მიას თბილისი ყოველთვის ბავშვობაში დაბრუნებაა.  ასეა ახლაც და ასე იქნება მომავალშიც. აქ, სადაც ირგვლივ  დედა, ოჯახობა, მეგობრები, ნაცნობებია, ყველა მისი ორგანიზაციული უნარ-ჩვევები სადღაც უჩინარდება და გადადის ერთ კარგად ნაცნობ ფრაზაში „… დეეეე, შეძლებ რომ ჩამწერო?…“ აი, ეს დე, ანუ ჩვენი „სითის“ ახალი გმირი, რადიკალურად სხვა გოგოა ლოს ანჯელესში, სადაც ერთ-ერთ საუკეთესო უნივერსიტეტში სწავლობს. სადაც ისეთი კონკურსები მოიტოვა უკან გამარჯვებულმა, ყველა რომ გააოგნა და სადაც დღე და ღამე სულ რიტმშია.

მიას თბილისურ არდადეგებზე შევხვდით და მასთან ერთად „სითის“ ყველაზე პოპულარული ყდები გავაცოცხლეთ. „სითი“ გოგოს ყდა მის უკეთ გასაცნობად და  „სითის“ ტრადიციული კითხვა/პასუხი

კითხვები მიას

1. სახელი/გვარი

მია კოკილაშვილი

2. ასაკი

19 წლის

3. ამჟამინდელი საცხოვრებელი ადგილი

კალიფორნია, აშშ

4. სად სწავლობ

California Institute of the Arts

5. მომავლი სპროფესია

სცენარისტი და რეჟისორი

6. რატომ LA და რატომ ეს მიმართულება

ნიუ-იორკში დიდი ხანი ვცხოვრობდი და ძალიან სწრაფ ტემპში რთულია სწავლაზე კონცენტრირდე. მინდოდა ადგილი, სადაც მეტი სიმშვიდე იქნებოდა და პირადი თუ პროფესიული განვითარების შესაძლებლობა მექნებოდა. ეს  შემოქმედებისთვის ძალიან მნიშვნელოვანია.

და, რა თქმა უნდა, როდესაც კინო ფაკულტეტზეა საუბარი, LA უალტერნატივოდ მივიჩნიე.

კინოს მიმართულება იმიტომ არ ამირჩევია, რომ უბრალოდ ფილმები მიყვარდა.  ყოველთვის მიზიდავდა გადაღების პროცესი და სკოლაშიც, ნიუ-იორკში, ფილმის გაკვეთილებით განსაკუთრებულად ვიყავი დაინტერესებული. შემდეგ უკვე, დავიწყე ფილმების სერიოზულად ყურება და გააზრება. ძალიან მნიშვნელოვანია იცოდე, რა არის შესაძლებელი კინოში.

7. ბავშვობიდან ვოცნებობდი…

ნიუ-იორკში ცხოვრებაზე.

8. მე რომ ფილმი ვყოფილიყავი… ეს იქნებოდა… 

Agnès Varda Le bonheur.

9. ჩემი კინო-გმირი

ამ კითხვაზე პასუხი არ მაქვს — კონკრეტული კინო-გმირი არ მყავს.

10. ჩემი წიგნი/ ან წიგნი, რომელსაც ახლა კითხულობ

ამჟამად ვკითხულობ Madonna in a Fur Coat-ს.

11. ჩემი მუსიკა

მუსიკას დღის ყველა მონაკვეთში ვუსმენ. სულ ვცდილობ ახალი მუსიკა აღმოვაჩინო,  ვიცოდე, რა გამოდის ახლა და თან ძველსაც  ხშირად ვუბრუნდები.

12. კინო თუ სერიალები

ეს ორი ერთმანეთისგან ძალიან განსხვავდება და ვერ შევადარებ. სერიალები უფრო გასართობია, ფილმებს კი უფრო გააზრებულად და ყურადღებით ვუყურებ.

13. „ნეტფლიქსი“ თუ HBO ან „დისნეი“

HBO, რადგან ამ ეტაპზე უკეთესი არჩევანი აქვთ.

14. ტიკტოკი თუ ინსტაგრამი

ინსტაგრამი.

15. თბილისი თუ LA

საცხოვრებლად ნიუ იორკი, სასწავლებლად LA, გასართობად თბილისი.

16. კამერა თუ ფოტოაპარატი:

კამერა.

17. ზაფხული თუზა მთარი

ზაფხული.  აქაურ კლიმატს ისე მივეჩვიე, ხანდახან ზამთრის არსებობა მავიწყდება.

18. მთა თუ ზღვა

ზღვა, თუმცა მთასაც დიდ პატივს ვცემ.

19. როცა სევდიანი ვარ…

კიდევ უფრო სევდიან მუსიკას ვუსმენ ან მეგობრებს ვიწვევ, რაც ყოველთვის ძალიან მეხმარება, რომ დიდხანს არ მოვიწყინო.

20. ჩემი მთავარი სურვილი 2026 წელს:

ყოველდღიური ბედნიერება, მუდამ კარგ განწყობაზე ყოფნა. ცხოვრებისგან მაქსიმალური სიამოვნების მიღება, მეტი თავისუფლება შემოქმედებაში და მინიმუმ, ერთი მნიშვნელოვანი პროექტის რეალიზება.

პროექტის ავტორი: ეკა ხოფერია

ფოტო: Ivan Berkovich

მაკიაჟი: ნინო მარტაშვილი

The post სითი გოგო მია კოკილაშვილი appeared first on City Magazine.

გააზრება მოდის სხვა ამბებისაც. გააზრება და მადლიერება, რომ აი, დილით ახლად გაღვიძებულზე დააფასო ის სასწაული, რომ თვალს ახელ, სუნთქავ, რომ შენი საყვარელი ადამიანები შეიძლება გვერდით ოთახში არ არიან, (გაიზარდნენ ბავშვები), მაგრამ ჯანმრთელები არიან, სწავლობენ, შრომობენ, წინ მიდიან. რომ შეგიძლია დედას დაურეკო, დებს ჩათში მიწერო, საყვარელი დეიდა კვლავ სასწაულებრივად ახერხებს და ჩამოდის აფხაზეთიდან და შენი ასი წლის უნახავი ბიძაშვილებისა და სრულიად უნახავი ბიძაშვილის შვილების ამბებს გიყვება. მამა შენ გვერდით არაა, მაგრამ სიზმრებში ელაპარაკები თითქოს და მაინც გრძნობ მის ზურგს.

რაღაც პატარა გეგმები გაჩნდა, ყოველდღიური. ეს ყოველდღიური, ზოგჯერ სასაცილო გეგმები, ჩემნაირი გამოუსწორებელი ოპტიმისტისთვის დიდი საშველი და ხალისია. მაგალითად, მე და იკას,  ჩემს მესამე შვილს, ახალი თამაში გვაქვს. დიდი მოხეტიალე ვინმეა და სეირნობა უყვარს. ჰოდა, ამ სეირნობას, მე „ეზოში ჩაშვებას“ ვუწოდებ და იცით რაში ვუცვლი? ერთ პატარა მოთხრობაში. „ბიბლუსს“ აქვს ერთი მოთხრობის წიგნი. აი, ამ ერთ წიგნს ვუცვლი ეზოში ჩასვლაში და იცით რამდენი დაგვიგროვდა უკვე? ბევრი. აი, ეს ნამდვილად გეგმაშია. გეგმაშია ანანოსთან ერთად სანახავი ფილმების კოლექციის ჩამოწერა და ნიკოლასთან კამათი, როგორი მეფე იყო გიორგი პირველი. ასე იდეალურად არაა ყველაფერი. იდეალური გამოვიტანე თქვენთვის, თორემ ყველაფერი ზუსტად ისევეა ჩემთანაც, როგორც თქვენთან.

წინასაახალწლოდ „სითი“ გამოვუშვით. შარშან ფანტასტიკური თათული გვყავდა, დოლიძე. წელს იუბილარი, ჩვენი უსაყვარლესი ირმა სოხაძე. წინ ბევრი საინტერესო გმირი და ისტორიაა. წინ ახალი, 2026 წელია. სიყვარულს გისურვებთ და ბევრ კარგ, კეთილ და მზიან ადამიანს თქვენ ირგვლივ.

თქვენი, ეკა ხოფერია

The post ახალი წელი … გეგმების გარეშე appeared first on City Magazine.

მე ის ამიტომ მიყვარს ძლიერ!

ამ ყდის ისტორია ყველამ იცით. თუ არ იცით, ეგებ ჩემი ახალი გადაცემა ნახოთ, იუთუბზე წამოვიწყე, შეხვედრები ჰქვია. ამბავსაც გაიგებთ და ჩემს გადაცემასაც შეაფასებთ. ნამდვილი ფეიერვერკი მოაწყო ირმამ. ერთი ამოსუნთქვით ისმინება და იყურება მისი ინტერვიუ. ჩემს და მაყურებლის წინ ზის 70 წლის ფანტასტიკური ქალი. მართლა არ გამოიყურება ამ ასაკზე, 55-კი, 70-ზე არა! არ ვაჭარბებ. კიდევ უფრო დამშვენდა, კიდევ უფრო გალამაზდა, ეს ენერგიაც გაასმაგდა, ახალი სხივი გაჩნდა თვალებში, გაბრწყინდა, გამოანათა.

– ნეტავ, მეც ასე გამოვიყურებოდე 70 წლის ასაკში – წერენ და წერენ კომენტარებს ირმას ინტერვიუს მკითხველები. ამ ამბავს ისიც ემატება, რომ ჩვენი ვარსკვლავი

100%-ით ბუნებრივია, ქირურგიული ჩარევებისა და სილამაზის ნემსების გარეშე. ნუთუ ეს შესაძლებელია? დიახ. ამ სილამაზეს ცოტა გენეტიკა, ცოტა ცხოვრების ჯანსაღი და გააზრებული წესი და მეტწილად, შინაგანი სიკეთე განაპირობებს. უსაზღვროდ კეთილი ადამიანია. ამავდროულად, პრინციპული, მტკიცე ხასიათის მქონე და ცოტა ჯიუტიც. არა და არ ქნა, არ გადაიხადა 70 წლის იუბილე. „ახლა არაა ამის დრო, მე ასე მგონია“- მითხრა ირმამ და დაბადების დღეზე მის საყვარელ მეუღლესთან, ბატონ რეზოსთან ერთად, ქალაქგარეთ გაიპარა. არადა, გეგმავდა. გეგმავდა ფაეტონებით, კონცერტით, ბევრი სტუმრითა და მხიარულებით.

იქნება? იქნება, აბა რა. მე, ზოგადად, იუბილეს, აი, 1 ან 2 წელი რომ დაემატება, მისი აღნიშვნა უფრო მიყვარს ხოლმე და შეიძლება ირმას შემთხვევაშიც ასე მოხდეს.

ეს ყდა და მთელი ფოტოსესია ჩემგან სიყვარულის ახსნა და პატივისცემის გამოხატვაა ჩვენი საყვარელი მომღერლის მიმართ. დრო სულ რთული და სხვადასხვაგვარია ჩვენთან. ყველა ის ყდა და ფოტოსესია მეამაყება, სწორედ რთულ დროს რომ გადამიღია ამა თუ იმ კარგი ადამიანისთვის. მერე წლები გადის, ის სირთულეები არც გახსოვს, ფოტო და ამბავი კი რჩება. მე და ირმას კი, ჩვენი მრავალწლიანი მეგობრობის მიუხედავად, „სითის“ ფოტოისტორია არ გვქონია. უზომოდ ამაყი და ბედნიერი ვარ, ეს ფურცელიც რომ დაიწერა „სითის“ ისტორიაში.

