალერინა, არამედ, როგორც ადამიანი. ალბათ, ეს არის ის წერტილი, სადაც პრიმა-ბალერინას სტატუსი ისევ ადამიანურ ისტორიად იქცევა.

და მაინც, რატომ ბალეტი?
ალბათ იმიტომ, რომ ზოგიერთი არჩევანი ცხოვრებაში ერთხელ არ კეთდება.
ზოგს ყოველდღე თავიდან ირჩევ.

პრიმა ბალერინა ნინო სამადაშვილი

სამოსი SPHERO by Eka Chanchibadze , Natia Grdzelidze

Mua Chancika 

ფოტო Ivan Berkovich

ტექტსი : კესო ბოჭორიშვილი

პროექტის ავტორი: ეკა ხოფერია

The post ბალეტი, როგორც ცხოვრება appeared first on City Magazine.

გამარჯობა, მე ნიტა ვარ და ეს ჩემი პირველი ჩანაწერია City-სთვის. მინდა, საკუთარი გამოცდილებით გაგიზიაროთ, როგორია სწავლა მარანგონში და ზოგადად, რა ხდება მოდის უნივერსიტეტის კედლებს მიღმა.

მილანში მოდის სწავლა საინტერესო კონტრასტებით სავსე გამოცდილებაა: ერთ დღეს აუდიტორიაში ბრენდის სტრატეგიაზე მსჯელობ, მეორე დღეს კი იმავე ინდუსტრიას ქუჩაში, მოდის ჩვენებაზე ან კულისებში ეცნობი. სასწავლო წელი ახლახან დაიწყო და უნივერსიტეტში ჯერ კიდევ იგრძნობა საწყისი ქაოსი, თუმცა დროთა განმავლობაში ეს არეულობა საინტერესო ყოველდღიურობად იქცევა.

ახლა მარანგონის ეზოში ვზივარ. ყოველი ახალი სასწავლო წელი ახალ ადამიანებთან გაცნობით იწყება — სტუდენტებთან, ლექტორებთან და სხვადასხვა პროფესიული ინტერესის მქონე ადამიანებთან. პირველკურსელების ამოცნობაც მარტივია: ისინი ჯერ კიდევ ცდილობენ, ახალ გარემოს შეეგუონ. ზუსტად ასე ვიყავით ჩვენც პირველ წელს.

ერთ-ერთი პირველი რამ, რაც უნივერსიტეტში თვალში გხვდება, სტუდენტების განსხვავებული სამუშაო სტილია. მოდის დიზაინის სტუდენტებს ხშირად ჩემოდნებით დაინახავთ — ასე ყველაზე მარტივია მასალებისა და ნაჭრების ერთი ადგილიდან მეორეზე გადატანა. სთაილინგის სტუდენტები კი დროის დიდ ნაწილს გადაღებებზე ატარებენ; მათი სამუშაო სივრცეებიდან ხშირად ფოტოაპარატის ხმა ისმის. ჩვენ, ბიზნესის სტუდენტები, შედარებით მარტივად ვართ აღჭურვილი — ჩანთაში ლეპტოპი გვიდევს და დროის დიდ ნაწილს ბიბლიოთეკაში ვატარებთ.

სწორედ ბიბლიოთეკაა მარანგონის ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო სივრცე. აქ უამრავ კრეატიულ პროექტს შეხვდებით და ერთი შეხედვითაც იგრძნობთ, რამდენად განსხვავებული იდეები და ინტერესები იყრის თავს. ყველა საკუთარ საქმეზე მუშაობს, თუმცა ამ პროცესში აზრებსაც ვუზიარებთ ერთმანეთს და საჭიროების შემთხვევაში დახმარებასაც არ ვიშურებთ. საბოლოოდ, სწორედ ეს ურთიერთობა ქმნის სასწავლო გარემოს მნიშვნელოვან ნაწილს.

