– გამარჯობა, მოცარელა თუ ჩამოვიდა?- აქცენტით, მაგრამ ქართულად ეკითხება შუა ხნის უცხოელი, სავარაუდოდ,  იტალიელი მამაკაცი და პასუხის მოლოდინში მაცივარს ისე ათვალიერებს, თითქოს აქ პირველად მოხვდა. არადა, გახსნის დღიდან კვირაში ერთხელ   სტუმრობს “არიას” და  ამიტომ, ზუსტად იცის პროდუქტის  მიღების დღეები.

ნატურალური, ნედლი რძისგან დამზადებული თითოეული პროდუქტი განსაკუთრებულია. ეს განსაკუთრებულობა   მის რეცეპტს, მომზადების პროცესს, ტრანსპორტირებას, შენახვის პირობებსა და ვადას გულისხმობს. მას დიდი ხნით ვერ და არ შეინახავ.  მისი ჩამოსვლის დღეებიც, შესაბამისად, განსაზღვრულია. ასეა, ნატურალური თუ გინდა, ამ წესებს უნდა დაემორჩილო.

თათა ქურხაშვილი „არიას“  ბრენდის შექმნის იდეიდან მოყოლებული, დღემდე სულ უფრო მეტი ენთუზიაზმითა და ხალისით აკეთებს საქმეს.  ისიც კინოგმირს ჰგავს.  ამ ბუტიკურ მაღაზიაში ყველაფერს მისი ხელწერა ეტყობა. ამ პაწაწინა ძროხებს, თხებს, ათას საყვარელ და რძესთან დაკავშირებულ აქსესუარს, ლიტერატურას ყველის დაფის აწყობის შესახებ  თუ საკუთრივ დაფას, პირველი დღიდან თავად არჩევდა, აგროვებდა, ალაგებდა, გადაალაგებდა და ასეა სულ. ზის იქვე,  მაღალ სკამზე, იტალიურ ესპრესოს სვამს და გაღიმებული „არიას“ განვითარების  გეგმებზე საუბრობს:

„ არია“ იტალიურად ჰაერს ნიშნავს. ბევრი რამ გვჭირდება დღეს ჰაერივით, მაგრამ ჯანსაღი ცხოვრების წესი, ნატურალური, სასარგებლო პროდუქტი – ყველაზე მეტად. პანდემიის დროს უფრო აქტიურად დავფიქრდი სწორ კვებასა და ჯანსაღი ცხოვრების წესზე.  100%-ით ნატურალური რძის პროდუქტებისა და ყველის ახალი, ქართული ბრენდის შექმნის იდეა რომ გაჩნდა, მივხვდი, რომ სწორ ადგილას ვარ. “არია” არა მხოლოდ ნატურალური რძის პროდუქტები, არამედ ცხოვრების წესიც არის.

ამ ზღაპრული მაღაზიის უკან საერთაშორისო სტანდარტების რძის  გადამამუშავებელი საწარმო, თხის ფერმა, პროფესიონალთა გუნდი, საერთაშორისო გამოცდილება და უკვე ბევრი, ძალიან ბევრი ერთგული მომხმარებელი დგას.”

„არიას“ პროდუქცია სამეგრელოში, სოფელ მენჯში იწარმოება. 60 ჰექტარ მიწის ფართობზე თხის  ფერმა და საწარმოა განთავსებული  და უმაღლესი საერთაშორისო სტანდარტების დაცვით ფუნქციონირებს. გამოცდილებისა და ტექნოლოგიის გაზიარების მიზნით,  ყველის მცოდნე ქართველებთან იტალიელი, ჰოლანდიელი, შვეიცარიელი სპეციალისტები ჩამოსულან.

უამრავი დეტალის ცოდნაა საჭირო იმისთვის, რომ ასი პროცენტით ნატურალური რძისგან ქართული და ევროპული ყველი მოამზადო. სწავლების პროცესმა შესანიშნავად ჩაიარა.  დღეს, თქვენთვის, “არიას” რძის პროდუქტებსა და ყველს მენჯში ადგილობრივი მაცხოვრებლები ამზადებენ. ახლა უკვე თავად “არია” სტუმრობს ევროპის ქალაქებს და მნიშვნელოვანი გამოცდილება ჩამოაქვს იმისთვის, რომ ყველისა და რძის პროდუქტების  ახალ-ახალი სახეობები შესთავაზოს   მომხმარებელს.