„შეხვედრებში“, ირმა სოხაძესთან დიდი ვიდეოინტერვიუს მერე, „სითისთვის“ აი, ეს პატარა ბლიც-ინტერვიუს ფორმატი შევარჩიე;

რომ არა მომღერალი, ვიქნებოდი ….

…ვიქნებოდი ექიმი ან მხატვარი;

რომ არა საქართველო, ვიცხოვრებდი ….

ალბათ, იტალიაში, მაგრამ აქ მირჩევნია;

რომ შემეძლოს ჩემი მუსიკალური ცხოვრებიდან ერთი დღის თავიდან დაბრუნება….

დავაბრუნებდი ჩემი ვარსკვლავის გახსნის კონცერტს ან პარიზის “ოლიმპიას” სცენაზე გამოსვლას, 10 წლის ასაკში.

რომ ავარჩიო ჩემი ცხოვრების მთავარი მუსიკა/ კომპოზიცია/ ეს იქნებოდა ….

მთავარი სიმღერა ბავშვობაში იყო “ნარინჯისფერი სიმღერა”. მერე იყო რამდენიმე: “ო, ენავ ჩემო”, “ჯერ ქალებს გვესროლეთ”, “ვიყავით ერთად”, “შენ არავის გავხარ”, “დრო როგორ გავიდა”…

ჩემს ცხოვრებას ფერი რომ დავარქვა, ის იქნებოდა…

ბავშვობიდან “ნარინჯისფერი გოგონა” მერქვა. მიყვარს ეგ ფერი თუმცა, თეთრი, შავი და მწვანე მირჩევნია;

წიგნი, რომელსაც თავიდან წავიკითხავდი

მაქვს რამდენიმე საყვარელი წიგნი, რომლებსაც პერიოდულად თავიდან ვკითხულობ… (“ოსტატი და მარგარიტა”, “ მარტოობის 100 წელი”, “ძმები კარამაზოვები”, “სამოსელი პირველი”…);

ფილმი, რომელსაც თავიდან ვნახავდი

არასდროს მწყინდება “რომაული არდადეგების” ყურება;

მომღერალი, რომელთანაც დუეტში ვიმღერებდი

ჩემი აუხდენელი ოცნება იყო ელა ფიცჯერალდის გაცნობა. მასთან სიმღერაზე ხომ მთელი ბავშვობა თავხედურად ვოცნებობდი…

ტელევიზია თუ დიდი სცენა?

გადაუჭრელი დილემაა! ორივე პროფესია და მდგომარეობა საოცრად მიყვარს;

ახალი საინტერესო გასტროლები თუ არდადეგები ევროპაში შვილიშვილებთან ერთად?

დღეს, უკვე, შვილიშვილებთან მოგზაურობას ალბათ, არაფერი მირჩევნია;

გაჩუმება, პაუზა თუ სიმართლის თქმა?

სიმართლის თქმა, ცალსახად! გაჩუმება არასდროს შემეძლო. ასაკმა ამ მხრივაც კიდევ უფრო მეტი თავისუფლება მომცა;

პატიება თუ დაშორება?

გააჩნია რა უნდა ვაპატიო და რაც მთავარია, გააჩნია ვის უნდა ვაპატიო!

ლამაზი სასცენო კაბა თუ სამკაული?

ორივე საჭიროა;

ყველაზე მეტად მენატრება…

მიუხედავად ჩემი მართლა ზღაპრული ბავშვობისა, ბავშვობა არ მენატრება. ზრდასრულ ცხოვრებაში ბევრად მეტი სანუკვარი მომენტი იყო;

გული მწყდება…

გული მწყდება, რომ რაღაცები კიდევ მაქვს მოსასწრები და ჩემი ძვირფასი მსმენელისთვის წარსადგენი. მინდა ყველაფერი მოვასწრო, ვიდრე ეს შემიძლია, არადა, დრო როგორ მიდის…

უზომოდ ბედნიერი ვარ იმით, რომ

ბედნიერი ვარ იმით, რომ ვარ ქართველი, ვცხოვრობ ყველაზე ლამაზ ქვეყანაში, იმით, როგორი ცხოვრების გზაც გავიარე, რაც მაქვს და ვინც მყავს;

პატარა ირმა სოხაძეს ამ გადმოსახედიდან ვურჩევდი, ან ვეტყოდი

ნურაფრის ნუ გეშინია, ზღაპრის ბოლო კეთილია; კარგი გოგო ხარ, წარმატება თავში რომ არ აგივარდა. გმადლობ, მიყვარხარ;

პროექტის ავტორი: ეკა ხოფერია 

ფოტო: ნატატო ასანიძე

თმა, მაკიაჟი: ეკატერინე ჩანჩიბაძე 

სამოსი:  Patrizia Pepe

გადაღების ადგილი: MoMA Tbilisi

The post ირმა სოხაძე 70! appeared first on City Magazine.

წინ საიუბილეო გამოცემაა – „სითი“ 15 წლის ხდება.

ყდა კი განსაკუთრებულია.

ვიხსენებ პირველად როდის გადავშალე ეს ჟურნალი – მაშინ სულ სხვაგან ვიყავი, სხვა გამოწვევების წინაშე.  დროსთან ერთად კი, მომეცა შესაძლებლობა  მისი ნაწილი გავმხდარიყავი.

15 წელი ცოტა ნამდვილად არაა – იმდენად ბევრია, რომ წლების მიღმა ისტორიები იკითხება.

ამ ფიქრებით მაჩაბლის 13 ნომერთან ვარ და მწერალთა სახლის წინ ვჩერდები. შევდივარ და ვიწყებ მომზადებას. ეს ჩვეულებრივი სამუშაო შეხვედრა არაა – უფრო დაკვირვებაა, ვიდრე ინტერვიუ.

მწერალთა სახლის კედლებში სამ თაობას ვუყურებ:

ბებია – დედა – შვილიშვილი

ნანა – წიწი – ელიჩკა

ვუყურებ და ვცდილობ თითოეული დეტალი კარგად დავიმახსოვრო.

სამი ქალი,  ობიექტივის წინ ერთად, მწერალთა სახლში. ეს მათი ერთობლივი გადაღებაა. ბევრი წლის შემდეგ პირველი და ძალიან ძვირფასი. ეს ფოტოები, თითქოს, ერთ ოჯახს ეკუთვნის, მაგრამ სინამდვილეში  ბევრს. მათაც, ვინც ამ თაობებს შორის კავშირს, მსგავსებასა და განსხვავებას საკუთარ თავშიც იპოვის.

ეს დროსთან შეხვედრაა.

დროსთან და რაღაც ძალიან ძვირფასთან.

სამი თაობა – სამი ქალი – სამი სიტყვა

ნანა: ელენე არის სიკაშკაშე, სინათლე, ნინო – ჭკუა, მე – თავისუფლება.

წიწი: დედა – ექსტრავაგანტურობა, ელიჩკა – სიცოცხლის ენერგია, მე – ბალზაკის ასაკის კრიზისი.

ელიჩკა: ნანა იქნება კლასიკა, მთავარი ხაზი ამ ყველაფრის. დედა ჩემთვის მოტივაციაა, მე ცოტა დაბნეული ვარ.  

ის, რაც სულ რჩება მარადიულად, ურთიერთობაა. რა არის თქვენი აზრით საიდუმლო, რომლითაც თაობები ურთიერთობას ინარჩუნებენ?

წიწი: მზრუნველობა, უპირობო სიყვარული, რაც ბუნებრივი უნდა იყოს დედებს და შვილებს შორის და ერთგულება. არ არსებობს წითელი ხაზები. მინდა ელიჩკა სწორი ადამიანი იყოს, მაგრამ არ არსებობს წითელი ხაზი, რასაც ელიჩკას ვერ ვაპატიებ. ამ უწყვეტობას ეს განაპირობებს, ასე მგონია. 

ნანა: თავისუფლება, რამდენად ვახერხებ არ ვიცი, მაგრამ ალბათ სწორი ესაა, არ ჩაერიო მთავარ გადაწყვეტილებებში: პროფესიის არჩევაში, ძირითად პრინციპებში. მესმის, რომ ეს ყველაზე სწორია, მაგრამ,  ალბათ, ვერევი ზოგჯერ.  გამოცდილებიდან გამომდინარე  მივუთითებ ხოლმე. ელენესთან კიდევ უფრო ნაკლებად ვერევი… 

ელიჩკა: მე, ნანა და წიწი – ბებია, დედა და შვილიშვილი, ყველაზე ახლო ადამიანები ვართ ერთმანეთისთვის. ბებია ყოველთვის კრიტიკულად მიყურებს. ეს ზოგჯერ მაბრაზებს, მაგრამ ყველაზე მეტად მისი აზრი მაინტერესებს. მასწავლა, რომ არასდროს არ ვიყო ბოლომდე ჩემი თავით კმაყოფილი.  ჩემი გრაცია ბებოს დამსახურება…

სამი ფერი, რომელიც გახასიათებთ

ელიჩკა: მე ვარ ვარდისფერი, წიწი – ზღვისფერი თვალებით, ჩემთვის არის ფირუზისფერი, ბებო – შავი, კლასიკურად.

სამი თაობა არის თუ არა სამი სხვადასხვა ხასიათი?

ელიჩკა: საერთოდ განსხვავებული ხასიათია.

და რა გაერთიანებთ?

ელიჩკა: გურულობა…

ნანა: თითქოს ღირებულებები ერთნაირი გვაქვს, გემოვნება…

წიწი: ერთი ძალიან მნიშვნელოვანი გამაერთიანებელი ხაზია, უცხო ადამიანიც მიხვდება ამას. რამდენიმე დღის წინ დედაჩემის დედის ფოტოს გადავაწყდი და მივხვდი, რომ საოცარი მსგავსებაა. ერთი ხაზია. ხასიათი კი – სრულიად განსხვავებული.

რას ამბობენ ეს ფოტოები?

ნანა: დიდხანს დამრჩება მოგონებად ეს გადაღება… მე მაინც მიმაჩნია, სამნი რომ ვდგავართ, დედა-შვილი-შვილიშვილი, ერთობა მინდა ამ ფოტოებზე იგრძნობოდეს, ემოციური და ყველანაირი ერთობა, არ იყოს აცდენა თაობაში…

უფრო მეტია ვიდრე ფოტო… რა იქნება წლების შემდეგ, როცა ამ ფოტოს დახედავთ?

ელიჩკა: ალბათ, ვიქნები წიწი, ჩემს შვილებს ვეტყვი, რომ, აი, ასეთი ვიყავი.