არანაკლებ საინტერესოა უნივერსიტეტის ტერასა, სადაც შესვენებებზე სხვადასხვა კურსისა და მიმართულების სტუდენტები იკრიბებიან. აქ შეხვდებით ადამიანებს, რომელთა სტილიც ერთმანეთისგან რადიკალურად განსხვავდება: ზოგი ფერად სამოსს ანიჭებს უპირატესობას, ზოგი მონოქრომულ ჩაცმულობას ირჩევს, ზოგი კი მიმდინარე ტენდენციებს მიჰყვება. ეს მრავალფეროვნება არა მხოლოდ საინტერესო დაკვირვების შესაძლებლობას გვაძლევს, არამედ ხშირად ახალი იდეებისა და უნივერსიტეტისთვის დამახასიათებელი ვიზუალური კონტენტის შთაგონების წყაროც ხდება.

რაც შეეხება ჩემს მიმართულებას, მოდის ბიზნესის სტუდენტებისთვის სასწავლო პროცესის მნიშვნელოვანი ნაწილი ბრენდების PR-ს, მარკეტინგსა და ახალი კონცეფციების შექმნას ეთმობა. წერილობითი გამოცდების ნაცვლად, ხშირად ჯგუფურ პროექტებზე ვმუშაობთ, რომელთა შედეგებიც ჩვენს პორტფოლიოში აისახება. ამგვარი სწავლება საშუალებას გვაძლევს, თეორიულ ცოდნასთან ერთად გუნდური მუშაობისა და იდეების პრაქტიკაში განხორციელების გამოცდილებაც მივიღოთ.

ვფიქრობ, მოდის ინდუსტრიაში განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ადამიანებთან ურთიერთობა და პროფესიული კონტაქტების დამყარება. სხვადასხვა ადამიანთან თანამშრომლობა ახალ პერსპექტივებს გვიხსნის, გამოცდილებას გვმატებს და ხშირად მოულოდნელ შთაგონებასაც გვაძლევს. თუმცა ამ ყველაფერთან ერთად არანაკლებ მნიშვნელოვანია ინდივიდუალიზმი — საკუთარი ხედვისა და ხასიათის შენარჩუნება.

რა ხდება მაშინ, როცა უნივერსიტეტში მიღებული ცოდნა რეალური მოდის ინდუსტრიას ეჯახება? ამაზე უკვე მომდევნო ჩანაწერში მოგიყვებით. მანამდე კი — დროებით.

ავტორი: ნიტა ბაღდავაძე

The post მარანგონის დღიურები appeared first on City Magazine.

და ზოგჯერ მასში მეტსაც იხდიან.

ეს მხოლოდ ნოსტალგია არ არის.

ვინტაჟური ნივთები დღევანდელი ბაზრის გამორჩეული ნაწილია, ამის ახსნა კი უბრალოდ „რეტროს დაბრუნებით“ რთულია. ThredUp-ის 2026 წლის მონაცემებით, გლობალური ვინტაჟური ტანსაცმლის ბაზარი მთლიან ტანსაცმლის ბაზარზე დაახლოებით ორჯერ სწრაფად იზრდება, Gen Z და მილენიალები კი, მოსალოდნელია, რომ ამ ზრდის 70%-ზე მეტს შექმნიან.

რატომ უნდა უნდოდეს ადამიანს ოცდახუთი წლის ქურთუკი მაშინ, როცა მის ახალ ვერსიას რამდენიმე წამში, ყველანაირი წვალების გარეშე იყიდის, ხოლო ამ კონკრეტული მოდელის შესაძენად, რომელიც წლების წინ შეიქმნა, შეიძლება მართლაც რამდენიმე ქალაქის შემოვლა დასჭირდეს?

პასუხის ნაწილი თავად ტანსაცმელშია.

როცა „ძველი“ ხარისხის ნიშნად იქცა

ვინტაჟური ტანსაცმლის მოყვარულების საუბარში ერთი ფრაზა მუდმივად მეორდება: „ასეთს აღარ აკეთებენ“.