„სითის“ პირობა მისცეს, საგაზაფხულოდ ერთად ვეწვევით “არიას” ფერმასა და რძის გადამამუშავებელ საწარმოს  და ამას სამომავლოდ აუცილებლად მოგიყვებით.

– 50-ზე მეტი სახეობის პროდუქტია თავმოყრილი  ჩვენი ბრენდის ქვეშ. ეს, ცხადია, მოიცავს ყველა ჩვენს საყვარელ ქართულ ყველს და ევროპულ  სახეობებს. ასევე,  რძესა და რძის პროდუქტებს – გვიყვება თათა.

მენჯიდან დედაქალაქისკენ  პროდუქცია მაცივარ-მანქანებით მკაცრად განსაზღვრულ დროს მოდის.  როგორც გითხარით, ნატურალური რძისგან დამზადებული პროდუქცია  მალფუჭებადია. ის შენახვის განსაკუთრებულ წესს მოითხოვს.

ეს მაღაზია „არიას”  ერთი პატარა კუნძულია.  სინამდვილეში, მისი გავრცელების არეალი უკვე ძალიან დიდია – იქნება ეს დედაქალაქის საუკეთესო რესტორნები, სასტუმროები თუ კაფეები.

იტალიელ მამაკაცს ახალგაზრდა წყვილი მოჰყვა, ქართველები არიან და ევროპულ-ქართული ყველის ნაკრები წაიღეს. ვიღაცამ კამეჩის მაწონსა და იოგურტს წიწაკის მურაბა გააყოლა, ვიღაცამ – თხილი… ერთმა ქალბატონმა  – დღეს ჩემებური ხაჭაპური უნდა გამოვაცხოო და იმერულ ყველს და სულგუნს წინსაფარიც მიაყოლა.

– ჰო, კონცეპტ-მაღაზიასავითაა „არია“- იცინის თათა, – ყველთან და რძის პროდუქტებთან ერთად, ათასი სასიამოვნო, საჭირო, ან სულაც, არასაჭირო, მაგრამ ლამაზი ნივთი იყიდება.  მომხმარებლისთვის მოსახერხებელიც არის და სახალისოც.

თათა ქურხაშვილისთვის “არია” ცხოვრების ძალიან საინტერესო ეტაპია. ზურგს უკან ბევრი საპასუხისმგებლო საქმე და პროექტი აქვს. მისი გამოცდილების სინთეზია დღევანდელი საქმე  დიდი გეგმებით, ბევრი სამუშაოთი და პროფესიონალთა გუნდით.

გავა დრო და   იმედია,  „არია“  სამეგრელოში 60 ჰექტარზე გაშლილ მამულებში ძროხისა და კამეჩის ფერმებსაც გახსნის. ასევე,  დამატებით ლამაზ ფილიალებს  მთელ საქართველოში და  „არია“ ჩვენი სითი-ქალაქების ცხოვრების რიტმის ისეთივე შემადგენელი გახდება, როგორც მისი უდიდებულესობა  ყველი  ჩვენი თუ სხვა ევროპელების ცხოვრებაში.

ტექსტი: ეკა ხოფერია, ელენე ბარამიძე

ფოტო: ანა კოსტომაროვა

მაკიაჟი: ნინო მარტაშვილი

გადაღების ადგილი : „არია“, ი. აბაშიძის 56

The post “არიას” ჰაეროვანი ისტორია სითიში appeared first on City Magazine.

ლიკა კვარაცხელიასთვის ჯადოსნური ახალი წელი ” ვილეროი და ბოხის” გაბრდღვიალებულ ვიტრინებს მოაქვს, საიდანაც ზღაპრული საახალწლო კოლექციის სილამაზე მოჩანს.

“პროდუქციის შერჩევისას ჩემთვის მთავარია ნივთი იყოს უსაფრთხო, კომფორტული და ჯანსაღი, სწორედ ამიტომ ვანიჭებ უპირატესობას გერმანულ, უმაღლესი ხარისხის ყოველდღიური გამოყენების ნივთებს “ვილეროი და ბოხში”, მათი საოცარი საახალწლო კოლექცია ყოველთვის ამშვენებს ჩვენს სუფრას 31 დეკემბრის ღამეს”-ამბობს ლიკა.