ნანა: ამაზე არ მიფიქრია, მაგრამ წლების მერე, რომ გადავხედავთ, დიდი ბედნიერება იქნება… სიმართლე გითხრათ, მე ელენეს ხათრით დავთანხმდი გადაღებაზე. ისე უხაროდა, რომ სამივე ერთად ვიქნებოდით, ეს იყო ჩემთვის ძალიან დიდი სტიმული. ძალიან სასიამოვნოა. ესენი შენები არიან, შენ ხარ სათავე… დიდ სიხარულს და დიდ ემოციას იწვევს…

ეს გადაღება დარჩება დროსთან ერთად კიდევ უფრო ძვირფასი…

წიწი:  სწორი შეფასებაა, უფრო მნიშვნელოვანი გახდება, შენი ბიოგრაფიის ნაწილი ხდება. დედა, შვილი და დეიდაშვილი იღებს (ფოტოების ავტორი: მარი ნაკანი), ესეც მნიშვნელოვანია. პასუხისმგებლობაცაა, ღელვაა საოცარი და მინდა ის უხილავი ძალა, რაც გვაერთიანებს ჩვენ სამს, იგრძნობოდეს ფოტოებზე. მარი ამას მოახერხებს, რადგან ამ გენეტიკური ხაზის ნაწილია. ემოციურად შეკრული და საინტერესო ამბავია.   

ასე იქცა ერთი ფოტოსესია სამი თაობის ამბად. 

ერთობად, რომელიც „სითის“ 15 წელს ეხმიანება. თავის მხრივ კი, ეს კიდევ უფრო მეტს, მნიშვნელოვანს ნიშნავს მათთვისაც, ვინც 15 წლის წინ პირველი “სითი” წაიკითხა.  ესეც საერთო ხაზია.

წლების შემდეგ, ვინც ამ მასალას ნახავს, ალბათ იგრძნობს იმასაც, რაც კამერის მიღმა იყო – ერთმანეთის სიყვარული, პატივისცემა და ის უხილავი ძაფი, რასაც ოჯახი და გულწრფელი ურთიერთობები ჰქვია.

დღეს ეს ყველაფერი ბევრად მეტია, ვიდრე ფოტოები.

ეს ხომ “სითი”- ურთიერთობების ისტორიაცაა?!

პროექტის ავტორი: ეკა ხოფერია

ფოტო: ნაკანიმამასახლისი

ტექსტი: კესო ბოჭორიშვილი

მაკიაჟი: ნინო მარტაშვილი, მარიამ ხუციშვილი

თმა: ნატა ლომაშვილი

სამოსი:  Maisonketi

გადაღების ადგილი: მწერალთა სახლიგაფორმება: F-Lovers, wedgwood.showroom

The post სამი თაობის ამბავი კადრში   appeared first on City Magazine.

– აქ არის?

– ვინ იღებს?

– რას იცვამს?

– სად იღებ?

– როგორია? ლამაზია? მაღალია? თმა მართლა ასეთი ხვეული აქვს?

– გადაიღე?

– კარგი გამოვიდა?

– რაო, გიპასუხა კითხვებზე?

– თინას ლექსი მამარდაზე წააკითხე?

– როგორი გოგოა?

არ წყდებოდა კითხვების კორიანტელი ჩემი, „სითის“ და, ცხადია, ჩვენი ფეხბურთის გულშემატკივართა მხრიდან. მოკლე პასუხი ამ კითხვებზე სათაურშია. მეგობრებო, კარგი გოგოა ელენე, ძალიან კარგი. პირველად ყდის გადაღებაზე ვნახე.  ყდის გადაღებას  რომ სჩვევია მომზადება, აი, იმ მომზადების გარეშე.  ელენე მარიამ ხუციშვილისგან გავიცანი, მეიქაფ არტისტისგან. მასთან იყო მისული მაკიაჟისთვის. ეს შარშან ზაფხულში ხდებოდა. მე იმხანად რაღაც საქმეებში ვიყავი ჩართული და ჩემი სიყვარულის და მადლიერების გამოსახატად, ელენეს პატარა საჩუქარი გავუგზავნე. მოგვიანებით, ინსტაგრამზე მომწერა,  ზრდილობიანად, დიდი მადლობა, ეკაო. მერე დავმეგობრდით ინსტაგრამზე და ასე შორიდან ვათვალიერებდით ერთმანეთის სთორებს.

ჩემდა სამწუხაროდ, კარგად ვერ ვერკვევი ფეხბურთში. საქართველოს ნაკრების ირგვლივ ჩვენი საერთო სახალხო სიხარული რომ დაიწყო, ჩემი ფეხბურთის ფანატი  მეგობრები (განსაკუთრებით აქტიურობდნენ ბაია გადაბაძე და ნინი გოგოლაძე!)  ლამის ყოველდღე მწერდნენ – მიდი რა, გააკეთე სითი-ფეხბურთი, აქ ვართ, დაგეხმარებითო. გავაკეთებ, დრო მომეცით, გავაკეთებ და მივუახლოვდები ჩემებურად, „სითურად“. ეს „ჩემებურად და სითურად“ ელენე გამოვიდა. აი, ერთ დილას გავიღვიძე და უცებ ყდაზე ახალი გოგო მომინდა. გადავქექე გუგლი. ჰო, ინტერვიუ არავის აუღია, ყდის ფოტოსესიაც არსად ჰქონია – ეგ არის! დავიწყეთ მიმოწერა. იოლად დამთანხმდა, პირობების, გაპრანჭვებისა და  დროის უაზროდ გაწელვის გარეშე. ასე მარტივად და თავისუფლად დიდ ხანია არ მიმუშავია არავისთან.

სტუდიაში რომ მივედი, უკვე იქ იყო. დიდი, დიდი, ხუჭუჭა თმით, მომნუსხველი და ცოტა ჰოლივუდური ღიმილით, ზემოთ აქაჩული თვალებით (ცოტათი დევა კასელს ჰგავს, მგონი) იდეალური აღნაგობითა და მზაობით, ემუშავა კარგად და დაგვყოლოდა ყველა კადრზე. კარგი გოგოა – გავიფიქრე ჩემთვის და გადაღებების ბოლომდე მაინც სულ ვაკვირდებოდი, გამყვებოდა თუ არა ეს შთაბეჭდილება ბოლომდე. არათუ გადაღებაზე, ფოტოების შერჩევაზეც კი გამყვა! არ ვიცი, გემოვნებაში დავემთხვიეთ  მე, ელენე და ფოტოგრაფი თუ რა უხილავი ძალები გვეხვეოდა გარს იმ საღამოს, მაგრამ ყველა კადრზე  –  დიახ, იყოს – გვპასუხობდა.

ჰოდა, ჩემო ძვირფასო მკითხველო და ჩვენი ფეხბურთის გულშემატკივარო, როგორი ცოლი ჰყავს მამარდას? კარგი, ძლიერ კარგი.

რაც ეხება ქვემოთ კითხვებს, ეს „სითის“ ნაკრების ნაკრებია. არ დაიზარეს ჩემმა მეგობრებმა, ზემოთ უკვე ხსენებულმა ბაია გადაბაძემ და ნინი გოგოლაძემ, და კითხვები გამომიგზავნეს (ემანდ რამე არ შეგეშალოს, ეკა, არ დავიღუპოთო).  პოსტ სკრიპტუმად ნინიმ გიორგი მარდაშვილისადმი მიძღვნილი პატარა თინა ფაჩუაშვილის ლექსიც მომაწოდა, ექსკლუზიურად „სითისთვის“ გამოგზავნილი.

მოკლედ, გაბარებთ „სითის“ გუნდის ერთობლივ პროექტს, ფოტოსესიასა და ინტერვიუს გიორგი მამარდაშვილის ცოლთან, ელენე ეპიტაშვილთან :

– ელენე, ერთმანეთს ვხვდებით ევროპის ჩემპიონატზე გასვლის ისტორიული თარიღიდან ერთი წლის შემდეგ. ეს არ იყო მხოლოდ საფეხბურთო წარმატება, ამ სიხარულმა მთელი ქვეყანა გააერთიანა და ალბათ, მთელი წლის განმავლობაში, არაერთხელ მოისმინე 26 მარტის ემოციები.  ჩვენი საუბარიც ამ დღით დავიწყოთ.  თქვენთვის როგორი იყო 26 მარტი?

– 26 მარტი იყო დღე, რომელიც არა მხოლოდ ქართული ფეხბურთის, არამედ მთელი ერის ისტორიაში დარჩება.  ეს   არ იყო უბრალოდ სპორტული გამარჯვება, ეს იყო ეროვნული თვითმყოფადობის, ერთიანობისა და დაუღალავი შრომის ტრიუმფი. ეს იყო იმედის, სიამაყის და მრავალწლიანი მოლოდინის ფეთქებადი მიქსი, რომელიც თითოეული ქართველისთვის, განურჩევლად ინტერესისა სპორტისადმი, ემოციურად დატვირთული აღმოჩნდა. პირადად ჩემთვის, 26 მარტი იყო ემოციების ზღვა. სიხარულმა,სიამაყემ და ეიფორიამ მთლიანად მოიცვა გულიც და გონებაც.

– ელენე, მზად იყავი სახალხო ყურადღებისთვის, რა შეიცვალა შენს ცხოვრებაში ამ დღის შემდეგ?

– როდესაც ასეთ ყურადღებას იღებ, ცხოვრების ბევრი ასპექტი იცვლება. განსაკუთრებით, ყოველდღიურობა და პირადი სივრცე. მეტი პასუხისმგებლობა გაჩნდა  რადგან ვიცი, რომ ბევრი ადამიანი გვადევნებს თვალს.თუმცა, რა თქმა უნდა, ვაფასებთ ხალხისგან წამოსულ სითბოს და ყურადღებას.

– თქვენი ცხოვრება განსაკუთრებული ყურადღების ქვეშ მოექცა. ვნახეთ როგორ გთხოვა გიორგიმ ხელი. ეს იყო ორი წლის წინ,  როცა საქართველომ უმასპინძლა U21-ს ევროპის ჩემპიონატს და მაშინ უკვე ყველამ დაიჯერა, რომ საქართველოს ნაკრებს მომდევნო 15-20 წელი კარის განსაკუთრებული მცველი ეყოლებოდა. ვნახეთ „ჯენდერ რივიალ“ ფართი და ქორწილი. როგორ მიიღეთ დიდი სიყვარული, რომელსაც ხშირ შემთხვევაში  კრიტიკაც ახლავს ხოლმე? 

– ეს იყო პერიოდი, როცა გიორგის ცოტა ხნით ჰქონდა დასვენება და ვეცადეთ ყველა ღონისძიება დროულად განგვეხორციელებინა. ხალხისგან ბევრი სიყვარული წამოვიდა. კრიტიკაც, თუმცა მესმის, რომ ყველასთვის ყველაფერი მოსაწონი არ იქნება და ვცდილობ გულთან ახლოს არ მივიტანო ნეგატიური გამოხმაურებები.

– გიორგის ინტერვიუებს როდესაც ვუსმენთ, ყველა ვხვდებით მის ძალიან მტკიცე ხასიათს, მოტივაციას, ფეხბურთის სიყვარულს, ცხადია. საკმაოდ რთულია ფეხბურთელების ცხოვრება. შენ თუ ახერხებ, რომ მას ეს რეჟიმი შეუმსუბუქო?

– ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი ის არის, რომ გიორგის  სტაბილურობა და სიმშვიდე ჰქონდეს. ფეხბურთელის ცხოვრება მართლაც რთულია, მუდმივი წნეხი, დატვირთული გრაფიკი, ნაკლები დასვენება,წარმატებებისა და მარცხის ცვალებადობა. ჩემი როლი იმაში მდგომარეობს, რომ მისთვის სახლი ყოველთვის იყოს ის ადგილი, სადაც შეუძლია დაისვენოს, იყოს უბრალოდ გიორგი და არა მხოლოდ ფეხბურთელი. ვცდილობ  მისთვის ემოციური მხარდამჭერი ვიყო და მისი მოტივაცია გავაძლიერო.

– გვახსოვს შენი კომენტარი  ევროპის ჩემპიონატზე, ესპანეთთან თამაშის წინ „გაუჭირდებათ მამარდასთვის გოლის გატანა“ – როგორ ამხნევებ მას თამაშის წინ?

– მე ვიცი გიორგის რა შეუძლია და შესაბამისად, ვამხნევებ იმით, რომ ვარწმუნებ, რომ ყველაფერი გამოუვა და კარგად იქნება. თამაშის წინ ყოველთვის ვცდილობ გიორგის სიმშვიდე შევუნარჩუნო, მიუხედავად იმისა, რომ ის საერთოდ არ ნერვიულობს და თავდაჯერებულია. ჩვენთვის ყველაზე მნიშვნელოვანია, რომ ერთმანეთს ყოველთვის ვუგულშემატკივროთ,  როგორც პარტნიორებმა, რომლებიც ამ გზას ერთად გადიან.

– რა ხდება მოგებული თამაშის შემდეგ? და რა ხდება მარცხის შემთხვევაში?

– მოგებული თამაში რა თქმა უნდა სასიხარულოა. ვულოცავ, ვწერ „გილოცავ,ვიცოდი!“ იმ მომენტში, უბრალოდ, ვცდილობ  გავიზიარო მისი სიხარული. წინასწარ ვუთანხმდები რა კერძი უნდა  რომ სახლში დავახვედრო.  როდესაც ბრუნდება, თამაშს ერთად განვიხილავთ.

მარცხის შემთხვევაში, დიდი განსხვავება არაა. ვიცით, რომ ზოგჯერ ასეც ხდება და საჭიროა გაკვეთილის მიღება,რომელიც ბევრ რამეს გასწავლის, გამოცდილებას გაძლევს.სამწუხაროა,მაგრამ ვცდილობთ ამის გამო ხასიათი არ გავიფუჭოთ.

კარგი გოგო, ელენე.

– გიორგისთან შეხვედრამდე თუ უყურებდი ფეხბურთს? ვის გულშემატკივრობდი? რა იცოდი ფეხბურთზე?

⁃ გიორგისთან შეხვედრამდე  დიდად ვერ ვერკვეოდი ფეხბურთში. ახლაც ვსწავლობ, თუმცა, რა თქმა უნდა, ყოველთვის ვგულშემატკივრობდი საქართველოს ნაკრებს.

– სად და როდის შეხვდით ერთმანეთს?

⁃ 2021 წლის ბოლოს გავიცანით ერთმანეთი. ჩვენი პირველი შეხვედრა თბილისის ერთ-ერთ რესტორანში იყო. ცოტა ხნით იყო ჩამოსული და მაშინ ვნახეთ ერთმანეთი პირველად.                      

– გახსოვს ის დღე, როცა პირველად გიორგის საგულშემატკივროდ მიხვედი მოედანზე?

– კი, ეს დღე ძალიან კარგად მახსოვს. მაშინაც ვიცოდი, რომ გიორგი განსაკუთრებული იყო. იმ დღეს პირველად ვიგრძენი, რას ნიშნავს გულწრფელად გადარდებდეს თითოეული ბურთი, თითოეული სეივი. გულშემატკივარს შორის ყოფნა სულ სხვა განცდა იყო – ადრენალინი, მოლოდინი, ის უცნაური ნერვიულობა, როცა გინდა, რომ ყველაფერი იდეალურად გამოუვიდეს.

– თქვენი ცხოვრება ვალენსიაში – რა ხდება ფეხბურთის მიღმა?

– მიუხედავად დატვირთული გრაფიკისა, ყოველთვის ვცდილობთ დრო ერთად გავატაროთ. თავისუფალ დროს ქალაქში ვსეირნობთ, ვგეგმავთ სხვადასხვა აქტივობას. თუ ცოტა დიდი ხნით გვაქვს დასვენების საშუალება, ვმოგზაურობთ.

– რა შეცვალა ენის გამოჩენამ თქვენს ცხოვრებაში?

– ყველაფერი შეიცვალა, თითქოს ახალი თვალებით ვუყურებთ სამყაროს. შვილის გაჩენამ კიდევ უფრო გაამძაფრა ჩვენი ერთიანობა და ურთიერთობებში მეტი სიყვარული, მხარდაჭერა და ზრუნვა შემოიტანა.

– როგორ შეარჩიეთ მისთვის სახელი?

– დიდი ხანი ვარჩევდით სახელს. გვქონდა რამდენიმე ვარიანტი, თუმცა საბოლოოდ შევჩერდით ენიზე. მინდოდა მოკლე, უნივერსალური და საყვარელი სახელი აგვერჩია.მუცლიდანვე შევარქვით ენი და ისე შევეჩვიეთ, სხვა სახელი მასზე უკვე ვეღარ წარმოგვედგინა.

– გიორგის კარიერას თან ახლავს ბევრი წარმატება. ბოლო ერთი წლის განმავლობაში იყო:  ევროპის ჩემპიონატზე გასვლა, ჩეხეთთან თამაში საოცარი სტატისტიკით, შემდეგ იყო მსოფლიოს ერთ–ერთ ყველაზე ცნობილ ბრენდთან თანამშრომლობა, (კასილასი და ბუფონიც იყვნენ „პეპსის“ სარეკლამო კამპანიაში წლების წინ და გიორგი ოცნებობდა „პეპსის” სახე ყოფილიყო) ლივერპულთან  კონტრაქტი, „ბალონ დ ორის“ დაჯილდოება, სადაც გიორგი ნომინირებული იყო საუკეთესო მეკარეებს შორის  – რა ხდებოდა ამ დროს გიორგის და შენ გარშემო? ამდენი მიზანი, ოცნება რომ ასეთი რეალური გახდა?

– პირველ რიგში, ეს ყველაფერი იყო ძალიან სასიხარულო და საამაყო. გიორგის ოცნება იყო „ბალონ დ ორზე“ მოხვედრა და ვიცოდი და ახლაც ვიცი, რომ ეს კიდევ  მოხდება. ეს იყო ერთი ნაბიჯი წინ მიზნისკენ. რაც შეეხება ლივერპულში გადასვლას, ასევე მისი დიდი სურვილი იყო ყოველთვის და მიხარია,რომ ამდენს აღწევს თავისი შრომით. მე კი, ყველანაირად ვეცდები გვერდში დავუდგე და მხარი დავუჭირო.

– ესპანეთიდან, (ვალენსიიდან) მიდიხართ ბრიტანეთში, ლივერპულში, რომელიც ყველა ფეხბურთელის ოცნებაა –  როგორ ემზადები ძალიან მნიშვნელოვანი ეტაპისთვის?

– ბევრი მეუბნება – ალბათ რთულია ასე ხშირად იცვლიდე საცხოვრებელს და ყველაფერს თავიდან ეგუებოდეო, მაგრამ მე, პირადად, არ მიყვარს დიდი ხნით კომფორტის ზონაში ყოფნა და მივესალმები სიახლეებს. რა თქმა უნდა, ვგულისხმობ იმას, რაც გიორგის კარიერისთვის უკეთესი იქნება.

– ელენე, ძალიან ემოციური იყო შენი პოსტი ინსტაგრამზე, გიორგი გაამხნევე. როგორ გადალახეთ ეს პერიოდი? ვიცი, რომ ეს ერთად გადასალახი იქნებოდა.

⁃ შეცდომები ყველას მოსდის და ყველას  აქვს ცუდი პერიოდები. მე ჩავთვალე საჭიროდ, რომ ეს უნდა გამეკეთებინა, რადგან ვიცი გიორგის რა შეუძლია და ერთი შეცდომით არ უნდა განესაზღვრათ მისი შესაძლებლობები.უბრალოდ, ხალხს შევახსენე, რომ აქამდე გიორგიმ ბევრი რამ გააკეთა, არაერთი საამაყო მომენტი ჰქონდა და მარცხის შემთხვევაში ყველაზე სწორი იქნებოდა მისი გამხნევება.

– ელენე, ძალიან ბევრი ვილაპარაკეთ ფეხბურთზე. რა მიზნები გქონდა შენ, ვიდრე გამოჩნდებოდა ფეხბურთელი – გიორგი მამარდაშვილი?

-16 წლიდან ვიყავი სამოდელო სფეროში. ბოლო პერიოდში არაერთი შემოთავაზება მქონდა საზღვარგარეთიდან. მახსოვს მაგ დროს ძალიან დაძაბული ვიყავი, არჩევანს ვერ ვაკეთებდი. 22 წლის ვიყავი და ვფიქრობდი -რომ წავსულიყავი, თითქმის არაფრისთვის მექნებოდა დრო, ყველას და ყველაფერს მოვწყდებოდი.ბოლოს ისე დაემთხვა,რომ გიორგიმ ხელი მთხოვა და ვალენსიაში მომიწია წამოსვლა. თუმცა, ახლაც მაქვს შემოთავაზებები და გადაღებები. ჩემთვის ეს საყვარელი საქმეა და სანამ დრო და ასაკი შემიწყობს ხელს, გავაგრძელებ.

გოგოური კითხვები ეკასგან😊

– რომელზე იწყება დილა?

– ახლა უკვე, დილის 6:30-ზე, ენისთან ერთად.

– დილის რუტინა?

– ჩემი დილის რუტინა მთლიანად ენიზეა დამოკიდებული. ახლა მთელ დროს და ყურადღებას მას ვუთმობ. როცა ენერგია მაქვს და ენიც ხელს მიწყობს, ვცდილობ ვივარჯიშო, ჯანსაღი ცხოვრების წესით დავკავდე და არ მოვდუნდე.

 – პილატესი, იოგა თუ კარდიო

– ჩემ შემთხვევაში, კარდიო.

– ტიკტოკი თუ ინსტაგრამი

– ინსტაგრამი

–  Icon მოდელი

– Gisele Bundchen და Shalom Harlow

–  ბოლოს რა სერიალს უყურე ნეთფლიქსზე?

–  Lost-ს

– სად იმოგზაურებდი?

– ძალიან მაინტერესებს იაპონია, ბრაზილია და ბავშვობიდან მინდოდა ახალი წლის New York-ში გატარება.

–  რა მუსიკას უსმენ ამოჩემებულად?

– კონკრეტულად ერთი ჟანრის მუსიკას არ ვუსმენ, არც ტრენდული მუსიკები მიყვარს,ხასიათს გააჩნია.

– რუტინა მატჩის დღეს –  რამე ტრადიცია ან დათქმა თუ გაქვს

– ისეთი არაფერი არ მახსენდება…

–  რომ არა მოდელი, ვიქნებოდი….

– მომწონს და მაინტერესებს ფსიქოლოგია, შესაბამისად, ფსიქოლოგი.