რა თქმა უნდა, ეს ყოველთვის სიმართლე არ არის. წარსულშიც არსებობდა იაფი, ცუდად შეკერილი ტანსაცმელი და დღესაც იქმნება შესანიშნავი ხარისხის სამოსი. მაგრამ მასობრივ მოდაში წარმოების სტანდარტები მნიშვნელოვნად შეიცვალა. უფრო სწრაფი კოლექციები, დაბალი ფასები და მუდმივად განახლებადი ასორტიმენტი მწარმოებლებს სხვა პრიორიტეტებს უქმნის.

ვინტაჟის ყიდვისას კი ხშირად სრულიად სხვა დეტალებს ვეძებთ:

 100%-იან შალს პალტოს ეტიკეტზე; ნატურალურ აბრეშუმს სინთეტიკური ნარევის ნაცვლად; ტყავის ჩანთას, რომლის კუთხეებიც ოცი წლის გამოყენების შემდეგაც ინარჩუნებს ფორმას; შიდა ნაკერებს, რომლებიც ისეა დამუშავებული, თითქოს მათი ნახვაც მნიშვნელოვანი ყოფილიყოს.

Vestiaire Collective-ის მონაცემებით, მის პლატფორმაზე ვინტაჟური ნივთების რაოდენობა ხუთ წელიწადში 220%-ით გაიზარდა. Vogue Business-ის 2026 წლის კვლევაში კი მეორადი ნივთების მყიდველთა მესამედმა ერთ-ერთ მიზეზად სწორედ უკეთესი ხარისხის აღქმა დაასახელა. მომხმარებლები განსაკუთრებით ხშირად ეძებენ კონკრეტული პერიოდის დიზაინერულ ნივთებს, მაგალითად, 2000-იანი წლების Dolce & Gabbana-ს, ძველ Chanel-ს ან კონკრეტული კრეატიული დირექტორის ეპოქის კოლექციებს.

ძველი ნივთის ღირებულებაც სწორედ აქ იცვლება. იგი აღარ არის უბრალოდ ნივთი, რომელსაც უკვე ვიღაც ატარებდა. ის შეიძლება იყოს ნივთი, რომელმაც უკვე დაამტკიცა, რომ შეუძლია არსებობა.

მოდამ საკუთარი არქივის ყიდვა დაიწყო

უფრო საინტერესო ის არის, რომ წარსულს უკვე არა მხოლოდ მომხმარებლები ეძებენ. მას თავად მოდის სახლებიც ეძებენ.

2025 წლის კოლექციებში Dior-მა ხელახლა გამოიყენა 2001 წლის ცნობილი „J’adore Dior“ მაისურის იდეა. Chloé-მ დააბრუნა 2000-იანი წლების ერთ-ერთი ყველაზე ცნობადი ჩანთა — Paddington. Alexander McQueen-ის ძველი skull scarf-ის მიმართ ინტერესიც კვლავ გაიზარდა.

ეს უკვე უბრალო ტენდენცია არ არის, ეს არის თანამედროვე ცვლილება მოდის სამყაროში.

როდესაც ბრენდები საკუთარ არქივებს უბრუნდებიან, ისინი ფაქტობრივად აღიარებენ, რომ ახალი იდეის შექმნა ყოველთვის ახალი ფორმის შექმნას არ ნიშნავს. ზოგჯერ ყველაზე სასურველი პროდუქტი უკვე შექმნილია.

ამის გამოც Tom Ford-ის პერიოდის Gucci, Jean Paul Gaultier-ის ძველი კოლექციები, Vivienne Westwood-ის კორსეტები, Fendi Baguette, Dior Saddle Bag ან Louis Vuitton-ის ძველი ჩანთები ახალგაზრდული კულტურისთვის არა ისტორიული ექსპონატები, არამედ სრულიად თანამედროვე ნივთებია.

და ალბათ აქ არის მთავარი ცვლილება: ახალგაზრდა ადამიანი, რომელიც 2002 წელს დაბადებულიც კი არ იყო, 2002 წლის ჩანთას ნოსტალგიის გამო ვერ იყიდის. მას ის პერიოდი არც ახსოვს.