 საახალწლო სითისთვის ჩვენს მშვენიერ დიასახლისს ნიკოლაძის ქუჩაზე ვესტუმრეთ. ლიკა წინასაახალწლო საჩუქრებს ხსნიდა, ალაგებდა და ნაძვის ხეებისთვის ემზადებოდა.

ეს ლამაზი ნაძვის ხეები ქათმის სალათია. მოინიშნეთ ლიკას რეცეპტი, რომელიც ძალიან მარტივია და დროსაც დაგიზოგავთ: 

 “ 200 გრ. მოხარშულ ქათმის ფილეს, დავუმატოთ 3 ც. მოხარშული, გახეხილი კვერცხი, მაიონეზი, 1 კბილი ნიორი, პილპილი და მარილი გემოვნებით. კარგად ავურიოთ, მიღებულ მასას მივცეთ სამკუთხედის ფორმა, ამოვავლოთ კამაში და მოვათავსოთ კრეკერზე. სურვილისამებრ გავაფორმოთ სტაფილოთი, ისე როგორც ფოტოზე ხედავთ.“

 ინგრედიენტები:

1. მოხარშული ქათმის ფილე 200გრ

2. 3 ც მოხარშული, გახეხილი კვერცხი

3. მაიონეზი

4. 1 კბ.ნიორი

5. კამა

6. სტაფილო

7. კრეკერი

8. მარილი/პილპილი

ავტორი: თამარ გუნთიაშვილი

ფოტო: ნათია ასანიძე / LIG Studio

The post ლიკა კვარაცხელიას “ნაძვის ხეები” Villeroy&Boch-თან ერთად appeared first on City Magazine.

მერაბ შარიქაძე

საქართველოს მორაგბეთა ეროვნული ნაკრების კაპიტანი

ჩემი ცხოვრება, ალბათ ისევე როგორც ნებისმიერი  სპორტსმენის, ყოველთვის სავსეა გამოწვევებით. ზოგადად, სპორტსმენის ცხოვრება ისეა მოწყობილი, რომ სულ გამარჯვებული ვერ იქნები. მაშინ კი, როცა დამარცხებული ხარ, დგები ცხოვრებასა და კარიერაში მთავარი გამოწვევების წინაშე. ახლა ჩემს ცხოვრებაში ზუსტად ასეთი პერიოდია, ბევრი საინტერესო გამოწვევით. სამწუხაროდ, მსოფლიო ჩემპიონატზე ჩვენი ნაკრებისთვის ყველაფერი ისე კარგად არ წავიდა, როგორც გვინდოდა. თუმცა, ზუსტად ასეთ დროს, ყველაზე მნიშვნელოვანია როგორ მოიქცევი. სულ მალე განახლდება ჩვენი თამაშები. ვიწყებთ ახალი შემართებით ვარჯიშს, მომზადებასა და  ჩვენი „იარების“ მოშუშებას.

მანამდე კი, შეიძლება ითქვას,შედარებით თავისუფალი,  დასვენების პერიოდი მაქვს. ასეთ დროს, ჩემთვის განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი და გარკვეულწილად, საჭიროც კია მეგობრებსა და ოჯახთან ერთად დიდი დროის გატარება. ერთგვარი რესტარტისთვის, რომ მერე, როდესაც დავუბრუნდები საქმეს, უფრო ეფექტურად და ხარისხიანად შევასრულო.

თავისუფალ დროს ჩემი პირველი, ყველაზე სანატრელი გართობა და აქტივობა საქართველოს მთიანი ადგილების მონახულება და მეგობრებთან ერთად ველურ პირობებში, მთებში ლაშქრობაა.  ჩემი რეჟიმისა და ასეთი ტურების მასშტაბებიდან გამომდინარე, სამწუხაროდ, ხშირად მსგავსი გასვლების დაგეგმვას ვერ ვახერხებ. თბილისში შეკრებები კი, რასაკვირველია, უფრო ხშირად გვაქვს. ვფიქრობ,  ყველაზე კარგი განტვირთვა სამეგობროსთან და ოჯახთან ერთად დროის გატარებაა.