დაბოლოს, დავასრულოთ ლექსით, რომელიც მამარდას პატარა გულშემატკივარმა, თინა ფაჩუაშვილმა, მიუძღვნა. აი, ეს ლექსიც:

ელენე: მიხარია და ძალიან მესაყვარლება ბავშვების მხრიდან მსგავსი ყურადღების გამოხატვა გიორგისადმი. 😂

პროექტის ავტორი: ეკა ხოფერია

ფოტო: Ivan Berkovich

სტუდია: Geodaylight

MUA: მარიამ ხუციშვილი

თმა: ნატა ლომაშვილი

სამოსი:  NO Name Contept Store, Daloodგაფორმება: F-Lovers

The post კარგი გოგო ელენე! appeared first on City Magazine.

Q&A

ზამთარი, გაზაფხული, ზაფხული, შემოდგომა…

ნინო: გაზაფხული და ზაფხული – სეზონი, რომელიც სულ მინდა რომ იყოს. სეზონი, რომელიც ძალიან დიდ მოტივაციას და ენერგიას მაძლევს და მეტად შრომისუნარიანს მხდის. 

ანა: ზაფხული, რადგან ასოცირდება მზესთან ზღვასთან და გართობასთან

თეთრი, წითელი, შავი, ლურჯი…

ნინო: ოთხივე, რადგან 4-ვე ის ფერია, რომელიც მე ძალიან მიყვარს და მიხდება.

ანა: შავი, შავი არის ერთადერთი ფერი, რომელიც, მგონია, რომ ყველას უხდება და ყველაზე დახვეწილია.

სურნელი

ვანილის, ციტრუსის, ხის, თამბაქოსი…

ნინო: ვანილის და ციტრუსის სურნელი უფრო მსუბუქი ტონის მომწონს. 

ანა: ვანილის სურნელი არის ჩემი საყვარელი. ყოველთვის მახსენდება ბავშვობა და ბებიაჩემის სამზარეულო, რადგან ხშირად გვიცხობდა ნამცხვრებს.

წითელი პომადა, შავი ტუში, შავი ფანქარი, ჰაილაითერი…

ნინო: აუცილებლად წითელი პომადა, შავი ტუში, ჰაილაითერი და არავითარი შავი ფანქარი 🙂

ეს ჩემი, თითქმის ყოველდღიური, მაკიაჟია. 

ანა: შავი ტუში. ვფიქრობ, რომ ეს ატრიბუტი ყველა ქალის ყოველდღიურ ცხოვრებაშია.

მოდელი

კრისტი, ნაომი, ლინდა, კეიტი…

ნინო: კრისტი ტარლინგტონი უკონკურენტოა ჩემთვის. 

ანა: ნაომი არის ჩემთვის ყველაზე დახვეწილი და შეუცვლელი მოდელი.

წყალი, ცეცხლი, მიწა, ჰაერი…

ნინო: ალბათ მიწა, გამომდინარე ჩემი ზოდიაქოდან 🙂

ანა: წყალი, რადგან წყლის ნიშანი ვარ

წვიმა, თოვლი, მზე…

ნინო: მზე, მუდამ მზე და ბევრი დ ვიტამინი 🙂 

ანა: მზე. მზე არის ერთ-ერთი რამ, რაც ყოველთვის კარგ ხასიათზე მაყენებს.

ამერიკა, ევროპა, აზია, აფრიკა…

ნინო: ამერიკა და ევროპა.

ანა: ევროპა. იმიტომ, რომ ჩემი ხედვები და ჩემი სფერო ასოცირდება ევროპასთან.

ატამი, მარწყვი, საზამთრო, ალუჩა…

ნინო: ოთხივე ჩემი საყვარელი სეზონის ხილია. ამიტომ, ოთხივე ხილზე ვგიჟდები.

ანა: საზამთრო, რადგან ზაფხულის ცხელ დღეებს მაგონებს.

დრამა, კომედია, ჰორორი, სათავგადასავლო…

ნინო: კომედია და სათავგადასავლო. 

ანა: სათავგადასავლო, რადგან მიყვარს თავგადასავლები.

როკი, ჯაზი, კლასიკა, ელექტრონული…

ნინო: ჯაზი და ელექტრონული მუსიკაც, ზოგჯერ, გააჩნია განწყობას. 

ანა: კლასიკა, იმიტომ რომ მშვიდი და წყნარი მუსიკა მიზიდავს…

ფეხბურთი, კალათბურთი, ტენისი, ცურვა…

ნინო: კალათბურთი! მიყვარს ეს თამაში! 🙂

ანა: რა თქმა უნდა, კალათბურთი. გავიზარდე კალათბურთთან ერთად და ვფიქრობ, რომ ყველაზე სასიამოვნო საყურებელი სპორტია.

ვარდი, იასამანი, ია, მიხაკი…

ნინო: იასამანი ყვავილია, რომელიც სინაზის, სიყვარულის, რაღაც კარგი სიახლის და სიცოცხლის ასოციაციას მიქმნის. და ყველაზე მთავარი _ იასამანს მოჰყავს გაზაფხული 🙂

ანა: იასამნები მიყვარს ძალიან, რადგან გაზაფხულის პერიოდთან არის დაკავშირებული. 

საუკეთესო ასაკი ქალისთვის 17, 25, 35, 50…

ნინო: მე ვფიქრობ, ქალი ყველაზე საუკეთესოდ, საინტერესოდ და მომხიბლავად 35 -50 წლის ასაკში გამოიყურება. 

ანა: საუკეთესო ასაკი ქალისთვის, სიმართლე გითხრათ, არ ვიცი, მაგრამ ვფიქრობ, 35 -დან ზევით უკვე სხვანაირი ცხოვრება იწყება ქალისთვის. 

წყალი, ყავა, ჩაი, ღვინო…

ნინო: წყალი და ღვინო 

ანა: წყალი არის ჩემთვის და, ვფიქრობ ყველასთვის, შეუცვლელი სასმელი. ყველაზე სასარგებლო და ნეიტრალური სასმელია, რომელიც ყოველდღიურად სჭირდება ჩვენს ორგანიზმს.

შაქარი თუ მარილი…

ნინო: არცერთი. ორივე ამოღებული მაქვს. 

ანა: შაქარი, რადგან ტკბილეულის დიდი მოყვარული ვარ.

დილა თუ ღამე…

ნინო: რა თქმა უნდა, ორივე. ორივეს თავისი დადებითი და უარყოფითი, ასევე, სუსტი და ძლიერი მხარე აქვს. თუმცა, არჩევანის გაკეთების შემთხვევაში, ღამეს ვამჯობინებ.

ანა: ღამე, რადგან ყოველთვის მიჭირს დილას გაღვიძება და უფრო მეტად ვერთობი ღამით, მეგობრებთან ერთად.

მაღალი თუ დაბალი…

ნინო: მაღალი 😁

ანა: მაღალი, სავარაუდოდ, რადგან მეც მაღალი ვარ.

თვითმფრინავი თუ მატარებელი…

ნინო: გააჩნია მანძილს და დანიშნულებას. მოკლე მანძილისთვის, ალბათ, მატარებელი და შორი მანძილისთვის თვითმფრინავი. მაგრამ, მგონია, რომ მატარებელი ყველაზე უსაფრთხო და კომფორტული საშუალებაა.

ანა: თვითმფრინავი, რადგან ასოცირდება უცხოეთში გამგზავრებასთან. 

მზის ჩასვლა, თუ მზის ამოსვლა…

ნინო: მზის ჩასვლა 

ანა: მზის ჩასვლა არის ჩემი საყვარელი სანახაობა. განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ზღვაზე ვარ.

ფილმი თუ სერიალი…

ნინო: ფილმი 

ანა: ფილმი, რადგან სერიალები ძალიან გაწელილია ჩემთვის და მირჩევნია ფილმს ვუყურო.

პოეზია თუ პროზა…

ნინო: პროზა 

ანა: პოეზია, რადგან პოეზიას უფრო ხშირად ვკითხულობ.

კომპიუტერი თუ ტელევიზორი…

ნინო: კომპიუტერმა დიდი ხანია შემიცვალა ტელევიზორი. ასე რომ, კომპიუტერი!

ანა: კომპიუტერი რადგან უფრო კომპაქტურიაა და ყველაფრის ყურება შეგიძლია 

ფეისბუქი თუ ინსტაგრამი…

ნინო: ინსტაგრამი 

ანა: ინსტაგრამი რადგან ჩვენი თაობა უფრო აქტიურია ინსტაგრამში

დიეტა თუ ვარჯიში…

ნინო: ორივე ერთად, თუ გინდა საუკეთესო შედეგის მიღწევა.

ანა: ორივე ძალიან მნიშვნელოვანია მაგრამ პირადად მე ვარჯიში მირჩევნია

ორშაბათი თუ შაბათი…

ნინო: ალბათ, უფრო, სამშაბათი, რადგან უქმე დღეების შემდეგ ორშაბათი ყოველთვის მძიმე და დატვირთულია. სამშაბათიდან დატვირთვა უფრო მართვადია, რადგან უმეტესი საქმე ორშაბათს უკვე შესრულებულია. 

ანა: შაბათი ჩემი საყვარელი დღეა რადგან ვაკეთებ ყოველთვის იმას რაც მიყვარს რადგან ბევრი დრო მაქვს

არჩევანი თუ არადანი…

ნინო: რა თქმა უნდა არჩევანი “დაგასწარიი”

ანა: ყოველთვის ვამჯობინებ არჩევანს

პროექტის ავტორები:

ეკა ხოფერია, ნინო დარასელი, ნინო ჭიჭინაძე

ტანისამოსი: დათუნა სულიკაშვილი

მაკიაჟი: თინა შალიკაშვილი

Lutecia  •  ლუტეცია

განსაკუთრებული მადლობა ნინო არზიანს/ მზიური ბიზნესცენტრს

The post ნინოს და ანას შემოდგომის სითი ლუტეციასთან ერთად appeared first on City Magazine.

„კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება სიცოცხლის დასაწყისისთვის მებრძოლთა გუნდში. ჩვენი კარი და გული ღიაა ყველასთვის, ვისაც სჯერა ჩვენი და ოცნების ძალის. GGRC თქვენი ოჯახის ნაწილია. ჩვენ ყველაფერს ვაკეთებთ, რომ თქვენი ოცნება აქ ახდეს!” 

„აქ” ანუ კლინიკაში, რომლის ისტორიაც 5 წლის წინ დაიწყო.

შევხვდით ბარნოვზე, ღრუბლიან საღამოს, როცა ნინო მუსერიძე სამუშაო დღეს ასრულებდა. 

კლინიკაში შესვლისთანავე მივხვდი, რომ ეს სივრცე სახლს ჰგავს. ვკითხულობ წერილებს, ვუყურებ ფოტოებს და ველოდები ჩვენს შეხვედრას, რომ ბევრი ვისაუბროთ ამბებზე წარსულიდან. 

კაბინეტიც ფოტოებით, მადლობის წერილებითა და ყვავილებითაა სავსე. 

მეღიმება და ვგრძნობ, რომ ამ კედლებში თავმოყრილია ოცნებების ასრულებისკენ მიმავალი გზის პირველი საფეხურები, მძიმე, სირთულეებით სავსე, მაგრამ საწყისი მთავარი მიზნის მისაღწევად. 

უკვე მრავალი წელია საკუთარ წილ პასუხისმგებლობას ნინო მუსერიძე თეთრი ხალათით ემსახურება და ეს ემოცია წლების მატებასთან ერთად იზრდება. იზრდება რიცხვიც – მაჩვენებელი, რომელიც დაბადებული ბავშვების რაოდენობას ასახავს. 