წარსული, რომელიც არასოდეს გვიცხოვრია 

და ეს სურვილი მხოლოდ იმაში არ გამოიხატება, თუ რას ვიცვამთ. იგივე ინტერესით ვუბრუნდებით იმ ნივთებსაც, რომლებსაც ვიყენებთ, ვუსმენთ, ვკითხულობთ და ყოველდღიურად თან ვატარებთ.

ფილმებსა თუ სოციალურ ქსელებში შეგვიძლია ვუყუროთ 1990-იანი წლების ნიუ-იორკს, 1970-იანი წლების ინტერიერს, 1969 წელს ჩაწერილ ალბომს, 1980-იანი წლების საათს. დღესდღეობით ინტერნეტსამყაროში ვხვდებით კამერის რეკლამას, რომელიც ჩვენს დაბადებამდე ოცი წლით ადრე გამოვიდა.

ეს ხომ მარკეტინგია.

საზოგადოების ინტერესი ძველი ნივთების მიმართ ბოლო წლების განმავლობაში აშკარა გახდა და კომპანიებიც ცდილობენ თანამედროვე ნივთებს ძველი იერი მისცენ. ეს არ ეხება მხოლოდ მოდას — ეს ეხება ბიზნესსამყაროს სხვა სეგმენტებსაც. როგორც უკვე ვთქვით, ეს სურვილი არ ეხება მხოლოდ იმას, თუ რა გვაცვია.

36 კადრი ათი ათასი ფოტოს ნაცვლად

დღეს ტელეფონი ფოტოს გადაღებას თითქმის უფასო მოქმედებად აქცევს. შეგვიძლია ერთი სცენა ოცჯერ გადავიღოთ, რამდენიმე წამში ვნახოთ შედეგი, წარუმატებელი ფოტო წავშალოთ და საუკეთესო დავამუშავოთ.

ამის პარალელურად, ადამიანები ისევ ყიდულობენ 35-მილიმეტრიან Canon-ს, Nikon-ს, Olympus-ს, Pentax-სა და Contax-ს. ფირის კამერა თითქმის ყველა პრაქტიკული კრიტერიუმით ტელეფონზე მოუხერხებელია: ფირი უნდა იყიდო; კამერაში ჩადო; კადრების რაოდენობა შეზღუდულია; შედეგი მაშინვე არ ჩანს; ფირი უნდა გაამჟღავნო; ზოგჯერ ფოტო საერთოდ არ გამოდის.

მაგრამ სწორედ ეს შეზღუდვები ქმნის მის ღირებულებას. როდესაც შენს კამერაში 36 კადრია, თითოეული ფოტოს გადაღებამდე წამით მაინც ფიქრობ. ღილაკზე თითის დაჭერა ისევ გადაწყვეტილება ხდება. ტელეფონის კამერამ ფოტოს გადაღება სწრაფ და მარტივ პროცესად აქცია, ფირის დაბრუნება კი გვაჩვენებს, რომ სწორედ ის ხანგრძლივი პროცესი იყო უამრავი ადამიანისთვის ფოტოგრაფიის ხიბლი.

ვინილი Spotify-ის ეპოქაში                                     

მუსიკაში ეს წინააღმდეგობა კიდევ უფრო ნათელია. დღეს რამდენიმე წამში შეგვიძლია მსოფლიოს თითქმის ნებისმიერ სიმღერას მოვუსმინოთ. ალბომის მოსმენა პირველი სიმღერიდან ბოლომდე აღარ გვჭირდება — არც დისკის ყიდვა, არც მაღაზიაში წასვლა და არც კონკრეტული ჩანაწერის არჩევა.

და მაინც, ვინილი დაბრუნდა.