დღევანდელ სამზადისს, ფაქტობრივად, თქვენი გუნდიც დაესწრო. მართალია კულინარია ჩემი ძლიერი მხარე არაა, თუმცა მსგავს დაფებს, ასეთი შეკრებების დროს, ხშირად ვაწყობთ ხოლმე. მიზეზი კი მარტივია –   სწრაფად, დიდი ძალისხმევის გარეშე კეთდება, მრავალფეროვანია, მისართმევადაც კომფორტულია და თან, აბსოლუტურად ყველა სეზონს უხდება. ამჯერადაც, ისევე როგორც უმეტეს შემთხვევებში, “ნიკორას” პროდუქცია გამოვიყენე. ზოგადად, უკვე წლებია, ამ ბრენდის მიმართ განსაკუთრებული დამოკიდებულება მაქვს. პირველ რიგში იმიტომ, რომ ქართულია. ჩემზე უფროს თაობას ალბათ უკეთ ემახსოვრება „ნიკორას“ პირველი გამოჩენა ქართულ ბაზარზე. დასაფასებელია,  რომ ამდენი  წლის განმავლობაში ბრენდი არ კარგავს ხარისხს და მუდმივად ვითარდება.  როგორც  აღვნიშნე, პირადად ჩემთვის, უკვე  წლების განმავლობაში  „ნიკორა“ არაერთი მეგობრული შეკრების ნაწილია.  მსგავსი დღეები კი ჩემთვის განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია. გულწრფელად მგონია,  რომ ბედნიერებაა, როდესაც ირგვლივ გყავს ადამიანები, ვისთან ერთადაც შეგიძლია დრო სასიამოვნოდ გაატარო და ტკბილი მოგონებები დააგროვო.

ავტორი: ანა არაბიძე

ფოტო: ნათია ასანიძე / LIG Studio

ლოკაცია: Terrace Garden House

The post სტუმრად კაპიტანთან appeared first on City Magazine.

ეს ცნობილი ავსტრიული ბრენდის უკვე მეორე სივრცეა თბილისში. პირველი, უკვე ძალიან პოპულარული, ვაკეში, მოსაშვილის ქუჩაზე მდებარეობს.

The post  „ქოფიშოპი” მარჯანიშვილზე appeared first on City Magazine.

I have spent the forty-five days of spring in sixty restaurants in London with an only mission: to solve for what creates the gastro institutuion that persists in the face of changing times. I have savored traditional and non-traditional dishes, meddled in both Michelin studded restaurants and neighborhood bakeries, devoured Japanese, Mexican and French cuisine, borrowed from my past gastro experiences and relied on my business degree to approach the conomendrum like a scientist. I started my quest with etymology that took me straight to “restore” borrowing from restorative broth. To my surprise, I have also discovered that the modern restaurant is only two-hundred years old and even though it was possible to procure food throughout the changing times in the history, restaurant, as we know, it is a pretty recent institution. Behind the phenomenon, of course a French chef, of course with a military background and of course South of France where George Auguste Escoffier, Gordon Ramsey’s and Jamie Oliver’s figurative godfather is orchestrating the kitchen at the Ritz Hotel. Historically, first restaurants were intertwined with hotels, connected by travels – hence the connection with Michelin: as a tire manufacturer, Michelin wanted to encourage the travelers to explore different restaurants mentioned in the Michelin guide to promote the depreciation of the rubber tires! Escoffier reached commercial success when the restaurant’s functionality transformed from restoring to indulgence, from large communal tables to more intimate settings, from whatever was being prepared in the kitchen to a-la-carte menu, from seating schedules to flexible dining and the rest is history!

Today, dining out is indispensable part of modern day life and as a business concentrates on products (dishes, cuisine), pricing (what is the average check during different parts of the day and at different times in the week), promotion (how we find out about the restaurant), and place (the ambiance in the restaurant) but as a pleasure revolves around perception functions and organs – sights (eyes), hearing (ears), touch (body), taste (mouth), and smell (nose). In most cases, a restaurant is neither only a business or only a pleasure – rather a continuum of Epicures and Stoics. Restaurant business is distinguished with high creativity and intense competition – about a quarter of restaurants fail in their first year, while half close their doors in the first three years due to high working capital requirements, issues with the supply of fresh ingredients and other structural problems. For our purposes, we only consider apparent factors, and even though I am tempted to delve into corporate and financial engineering, I will not rely on those plays of success in my noble pursuit. I will not argue whether French cuisine beats Japanese, if fifty pound steak is better than twenty pound burger, vivid lighting or candle light – it is a mere preference and not an essential part of the recipe.