მადლობის წერილების წაკითხვისას მივხვდი, რომ დღეს არაერთ ისტორიას მოვისმენდი. მოსაყოლი კიდევ უფრო მეტი იყო…

ეს თავგადასავალი კი იწყება მშობლების არჩევანით, მათი დიდი სურვილითა და ოჯახის მიერ მიღებული გადაწყვეტილებით. 

– არჩევანი, ყოფილიყავით ექიმი… 

„მე არ მიმიღია. ეს იყო მშობლების გადაწყვეტილება, თუმცა სკოლის ასაკშიც ვამბობდი, რომ უნდა ვყოფილიყავი ექიმი. დედა არის ქიმიკოსი და ყოველთვის გული წყდებოდა, რომ არ გახდა ექიმი. როგორც ხდება ხოლმე, მშობლებს უნდათ, რაც თავად ვერ განახორციელეს, შვილებმა შეძლონ. დაახლოებით ეს სიუჟეტია ჩემს ცხოვრებაში. დღეს ექიმობა არის ჩემი პრიორიტეტული საქმიანობა, რომელიც მომეწონა მაშინ, როცა დავამთავრე სამედიცინო აკადემია, მოვხვდი მიკროსკოპთან, სიცოცხლეს შევეხე მიკროსკოპის თანხლებით.” 

– და აღმოაჩინეთ, რომ… 

„ადამიანი შექმნილია ძალიან მცირე ნაწილაკებისგან. იდეალური ქმნილებაა. ვფიქრობ, ყველაზე ჰუმანური პროფესიაა, ეხები ადამიანის სიცოცხლეს. რასაც მე ვაკეთებ ხომ საერთოდ, ვეხები ისეთ სიცოცხლეს, რომელიც არ არსებობს, იქმნება და მერე იბადება. რომ დავამთავრე, მაშინაც ვფიქრობდი, რომ იქ არ ვარ, სადაც უნდა ვიყო. როცა საავადმყოფოში ვიყავი და ვმორიგეობდი, ყველასთან ერთად ვმშობიარობდი, ყველასთან ერთად ვკვდებოდი, განვიცდიდი. თუმცა დღეს, ჩემი პაციენტი არის ბედნიერი პაციენტი, რადგან ის არ მოდის სიცოცხლისთვის საბრძოლველად, ის მოდის ახალი სიცოცხლის დაბადებისთვის და, ალბათ, ეს საუკეთესო პროფესიაა.” 

დღეს ასე ფიქრობს. წლებთან ერთად იცვლებოდა ემოციები, დამოკიდებულებები, ინტერესები, შეიცვალა მიმართულება და მორფოლოგიიდან ემბრიოლოგიაში აღმოჩნდა. 

„პირველი იყო „ჟორდანია”, სადაც რეპროდუქციის ინსტიტუტი დაარსდა. შემდეგ, არჩილ ხომასურიძის დროს, ინვიტრო განაყოფიერების პირველი დეპარტამენტი შეიქმნა. შემდეგ დაიშალა და ცალკე კლინიკა გააკეთეს. მე ვიყავი ადამიანი, რომელმაც მიკროსკოპი იცოდა კარგად.” 

… და ამიტომაც, ემბრიოლოგია გახდა ცხოვრების ცენტრი. ფაქტის წინაშე მყოფმა საკუთარი თავი ახალი გამოწვევის წინაშე დააყენა და დაიწყო თავიდან, სულ თავიდან… 

– პირველი სიცოცხლე 

„…როცა შევქმენი და დავინახე განაყოფიერებული კვერცხუჯრედი – ზიგოტა – ვიტირე. ჩემთვის კიდევ უფრო მნიშვნელოვანი იყო სიცოცხლესთან შეხება, განაყოფიერება, ორსულობა, შემდეგ ბავშვის დაბადება. რომ მოჰყავთ და გეუბნებიან – „ნახე, ეს შენ შექმენი”, საოცარი შეგრძნებაა.” 

– სურვილი, იყოთ მუდამ პირველი თქვენს პროფესიაში, ყველაფერი პირველად იყოს GGRC-ში – საიდან გაჩნდა, რასთან ბრძოლაში გამოვლინდა? 

„ერთ რაღაცაში თუ დავიხვეწე და შევქმენი, მერე სულ ვეძებ ხოლმე ახალს. მედიცინაში სიახლეები თუ არ აითვისე, ვერ მიხვალ 100 პროცენტამდე. 100% ისედაც არაა მსოფლიოში. 20%-დან 70%-მდე გაიზარდა ორსულობის შესაძლებლობა. რამდენი რამ განვითარდა. მალე 90%-მდე გავზრდით, ალბათ. მე ვარ ექსპერტი ISO-ს აკრედიტაციაში და შესაბამისად, ვიცოდი, რომ ძალიან მნიშვნელოვანია ხარისხი. ISO გვასწავლის არამხოლოდ რა უნდა გააკეთო, არამედ როგორი ხარისხით. როგორ უნდა მიაკვლიო რაღაც შეცდომას, როგორი უნდა იყოს ერთ ადამიანზე ორიენტირებული მენეჯმენტი. პირველ წელსვე დავიწყე მუშაობა სტანდარტებზე და ზუსტად ერთ წელიწადში მენეჯმენტში ავიღეთ ISO. ასევე, FDA ტექნოლოგიის საერთაშორისო ხარისხი ლაბორატორიულ თემაში. ამას ემბრიოლოგიაში დიდი მნიშვნელობა აქვს. ხარისხზე ორიენტირებული კომპანია გავხდით. წარმოიდგინეთ, პირველი ვიყავით, ვისაც ჰქონდა ISO ინვიტრო განაყოფიერებაში.” 

ორსულობა არის დიდი სიხარული გუნდისთვის. ახსოვს ყველა პაციენტი, მაგრამ ვერასდროს ივიწყებს 30%-ს. მათ, ვისთანაც სასურველი შედეგი ვერ დადგა. ნინო მუსერიძე იბრძვის მათთან ერთად, არ ივიწყებს სახელს და გვარს და ცდილობს დიდი ოცნების ასრულების გზაზე, საკუთარ თავშიც ახალი შესაძლებლობები აღმოაჩინოს. 

– როცა ბავშვი იბადება…

„ამაზე დიდი ბედნიერება არ არსებობს. როცა მომდის წერილი… „ჩვენ გაგახარეთ” – ნამდვილად გვახარებენ. იციან რამდენად დიდი მნიშვნელობა აქვს სურათს, რომელსაც გვიგზავნიან, როცა მოდიან და ბავშვი მოჰყავთ. ვთვლი, რომ ბედნიერი ადამიანი ვარ. ძალიან ბევრი შვილი მყავს… ჩემთან არ მოდის ჯანმრთელი წყვილი, რომელსაც ჰყავს შვილი. ჩემთან მოდის წყვილი, რომელსაც არ ჰყავს შვილი. 45 წლის ქალი, რომელიც გააჩენს პირველ შვილს, მერე მოდის და 48 წლის ასაკში კიდევ აჩენს მეორეს. ეს ძალიან მნიშვნელოვანია. ვამრავლებთ ადამიანებს, ბედნიერებს ვხდით მათ, ამაზე დიდი ბედნიერება არაფერი არ არის.” 

GGRC ჯერ თამარაშვილზე დაიბადა. დაიწყო 20 კაციანი გუნდით და დღეს 285 ადამიანს აერთიანებს. სივრცე სექტემბერში 5 წლის გახდება და ბედნიერების საწყისად წოდებული კედლები კიდევ უფრო მეტი პაციენტის მოლოდინშია. 

„პაციენტი რომ მოდის, უნდა იცოდეს, რომ მოდის სახლში, ის არ არის ავადმყოფი. არის პაციენტი, რომელსაც სჭირდება ახალი სიცოცხლე. არამხოლოდ პაციენტთან, არამედ ჩვენთანაც, მუშაობს ფსიქოლოგი, ბატონი ზურა მხეიძე. გვასწავლის როგორ უნდა შევხვდეთ პაციენტებს, როგორ გავაბედნიეროთ ისინი.” 

წლების მატებასთან ერთად, გაჩნდა კონკურენცია – სხვებისთვის სტიმულის მიმცემი. შემდეგ იყო ისრაელის აკრედიტაცია, ამერიკის… რომელსაც არაერთი უცხოელი პაციენტი მოჰყვა. ასე გაჩნდა ფონდი – დღეს ქართულ-გერმანულ რეპროდუქციულ ცენტრს აქვს სოციალური პასუხისმგებლობა უშვილო წყვილების მიმართ საქველმოქმედო ფონდის სახით – „შენთვის”. ნინო მუსერიძისა და მისი გუნდის ყოველი ახალი გეგმა ამ სოციალური პასუხისმგებლობის ნაწილია და ორიენტირებულია პაციენტების დახმარებაზე. 

„ფონდი იყო პირველი აგური, რომ დარწმუნებულიყვნენ – ეს შესაძლებელია. არც ონკოლოგია ფინანსდებოდა დიდი ხნის განმავლობაში, დღეს ფინანსდება. ვფიქრობ, მომავალში დემოგრაფიაც დაფინანსდება. როცა ფონდი გავაკეთე, მაშინ მეგონა, ყველა ჩაერთვებოდა ამაში, ყველას მოუნდებოდა რომ შვილი ჰყოლოდა… აღმოჩნდა, რომ არა. ჩვენი ფონდი გახდა ჩვენი სოციალური ვალდებულება და დღეს კლინიკა GGRC აფინანსებს ფონდს. უკვე გვყავს 834 დაბადებული ბავშვი.” 

– დიდი ბედნიერებაა თქვენს ანგარიშზე…

„გარდა ქართველი წყვილებისა, უცხოელი წყვილისთვისაც ეს დიდი სიხარულია, რადგან მან იცის, რომ მისი შვილის დაბადება არის ერთი პატარა ქართული სიცოცხლე. ქველმოქმედი ხდება მისი შვილი დაბადების პირველივე დღიდან.” 

– არაერთი სირთულე იქნებოდა – ემოციური ფონი, თუნდაც ერთი ვერშემდგარი ორსულობა… გქონიათ ფიქრები, რომ ეს არასწორი არჩევანი და არასწორი გზაა? 

„კი, რასაკვირველია, მაგრამ მე ეს საქმე მიყვარს. ჩვენთან არ არის კონკურენცია. ექიმები ერთმანეთს არ ართმევენ პაციენტებს. პაციენტი მოდის GGRC-ში და იცის, რომ აქედან უნდა გავიდეს ორსული. ამიტომ, არცერთ ექიმს არ სწყინს ერთი ექიმიდან მეორესთან გადასვლა. ჩვენ ვსხედვართ და ვარჩევთ რატომ არ გამოგვივიდა. როცა ვიწყებ, ვფიქრობ, რომ არ გამოვიდეს, რას გავაკეთებ. ერთმა პაციენტმა მითხრა, – ნინო ექიმო, სულ მერიდება რომ ორსულად არ ვარ. ხომ ვიცი, რამდენს წვალობთ ჩემზე. იმედია გაგახარებთო – და გამეცინა. როცა დაორსულდა, გვითხრა – მადლობა, რომ არ მომეცით შესაძლებლობა ფარ-ხმალი დამეყარა.”