RIAA-ს მონაცემებით, მხოლოდ 2025 წლის პირველ ნახევარში აშშ-ში დაახლოებით 22 მილიონი ვინილის ჩანაწერი გაიყიდა და მათმა შემოსავალმა დაახლოებით 457 მილიონ დოლარს მიაღწია. იმავე პერიოდში CD-ების გაყიდვიდან მიღებულმა შემოსავალმა დაახლოებით 108 მილიონი დოლარი შეადგინა.

ვინილი სტრიმინგს, რა თქმა უნდა, ვერ ანაცვლებს. არც ცდილობს. მაგრამ ის მუსიკის მოსმენას მოქმედებად აქცევს: ირჩევ ალბომს, იღებ ყდიდან, დებ ფირფიტას და, რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია, ალბომთან რჩები. Spotify-ზე სიმღერის შეცვლა თითის ერთი მოძრაობაა, ვინილზე კი ეს არჩევანი ფიზიკურ მოქმედებას მოითხოვს. უცნაურად ჟღერს, მაგრამ სწორედ ეს პატარა დაბრკოლება იპყრობს შენს ყურადღებას და ყოველდღიურობას რომანტიკულს ხდის.

ხელით დაწერილი ორი წინადადება

იგივე განსხვავებაა მობილურ შეტყობინებასა და ხელნაწერ წერილს შორის. ორივე შეიძლება ზუსტად ერთსა და იმავეს ამბობდეს: „მადლობა.“ „მომენატრე.“ „გილოცავ.“ „მიყვარხარ.“

მაგრამ წერილი ყოველდღიურობაში აბრუნებს რომანტიკას და სიტყვებს ბევრად უფრო სენტიმენტალურ ხასიათს სძენს — არა იმიტომ, რომ კალმით დაწერილი სიტყვა განსხვავდება, არამედ იმიტომ, რომ ამ მოქმედებაში დრო ჩანს. მან ფურცელი აიღო, დაწერა, შეცდომის შემთხვევაში სიტყვა უბრალოდ backspace-ით არ წაშალა, ბარათი შეინახა, კონვერტში ჩადო ან პირადად გადმოგცა. ციფრულ სამყაროში, სადაც შეტყობინების გაგზავნას რამდენიმე წამი სჭირდება, ძალისხმევა თვითონ ხდება ინფორმაციის ნაწილი.

საათი, რომელიც მხოლოდ დროს აჩვენებს

მექანიკური საათიც თითქმის აბსურდული ნივთია. Apple Watch-ს შეუძლია გულისცემის გაზომვა, შეტყობინებების ჩვენება, ზარის მიღება, ვარჯიშის აღრიცხვა და ნავიგაცია, 1960-იანი წლების Omega-ს კი — მხოლოდ საათის ჩვენება.

და მაინც, ადამიანები ძველ მექანიკურ საათებში ათასობით ევროს იხდიან.

აქ ფუნქციურობა უკვე საერთოდ აღარ არის მთავარი. მნიშვნელოვანია მექანიზმი და ისტორია, ხელით მუშაობა, დროის კვალი მეტალზე. ის ფაქტი, რომ მოწყობილობა შეიძლება ათწლეულების განმავლობაში არსებობდეს, შეკეთდეს და შემდეგ სხვა ადამიანს გადაეცეს, დამეთანხმებით, სენტიმენტალურია. წლების წინ ნივთები კომფორტის გამო იქმნებოდა, მაგრამ არა მხოლოდ — თითოეულ ნივთს ჰქონდა განსაკუთრებული მნიშვნელობა და ისტორია, რომელიც დღევანდელ ელექტრონულ საათს აღარ აქვს.

თანამედროვე ტექნოლოგიური პროდუქტის ციკლი ხშირად სრულიად საპირისპიროა: რამდენიმე წლის შემდეგ ტელეფონი ძველდება, ოპერაციული სისტემა იცვლება, ბატარეა კარგავს სიმძლავრეს. ნივთი კვდება და არანაირ კვალს არ ტოვებს — უბრალოდ ქრება დედამიწიდან.

რატომ ვაბრუნებთ დისკომფორტს?