Chiltern Firehouse, as the name suggests, located in a historical firehouse building has been greeting everybody’s favorite Hollywood stars and musicians over the last ten years. Behind the hotel is Hungarian immigrant Andre Balazs who equally calls the United Kingdom and the United States of America home. The Mercer hotel in New York, Chateau Marmont in Los Angeles and the Standard Hotels all around the world also stem from Balazs’s creative-commercial mind. Aside from hospitality assets, Balazs’s portfolio contains relationships with Hollywood royalty: Kate Ford, Uma Thurman and Chelsea Handler. It would not be a complete profile if the necessary parallel is not drawn between Balazs’s hotels and Rooms and Stamba hotels in Tbilisi where Balazs’s ghost lingers. The first two ingredients of our recipe show their faces – charismatic leader and a building with a rich history. Charismatic leaders encompasses legendary personalities such as Nobu Matsuhisa, Gordon Ramsay, Jamie Oliver but for our purposes we stress the business genius behind the charismatic leaders – Richard Caring, who is tenderly reffered as the King of Mayfair, is the creator of more than fifty restaurants, starting from everybody’s favorite The Ivy to the most recent Bacchanalia. The examples of buildings with rich history include The Wolseley, who calls a legendary Art Deco building a home and Sketch, multi-gastro oddly alluring townhouse venue. Those restaurants are mainly located in historical buildings and are classified as Grade-II cultural heritage and require the happy marriage of architects and designers for the renovation and as such pile up the bills resulting in the high bill at the end of everybody’s dinner.   

I recently tried Nobu’s affordable cousin – Roka – which has become my favorite restaurant in Dubai. Apparently, the parallel has an intentional history – the restaurateur behind Roka, Indian billionaire Arjun Waney created the conception when he could not book Nobu – an expensive scheduling conflict! Here the recipe calls for two more ingredients – just like all superheros have an origin story, all super restaurants need an epic story to nurture the audiences and restaurant holdings, just like we saw with Caring, have multiplicative effects in the commercial success of the newer restaurants. Arjun Waney’s portfolio has other big names too: restaurants Zuma and Coya, membership only club the Arts Club and other household names. Gymkhana has an interesting origin story which is owned and managed by three siblings – talk about family business.

Many successful restaurants call Claridge’s, the Lanesborough and Bloomsbury Hotels home. The reason is commercial: hotel guests are sourced at the lowest expense for the restaurants and in the business where traffic is the key revenue driver – not only during peak times on Friday and Saturday but on off-peak times on Monday night and Thursday morning. Another ingredient emerges from the mix – access to the customer stream. This could be due to the historical ties between the hotels and the restaurants  – a hotel, or proximity to the theater or the movies, coffee shops or busy retail streets, or even a well-crafted marketing strategy which we will not cover here. The point is clear, it is a numbers game at the end – what you spend on rent or marketing to attract your customer.

Let’s take a second to realize that we are talking about the recipe for a restaurant and we have not mentioned the food or the ambiance. It is essential for the restaurant to have a culinary genius as a chef, for example Isaac McHale from the Clove Club, and well laid-out kitchen like the Saltie Girl, music either in the background or bought to the center stage by a DJ, for example clubbing music on Fridays in Sexy Fish and last but not the least, the ambiance determining the vibe of the place, romantic or friendly, first date or an anniversary. For example, Hovarda with Greek cuisine and a grandiose DJ set is perfect for a night out with friends, Colbert in Chelsea for a first coffee date and Daphne’s to celebrate a wedding anniversary. For our purposes, we do not delve deeper into Jikoni’s hybrid tastes, Bob Bob Richard’s gimmick “Press for Champagne” button and Langhan Brasserie’s walls decorated with modernist genius artists – those are more of raisins vs chocolate chips in our cookies as a flavoring rather than part of the cookie’s recipe.

I am back in gastro-heaven with the ingredients of the perfect restaurant floating through my head: charismatic leader, a historic place as a home, intriguing origin effect, multiplicative effect of the holding and a connection to the customer source are the ingredients of the interesting recipe of the success behind Mayfair and wider London restaurants. As agreed not addressing cuisine and ambiance – to each their own.

Even though I was consciously aware of the time passing, looking down at my watch I realize that I am recklessly late for dinner. I raise my hand and signal with a wink of some sort my intention to the server. How was your drink? He asks politely. Wonderful, I reply demonstratively while thinking – I forgot the service from the equation!

P.S. If you want to follow my British gastro adventure, follow me on Instagram at Her Majesty Appetite (@HMAppetite). I promise your feed will be brightened by mouth watering dishes.