– თქვენ რა გაძლევთ ძალას, რომ არ გაჩერდეთ….

„მთავარი – ყველა პაციენტში საკუთარ თავს ვხედავ, ამისთვის ვიბრძვი…”

– ეს საქმე იქცა თქვენი ცხოვრების წესად?

„კი, ეს საქმე დღეს, ნამდვილად, არის ჩემი ცხოვრების წესი.” 

– ის, რაც გამორჩეულად გხიბლავთ საკუთარ პროფესიაში: 

„ახალი სიცოცხლის დაბადება ძალიან დიდი პოზიტივია. ამ საქმეში ნეგატივიცაა, ხშირად არის უმადურობა. მჯერა, რომ ცხოვრება ბუმერანგია. ამდენი ადამიანის ლოცვა ტყუილად არ ჩაივლის.” 

– 1+1=3 

„კი, ეს არის ის, რაც დავარღვიეთ. ასეთი რამ არ არსებობს მათემატიკაში. ჩვენ დავარღვიეთ და დღეს ნამდვილად შეგვიძლია ვთქვათ – 1+1=3.”

საქმის დასაწყისში, ალბათ, ყველაზე რთულია დაგიჯერონ, გენდონ და ირწმუნონ, რომ შენ ამას შეძლებ. ასე იყო 5 წლის წინ, როცა ნინო მუსერიძემ კლინიკის გახსნა გადაწყვიტა. არ სჯეროდა არავის, მაგრამ გარისკა და ეს პასუხისმგებლობა საკუთარ თავზე აიღო. 

გეგმებზე საუბარი ყოველთვის უყვარს. ასე რომ, ჩვენი შეხვედრაც, ცხადია, მიზნებზე საუბრით დავასრულეთ. 

„წინასწარ ვამბობ და მერე აუცილებლად ვასრულებ. რამეს რომ ვამბობ, ეშინიათ ხოლმე, რამე სასწაული არ თქვას, სადმე გაფრენაო. ამჟამად ვართ ბარნოვზე. საბურთალოზე გვაქვს კიდევ ერთი შენობა და იხსნება GGRC-ის სომხეთის ფილიალი. ამას მოჰყვება კიდევ არაერთი. მალტაზე ვფიქრობთ, კუბაზე… საერთაშორისო კომპანია ვიქნებით. პირველები ვართ იმაში, რომ ხარისხის სერტიფიკატები გვაქვს და შარშან პირველები გავედით საერთაშორისო ინვიტრო კონფერენციაზე, სადაც გვქონდა ჩვენი პლატფორმა. წელს მეორედ გავდივართ და ძალიან გვინდა, რომ საქართველოს სახელი გავიტანოთ.” 

და მაინც, მთავარი ოცნება… 

„საქართველოში ჩატარდეს კონფერენცია, სადაც შეიკრიბება ყველა, მთელი მსოფლიოს რეპროდუქტოლოგები და ემბრიოლოგები. ასე რომ, ოდესმე ეს აუცილებლად რეალობა იქნება საქართველოში.” 

ნინო მუსერიძის ცხოვრების წესი და GGRC სრულიად ახალი სიტყვაა რეპროდუქციული მედიცინის დარგში. 834 ბავშვი და საქმე, რომელსაც დიდი ბედნიერება მოაქვს. 

როგორც პათოლოგანატომი და ემბრიოლოგი გვიმხელს, მას ბევრი შვილი ჰყავს. თითოეულ მათგანზე ფიქრობს და ცდილობს, რომ ოჯახს მთავარი სიხარული აჩუქოს. 

რთულ და საინტერესო გზაზე სიარული კი გრძელდება იმისათვის, რომ ყველა მიზანს მიაღწიოს, ყველა ოცნება რეალობად აქციოს და საერთაშორისო სახე მისცეს იმას, რაც მე ბარნოვის ქუჩაზე ვნახე…

დატვირთული დღის ბოლოს…

ბევრი მადლობის წერილით!

ფოტო: (Cloud Studio)

ტექსტი: კესო ბოჭორიშვილი

თმა, მაკიაჟი: ეკატერინე ჩანჩიბაძე

The post 1+1=3  appeared first on City Magazine.

ლუტეციას და ლა კლინიკის პარტნიორობით

– იცით, თათულის ეს ყდა ჩვენთვის ყველასთვის და, მგონი, თათულისთვისაც, ახალი როლის და ახალი სპექატკლის ტოლფასი იყო – თქვა ჩვენმა საყვარელმა მსახიობმა, ნანული სარაჯიშვილმა, საღამოზე, რომელიც აპრილის სითის და მის მთავარ გმირს, თათული დოლიძეს, მიეძღვნა. 

გაზაფხულის ერთ საღამოს ჩვენი ქალაქის ერთ-ერთ გამორჩეულ სივრცეში, სახელად 47, აპრილის ნომრის მთავარი გმირი, მისი კოლეგები, მეგობრები, სითი გუნდი და სითის პარტნიორები  შეიკრიბნენ. როგორც იტყვიან, ვიწრო წრეში. საღამო განსაკუთრებული უნდა ყოფილიყო და სცენარიც შესაბამისად გაიწერა. 

პირველ სართულზე მოსულ სტუმრებს  LA QLINIQUE  მასპინძლობდა, მრგვალ მაგიდებზე დიდ და პატარა სითი გოგოებს LA QLINIQUE-ს  სიახლე UNICSKIN-ის  სახისა და სხეულის მოვლის ჭკვიანი გაჯეტები დახვდნენ. სანახობა იმდენად საინტერესო იყო, რომ სივრცეში უკლებლივ ყველა ჩერდებოდა. ზოგი სახის ცოტათი თეატრალიზებულ თეთრ Smart ნიღაბს ირგებდა, ზოგიც დეკოლტეს თუ კისრის მოვლის პრიალა შავ მოწყობილობას. . . იქვე იყო წარმოდგენილი სპეციალური შრატები, პატარა ჯარისკაცებივით ჩამწკრივებული UNICSKIN-ის ყუთებში. გაჯეტებს ცდიდა ყველა , სითის რედაქტორიდან დაწყებული, ეროვნული სასახლის ხელმძღვანელის, თიკა რუხაძით, დამთავრებული. 

ყველა სტუმარს LA QLINIQUE  გუნდმა 47-ის მაგიდაზე პაწაწინა თაიგულთან ერთად საჩუქრად კლინიკის მოსაწვევი დაახვედრა; 

47-ის მეორე სართულის მარცხენა ზონაში სითის დიდი ხნის მეგობარი “ლუტეცია“  განთავსდა, სამი მაგიდით და სამი ბრენდით: THOMAS KOSMALA– ნიშ პარფიუმერიის ფრანგული სახლით, ყველასთვის საყვარელი  და საჭირო CLARINS-ი და ფრანგული ნიშ პარფიუმერიის კიდევ ერთი წარმომადგენლით GOUTAL-ი. 

„ლუტეციას“  სივრცეში, ისევე როგორც პირველ სართულზე, ქალებს ბრენდების წარმომადგენლები დახვდნენ და ყველა დასმულ კითხვაზე პასუხობდნენ. ასევე ყველა სტუმარს და მათ შორის საღამოს მთავარ გმირს „ლუტეციას“ ლამაზი ჩანთები დახვდათ საჩუქრად. 

საღამო ნიკა წულუკიძემ გახსნა, რომელიც დამსწრე საზოგადეობას სითის დამფუძნებელმა, ეკა ხოფერიამ, წარუდგინა. ნიკა თათულის ყდაზე, მის  შთაბეჭდილებებსა და საინტერესო თავგადასავლებზე  ყვებოდა. ფაქტობრივად, გადაცემა მიყავდა, სადაც მის ირგვლივ ბევრი საინტერესო და იშვიათი სტუმარი იჯდა; 

ქალბატონი თათულის მაგიდა ცალკე აღნიშვნას მოითხოვს, ყდის გმირის სტუმრებს შორის იყვნენ მისი ცნობილი კოლეგები, უახლოესი მეგობრები, თათული დოლიძის და – ქეთევან დოლიძე და ულამაზესი შვილიშვილი, სოფო კარიჭაშვილი.

მარინა კახიანი, დარეჯან ხარშილაძე, ნანული სარაჯიშვილი, არაჩვეულებრივი ნანა ფაჩუაშვილი, რომელიც მისი 82 წლის ასაკში დაუჯერებლად ლამაზი და ენერგიულია. თათული დოლიძის მეგობრებიც უნდა წარმოგიდგინოთ, ცნობილი ექიმი ნანა ტატიშვილი, ნუნუ ყავლაშვილი (თეონა და სოფიკო თავართქილაძეების დედა), დიზაინერი მანანა ჟჟღენტი. 

უმცროსი თაობის მსახიობებიდან საღამოს ია სუხიტაშვილი, ვიკა კალანდია და სალომე შარვაძე ესწრებოდნენ. საღამოს სტუმართა შორის იყო სითის მეგობარი, კიდევ ერთი გამორჩეული ქალი, ირა პრუსეცკა, რომელიც 47-ს  მის რძალთან, ცნობილ ბალერინასთან, ნინა გოგუასთან , ერთად სტუმრობდა.

სითის ყდის გუნდი გადაღებების პერიპეტიებს ყვებოდა, მსახიობები ამ გადაღების შესახებ თავიანთ ემოციებს უზიარებდნენ ერთმანეთს, მღეროდა თამთა ცხვიტავა, მღეროდა საოცრად და უხვ აპლოდისმენტებსაც იღებდა.

– ჩემი ოცნება იყო თათულის გადაღება, ჩემი ნატვრა და გეგმაა აი,  ამ საოცარ ქალებს,  მართლაც ლეგენდარულ მსახიობებს, ვხედავდე არამხოლოდ სითის ფურცლებსა თუ ყდებზე, არამედ ასეთ საღამოებზეც. მინდა მათი ფოტოებით აჭრელდეს ჩვენი სითი-ქალაქების დიდი სარეკლამო აბრები, მინდა მათ რაც შეიძლება ყველგან ვხედავდე, რადგან მგონია, რომ ნამდვილი დღევანდელი ტერმინით რომ ვთქვათ ინფლუენსერები,  სწორედ ისინი არიან, ახალგაზრდა თაობასთან ერთად, ცხადია. სითი ამ გზაზე ყოველთვის იყო პიონერი და ეს ამბავი, გაგრძელდება – თქვა ეკა ხოფერიამ საღამოს დასასრულს 

განსაკუთრებული იყო საღამო იმ კუთხითაც, რომ მას სრულიად სხვადასხვა თაობის ქალები და გოგოები ესწრებოდნენ. მოწვეულ სტუმართა შორის ყველაზე პატარები, სითის ტიკტოკის ჟუურნალისტები, 16 წლის ნანუ და მაშო იყვნენ, უზომოდ ამაყები, რომ ტიკტოკის რუბრიკისთვის თვით თათული დოლიძე ჩაწერეს.   

ფოტო: ნათია ასანიძე LIG Studio

The post თათული დოლიძის სითი რესტორანში 47 appeared first on City Magazine.

არაფერი მინდა რომ მკითხონ. იმდენი კითხვა მაქვს საკუთარ თავთან პასუხგაუცემელი, რომ ახალ კითხვებზე ფიქრი აღარ მინდა.