თითოეული მაგალითი, რომელიც წაიკითხეთ, თითქოს ერთი და იმავე წინააღმდეგობაზე მიგვითითებს.

გავიდა წლები, ყველაფერი შეიცვალა. ადამიანის თითოეულმა ახალმა ქმნილებამ მას დამატებითი კომფორტი შეუქმნა: კამერამ აღარ უნდა დაგვაყოვნოს, მუსიკა აღარ უნდა ვეძებოთ, წიგნები აღარ უნდა ვატაროთ, წერილი აღარ უნდა გავაგზავნოთ, ყურსასმენი აღარ უნდა შევაერთოთ. ყველაფერი უფრო სწრაფი, მარტივი და ხელმისაწვდომი გახდა.

მაგრამ როდესაც ყველაფერი მარტივდება, რაღაც სხვაც იცვლება: მოლოდინი, არჩევანის მნიშვნელობა, რიტუალი, ნივთთან ურთიერთობა, ზოგჯერ — ყურადღებაც.ისტორია კვდება….

ჩვენ არა მხოლოდ არჩევნის, არამედ ნივთის მნიშვნელობასა და ემოციურ ღირებულებას ვაუფასურებთ. ალბათ ამიტომ ვაბრუნებთ მცირე სირთულეებს საკუთარი სურვილით: 36-კადრიან ფირს, ვინილის გადასაბრუნებელ მხარეს, წიგნს ჩანთაში, ტანსაცმელს, რომლის საპოვნელადაც ხუთ მაღაზიაში უნდა შევიდეთ.

ეს არ არის ტექნოლოგიის უარყოფა. ადამიანი, რომელიც ფირის კამერით იღებს, ამ ფოტოს საბოლოოდ მაინც Instagram-ზე დადებს. ვინილის კოლექციონერს Spotify-ც ექნება. ვინტაჟური ჩანთა iPhone-ის გვერდით იდება.

ახალი და ძველი ერთმანეთს არ ცვლის. ჩვენ უბრალოდ მათგან სხვადასხვა რამეს ვთხოვთ: თანამედროვე ნივთისგან ეფექტურობას ველით, ძველისგან კი ხშირად — გამოცდილებასა და ემოციას.

და ალბათ ამიტომ არის საინტერესო, რომ მომავლისკენ ყველაზე სწრაფად მოძრავ თაობებს წარსულის ნივთები ასე ძალიან უყვართ.

შესაძლოა, ჩვენ სინამდვილეში წარსულში დაბრუნება საერთოდ არ გვინდა.. 

ავტორი: ხატია კოწიწაშვილი

The post რატომ გვინდა ისევ ძველი ნივთები? appeared first on City Magazine.

არომატის კონცეფცია Double B მონოგრამას ეფუძნება, რომელიც ორი განსხვავებული ძალის ჰარმონიულ ერთიანობას გამოხატავს. ეს იდეა სუნამოს კომპოზიციაშიც აისახება — ერთმანეთისგან განსხვავებული, თუმცა ჰარმონიულად შეხამებული აკორდების საშუალებით.

პიონისა და ნეკერჩხლის სიროფის კონტრასტული აკორდი

BOSS Bottled Beyond For Her-ის ერთ-ერთი გამორჩეული დეტალი ვარდისფერი პიონისა და ნეკერჩხლის სიროფის კონტრასტული კომბინაციაა. პიონის ნაზი და ნათელი ნოტები კომპოზიციას ჰაეროვან და თანამედროვე ხასიათს სძენს, ნეკერჩხლის სიროფის თბილი, ქარვისფერი აკორდები კი არომატს სიღრმესა და სენსუალურობას მატებს.

სუნამოზე Givaudan-ის პარფიუმერებმა კვენტინ ბიშმა, ბენუა ლაპუზამ და ლუიზ ტერნერმა იმუშავეს. მაღალი კონცენტრაციის ფორმულა ხანგრძლივი სურნელოვანი გამოცდილებისთვის არის შექმნილი.