თუმცა, ახლაც კითხვას ვპასუხობ.

ყველაზე მნიშვნელოვანი, რაც ახლა ჩემს ცხოვრებაში ხდება…

ჩემს ცხოვრებაში ანუ ჩემს ოჯახში რაც ხდება, ყველაფერი მნიშვნელოვანია. ხოლო რაც შეეხება პროფესიას, ჯერ-ჯერობით არაფერია საინტერესო.

მსახიობობა რომ გადავწყვიტე…

პირველი კურსის პირველი სემესტრის ბოლო იყო. მანამდე მსახიობობაზე არ მიფიქრია. ეს გადაწყვეტილება ორმა არაჩვეულებრივმა პედაგოგმა, გიგა ლორთქიფანიძემ და გიზო ჟორდანიამ მიმაღებინა. რუსთაველის თეატრში კი, თემურ ჩხეიძემ მიმიყვანა.

მსახიობი რომ არ ვყოფილიყავი? 

შემიძლია რამდენიმე პროფესია ჩამოგითვალოთ, სადაც ისევე როგორც თეატრში, თავდაუზოგავად, გატაცებით და დიდი სიყვარულით გავაკეთებდი ყველაფერს, რასაკვირველია, ჩემი შესაძლებლობების ფარგლებში. 

როდესაც „კავკასიურზე” მეკითხებიან… 

მეღიმება და თან მეუხერხულება მუდამ ამ სპექტაკლზე საუბარი. ისე კი, რასაკვირველია, მსიამოვნებს, რომ მსოფლიოში ყველას მიერ აღიარებულ საუკეთესო სპექტაკლში ვითამაშე და მეც შევიგრძენი ის სიამოვნება, რომელიც დიდ წარმატებას მოაქვს რასაკვირველია, რობერტ სტურუას თაოსნობით. და ამიტომ, მუდამ მადლიერი ვიქნები მისი და არა მარტო „კავკასიურის” გამო…

უკან რომ ვახვევ…

ყველაზე ხშირად თავს მახსენებს ბავშვობა, ძალიან დიდი ოჯახი, სიყვარულით, ხალისით და იუმორით სავსე. სტუმრიანი, დიდი სუფრებით, შესანიშნავი მომღერლებით და მოცეკვავეებით. ბაბუაჩემიც ძალიან კარგად ცეკვავდა და მამაც. მშობლები, და-ძმა, ბებია-ბაბუები, ბიძები, მამიდა ყველა ერთად ვცხოვრობდით. არ ვიცი ამდენი ადამიანი ასე შეხმატკბილებულად, ლაღად ცხოვრებას როგორ ახერხებდა.

და ყველაზე მთავარი, ის სამი დღე, როცა ჩემი შვილები და შვილიშვილი მოევლინნენ ჩემს ოჯახს.

ხშირად მამსგავსებენ… 

დედას. თუმცა, ზოგი მამასაც. განსაკუთრებით ისინი, ვინც მამას ახალგაზრდობაში იცნობდა.

ჟანრი…

ნამდვილი შემოქმედია. ის ჩვეულებრივად ვერაფერს ხედავს და ვერაფერს აღიქვამს. საკუთარი და ყველასგან გამორჩეული ხელწერა აქვს როგორც მსახიობს, ასევე მხატვარს ან პირიქით, რადგან მისი პირველი პროფესია მაინც მხატვრობა იყო.

ვფიქრობ, ესტრადაზეც ძალიან წარმატებული იქნებოდა, რადგან სასიმღერო ხმაც გამორჩეული აქვს. ხელოვანია საუკეთესო გაგებით.

რაც შეეხება ოჯახს, ყოფითი საკითხებიდან ძალიან შორსაა, აღიზიანებს კიდეც, არც აინტერესებს. მოკლედ, საგარეო კაცია.

ყველაზე სასიამოვნო ტაში… 

ისევ ის, “კავკასიური ცარცის წრე”, ედინბურგის ფესტივალის გახსნა, მოსკოვის გასტროლი. ვმონაწილეობდი სამ შესანიშნავ სპექტაკლში: „კავკასიური ცარცის წრე”, “როლი დამწყები მსახიობი გოგონასთვის”, “ლურჯი ცხენები წითელ ბალახზე”. ასევე, გამოვყოფ ჟენევის საოპერო თეატრში საქველმოქმედოდ გამართულ “კავკასიური ცარცის წრეს”.

ახლა დაუფიქრებლად ავდგებოდი და გავემგზავრებოდი… 

ტიბეტში. შეიძლება იმიტომ, რომ გუშინ რაღაც ფილმს მოვკარი თვალი და დამაინტერესა – ახლაც ზუსტად ისევ ისეა როგორც 100 წლის წინ? თუმცა ახლა ვერსად წავალ, ვერც დაუფიქრებლად და ვერც ბევრი ფიქრის მერე.

მიყვარს… ფიქრი, ლაპარაკი – ნაკლებად.

ხშირად ვუსმენ… 

ხშირად კი არა, მთელი დღე და ღამე ყველა ჟანრის მუსიკა აქვს ჩართული ჟანრის, პირველ სართულზე. არ აინტერესებს ვის რა მოსწონს.

ასევე გიორგის, სხვენში.

სალომეს და სოფოს უფრო დაბალ ხმაზე, თავისთვის.

კომპლიმენტი, რომელიც არასდროს დამავიწყდება… 

ნება მიბოძეთ, ჩემთვის დავიტოვო.

ყველაზე უცნაური ამპლუა, რომელშიც მომიწია ყოფნა..

უცნაური შეიძლება სხვისთვის იყოს, ჩემთვის ეს აუცილებლობამ გამოიწვია. საკუთარ სახლში მოწყობილი სასტუმროს მენეჯერი და დიასახლისი ვიყავი მინიმუმ, 10 წლის მანძილზე, მძიმე 90-იან წლებში. ამ წლებში მხოლოდ დილის 4 ან 5 საათზე იყო ფრენები და სტუმრები მე უნდა მიმეღო და გამეცილებინა, სხვა დატვირთვასა და მომსახურებაზე რომ არაფერი ვთქვა. ალბათ ახალგაზრდობამ შემაძლებინა.

თანამედროვე სამყაროში არ მომწონს… 

ის ქაოსი, რომელიც შიშს, დაძაბულობას, გაღიზიანებას, უნდობლობას, უზნეობას, თავისუფლების გაუკუღმართებულ გაგებას იწვევს ადამიანებში.

“ზნესრულობას მუდმივი და უწყვეტელი კავშირი აქვს თავისუფლებასთან. თუ ეს კავშირი დაირღვა, იქმნება ტრაგიკული მდგომარეობა.” – ეს აკაკი ბაქრაძის სიტყვებია.

მომწონს… 

მოდის თავისუფლება. როგორც გინდა შეიმოსე, ყველაფერი მოდაშია. როგორ ინტერიერშიც გინდა იცხოვრე, მთავარია იპოვო შენი სტილი, რომელიც გიხდება და ახლოა შენს შინაგან სამყაროსთან და ასე შემდეგ.

მე-20 საუკუნე თუ 21-ე?… 

ორივე. ის, რომ ღმერთმა ორ საუკუნეში ცხოვრება გარგუნა წილად, ეს უკვე დიდი ბედნიერებაა, მოგწონს ეს წლები თუ არა. მოკვდავთათვის ეს მართლა ძალიან ბევრია. სამყაროს ისტორიისთვის კი – წამი.

პროექტის ავტორები: ნინო დარასელი, ნინო ჭიჭინაძე, ნათია გამცემლიძე

ფოტო: დავით ჭალიძე

MUA: ეკატერინე ჩანჩიბაძე

სამოსი: ლაშაო გაბუნია, Archive, VASKA, datuna sulikaShvili 

გადაღების ადგილი: Studio 6200

The post თათული დოლიძე: ნება მიბოძეთ, ჩემთვის დავიტოვო… appeared first on City Magazine.

– What can I say…- პასუხობს ყველაზე ლამაზი ქალი  მსოფლიოში და, მგონი, ყველაზე სწორ პასუხს სცემს.  მართლაც, რა უნდა უპასუხოს ქალმა კომპლიმენტზე, როცა მან იცის, რომ ეს  სიმართლეა.

– რა მშვენიერი ხართ!– ოთხ  ხმაში ვეუბნებით თათული დოლიძეს  მე, ნინო დარასელი, ნათია გამცემლიძე და ნინო ჭიჭინაძე კაფეში, გაზაფხულის  „სითის“ ყდის მოსამზადებელ შეხვედრაზე. არაფერს ამბობს, იღიმის. ესეც პასუხია.

თვეებია  მივდივართ ამ ყდისკენ. ეს ჩემთვის ერთ-ერთი ყველაზე საოცნებო ყდა ჯერ კიდევ ახალ წლამდე უნდა ყოფილიყო. ბევრჯერ დავრეკე მასთან. ვლაპარაკობდით  ყველაფრის შესახებ – ყდაზე, თარიღზე, ოჯახურ ამბებზეც, მერე ისევ ყდაზე, მერე ისევ თარიღზე. ისე დალაგდა ვარსკვლავები, რომ გაზაფხულის ყდის გმირი უნდა გამხდარიყო. 

– ძალიან ვღელავ. რამე ისე რომ არ გამოვიდეს, ვინ მაპატიებს! – ველაპარაკები ტელეფონზე

– და მე როგორ ვღელავ?- მესმის როგორ იღიმის ყურმილს მიღმა.

– მაინც, როგორი წარმოგიდგენიათ?

– სადა, ძალიან სადა. ჩვეულებრივი, არაფერი ზედმეტი – მპასუხობს.

და, გადავიღეთ  სადად. ჰო, თათული დოლიძის სისადავე აი, ამხელა სილამაზეშია, აი, ამხელა უძირო თვალებში, მოღერებულ ყელში, გამოხედვაში… მის უკან უდიდესი ისტორია და მსოფლიოს ყველაზე ცნობილი სცენებია. წარმატება, აღიარება, აღფრთოვანება – მისი ცხოვრების თანმდევია. ყოველი სასცენო დღე  ჩვენი ქვეყნის სიამაყე და მემკვიდრეობაა. „ნუღარ მომაყოლებთ

„კავკასიურ ცარცის წრეს“  – გვეუბნება. არ ვაყოლებთ, გვინდა ის როლი ითამაშოს, რაც მისია და რაც მას უნდა. 

– ეს იყო უმაღლესი კლასის თამაში. ეს იყო რუსთაველის თეატრის მსახიობი და მსგავსი დიდი ხანია არაფერი გვინახავს. თათული ბოლომდე დაიხარჯა და ისე იმუშავა, როგორც მხოლოდ მას შეუძლია – მიყვება გუნდი, რომელიც „სითის“ ყდაზე მუშაობდა.

ჩემთვის „სითის“ ყოველი ყდა ახალი გადაცემასავითაა. ყოველი ყდის და ნომრის წინ ისე ვღელავ, როგორც ეთერში გასვლის წინ. როგორი მინდა იყოს „სითი“? სადა, აი, ისეთი სადა, როგორიც თათულია, დოლიძე! თუ გამოვიდა, მომილოცეთ. კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი ფურცელი შევიდა ჩვენს ისტორიაში.

ეკა ხოფერია

The post თათული დოლიძის პირველი სითი  appeared first on City Magazine.