წარმატების ახალი ინტერპრეტაცია

BOSS-ის ახალი კამპანიის მთავარი იდეა წარმატების მხოლოდ პირად მიღწევად აღქმას სცდება. ბრენდი ყურადღებას ამახვილებს მიღწევების გაზიარებაზე, ერთმანეთის მხარდაჭერასა და სხვების შთაგონებაზე.

BOSS Bottled Beyond For Her სწორედ იმ ქალებისთვის შეიქმნა, რომლებიც საკუთარ მიზნებს ისახავენ, შესაძლებლობებს ეძებენ და საკუთარი მაგალითით სხვებსაც აძლევენ მოტივაციას. ამგვარად, ახალი არომატი BOSS Recognize BOSS ფილოსოფიას ქალური პერსპექტივიდან აგრძელებს.

სამი ქალი — ერთი საერთო იდეა

ახალი არომატის გლობალური კამპანიის სახეები სამი განსხვავებული სფეროს წარმომადგენელი ქალია: ოსკაროსანი მსახიობი და პროდიუსერი ჯესიკა ჩესტეინი, მრავალპლატინური მუსიკალური კარიერის მქონე ბექი ჯი და ოლიმპიური ჩემპიონი სიგრძეზე ხტომაში ტარა დევის-ვუდჰოლი.

მათი პროფესიული გზები ერთმანეთისგან განსხვავებულია, თუმცა კამპანიის მთავარი იდეა მათ აერთიანებთ,  წარმატების მიღმა დაინახონ ადამიანები, რომლებმაც მათ გზაზე შთაგონება და მხარდაჭერა მოუტანეს.

ქალური ხაზის ელჩები ამავე ფილოსოფიას მამაკაცის ხაზის წარმომადგენლებთან — ბრედლი კუპერთან, მალუმასთან და ვინისიუს ჟუნიორთან ერთად იზიარებენ.

BOSS-ის ხელწერა ახალ დიზაინში

BOSS Bottled Beyond For Her-ის ვიზუალური იდენტობა ასევე Double B მონოგრამის გარშემო ვითარდება. დახვეწილი, სკულპტურული ფორმის ფლაკონი ქალურობასა და თანამედროვე სიმტკიცეს აერთიანებს.

ვარდისფერი ტონი შავის სიღრმესა და ოქროსფერი დეტალების ბზინვარებას ერწყმის. მამაკაცის ხაზისთვის დამახასიათებელი ტყავისებრი ყელი ქალის ვერსიაში ელეგანტური მედალიონით არის ჩანაცვლებული, რომელზეც Double B ლოგოა ამოტვიფრული, შავი ლაკირებული თავსახური კი თავად მონოგრამის ფორმას იმეორებს.

Double B მონოგრამა ოქროსფერი დეტალის სახით სუნამოს შეფუთვაზეც გვხვდება, რაც დიზაინს BOSS-ისთვის დამახასიათებელ დახვეწილობასა და თანამედროვე ხასიათს უნარჩუნებს.

BOSS Bottled Beyond For Her ხელმისაწვდომია 30, 50 და 100 მლ მოცულობებში. პარფიუმერული ტანის ლოსიონი 200 მლ;

BOSS Bottled Beyond For Her BOSS-ისთვის წარმატების თემის ახალი, ქალური ინტერპრეტაციაა — არომატი, რომელიც პირად სტილთან ერთად თავდაჯერებულობის, ახალი შესაძლებლობებისა და ერთმანეთის მხარდაჭერის იდეასაც გამოხატავს.

BOSS Bottled Beyond For Her-ის შეძენა შესაძლებელია პარფიუმერულ ქსელ Voulez-Vous • ვულე ვუ-ში.

ონლაინ მაღაზიაში:  https://voulez-vous.ge/

Facebook: Voulez-Vous • ვულე ვუ 

Instagram: Voulez_Vous_perfumery

The post პარფიუმერული ქსელი Voulez-Vous • ვულე ვუ წარმოგიდგენთ ახალ არომატს appeared first on City Magazine.

კონტრასტზე აგებული კომპოზიცია

BOSS Bottled Beyond-ის ხასიათს ორი გამორჩეული აკორდი განსაზღვრავს — ფორთოხლის ყვავილის აბსოლუტი და თბილი ტყავის აკორდი.

ფორთოხლის ყვავილი სურნელს ენერგიასა და სინათლეს მატებს, ტყავის თბილი და ტექსტურული აკორდი კი კომპოზიციას სიღრმეს, სიმდიდრესა და სენსუალურობას სძენს. მათი კონტრასტი ქმნის დაბალანსებულ, მაგრამ ხასიათიან არომატს — ნათელს, ძლიერსა და დახვეწილს ერთდროულად.

სურნელზე DSM-Firmenich-ის პარფიუმერებმა დაფნე ბუგემ, ფრანკ ფოლკლიმ და ბრუნო იოვანოვიჩმა იმუშავეს. 

BOSS RECOGNIZE BOSS — სურნელის მთავარი იდეა

BOSS Bottled Beyond-ის მთავარი გზავნილია BOSS RECOGNIZE BOSS — იდეა, რომელიც წარმატებას ერთმანეთის აღიარებას, მხარდაჭერასა და საერთო მიზნის მიღწევას უკავშირებს. ამ კონცეფციის სახეები BOSS-ის გლობალური ელჩები არიან: მრავალი ჯილდოს მფლობელი, მსახიობი და რეჟისორი ბრედლი კუპერი, ლათინოამერიკული მუსიკის გლობალური შემსრულებელი და სიმღერების ავტორი მალუმა და მსოფლიო ვარსკვლავი, ფეხბურთელი ვინისიუს ჟუნიორი. 

ელეგანტურობა ინტენსიური შთაბეჭდილებით

BOSS Bottled Beyond Eau de Toilette Intense აერთიანებს BOSS Bottled-ის თანამედროვე ესთეტიკას და ნიშური პარფიუმერიისთვის დამახასიათებელ დახვეწილობას.

კომპოზიციაში გამოყენებული მაღალი ხარისხის ინგრედიენტები სურნელს ხანგრძლივ და ინტენსიურ შთაბეჭდილებას სძენს. ეს არის არომატი მამაკაცისთვის, რომლის სტილიც ზედმეტი ძალისხმევის გარეშე იქცევს ყურადღებას.

როდესაც ბოთლი თავად ხდება სტილის ნაწილი

BOSS Bottled Beyond-ის ვიზუალური იდენტობა სურნელის კონცეფციის გაგრძელებაა. ნახევრად გამჭვირვალე, მეტალის ეფექტის მქონე შუშას ვერცხლისფერი თავსახური და ტყავისებრი ორმაგი კანტი ავსებს, რომელსაც Double B მონოგრამა ამშვენებს.

ბოთლის დიზაინშიც სწორედ ის კონტრასტია შენარჩუნებული, რომელიც სურნელის მთავარ იდეას განსაზღვრავს — სინათლე და სიღრმე, სიმტკიცე და დახვეწილობა, კლასიკური ელეგანტურობა და თანამედროვე ხასიათი.

BOSS Bottled Beyond — სხვადასხვა მომენტისთვის

BOSS Bottled Beyond Eau de Toilette Intense ხელმისაწვდომია 30, 50, 100 მლ მოცულობებში.

BOSS Bottled Beyond Eau de Toilette Intense -ის შეძენა შესაძლებელია პარფიუმერულ ქსელ Voulez-Vous • ვულე ვუ-ში.

ონლაინ მაღაზიაში:  https://voulez-vous.ge/

Facebook: Voulez-Vous • ვულე ვუ 

Instagram: Voulez_Vous_perfumery

The post პარფიუმერული ქსელი Voulez-Vous • ვულე ვუ წარმოგიდგენთ  არომატს — BOSS Bottled Beyond Eau de Toilette Intense appeared first on City Magazine.