Bon Appetit!

Ana Gvalia 

The post In the Pursuit of the Recipe  appeared first on City Magazine.

გაზაფხულის ორმოცდახუთი დღის განმავლობაში, ლონდონში, სამოც რესტორანს ვესტუმრე ერთი მისიით: ამომეხსნა რა ქმნის გასტრო-ინსტიტუციას, რომელიც პეწს დროთა სვლის ფონზეც ინარჩუნებს. გავსინჯე ტრადიციული და არატრადიციული კერძები. ვესტუმრე მიშელინის ვარსკვლავიან რესტორნებს და მეზობლად მდებარე საცხობებს. დავაგემოვნე იაპონური, მექსიკური და ფრანგული სამზარეულო. მოვიშველიე წარსული გასტრო გამოცდილება, ხარისხი ამ ბიზნესში და როგორც მეცნიერი, ისე მივუდექი საკითხს. შემეცნება ეტიმოლოგიური კვლევით დავიწე, რომელმაც „რესტორთან“ მიმიყვანა, რაც აღდგენას ნიშნავს და სახელს ბულიონისგან – აღმდგენი სუპისგან – სესხულობს. ჩემდა გასაკვირად, აღმოვაჩინე, რომ თანამედროვე რესტორანი სულ რაღაც ორასი წლისაა. მიუხედავად იმისა, რომ მზა საჭმლის ყიდვა ადრეც იყო შესაძლებელი, რესტორანი, როგორიც ჩვენ ვიცით, ნორჩი კონცეფციაა. კონცეფციის უკან, რასაკვირველია, ფრანგი, სამხედრო კარიერის მამაკაცი და რასაკვირველია, სამხრეთ საფრანგეთის მდიდრული მონტე კარლო დგას, სადაც ჯორჯ აუგუსტ ესცოფიე, გორდონ რამსის და ჯეიმი ოლივერის ალეგორიული ნათლია, ხელმძღვანელობს სასტუმრო „რიც“. პირველი რესტორნები სასტუმროებთან არსებობდნენ და მოგზაურობასთან იყვნენ დაკავშირებული. ამ ფაქტით „მიშელინის“, როგორც საბურავების მწარმოებლის და როგორც რესტორნის კალიბრის შემფასებლის, ფუნქციაც აიხსნება. „მიშელინმა“, მოგზაურობა რომ წაეხალისებინა, რესტორნების შეფასების სისტემა გამოიგონა. ესკოფიემ დიდ კომერციულ წარმატებას მაშინ მიაღწია, როდესაც რესტორანი ძალის აღდგენიდან სიამოვნებაში, „რაც გვაქვსი-დან“ ა-ლა-კარტ მენიუზე, განსაზღვრული დროდან, ნებისმიერ დროზე გადავიდა. დანარჩენი, როგორც იტყვიან, ისტორიაა. 

დღეს რესტორანი თანამედროვე ცხოვრების განუყოფელი ნაწილია. როგორც ბიზნესი, კონცენტრირდება: პროდუქტზე (კერძები, სამზარეულო), ფასზე (როგორია საშუალო ღირებულება დღის სხვადასხვა დროს და კვირის სხვადასხვა დღეს), რეკლამაზე (როგორ და საიდან ვიღებთ ინფორმაციას რესტორნის შესახებ) და ადგილზე (როგორი გარემოა რესტორანში). ხოლო როგორც სიამოვნება, კონცენტრირდება გრძნობის ორგანოებზე და ფუნქციებზე – თვალი (ხედვა), სმენა (ყური), შეხება (სხეული), გემო (პირი) და სუნი (ცხვირი). ძირითად შემთხვევებში, რესტორანი სრულად არც ბიზნესია და არც სიამოვნება – უფრო, ეპიკურესის და სტოიკის კონტინუუმი. რესტორნების ბიზნესი მაღალი კრეატიულობით და კონკურენტუნარიანობით გამოირჩევა. რესტორნების დაახლოებით მეოთხედი პირველივე წელს, ნახევარი კი, მესამე წელს ხურავს კარს მომხმარებლისთვის საბრუნავი კაპიტალის სიდიდის, ჯანსაღი და ახალი ინგრედიენტების მიწოდების სირთულის და სხვა პრობლემების გამო. ჩემი მიზნებისთვის, განვიხილავ ხილულ ფაქტორებს. მიუხედავად იმისა, რომ ცდუნება დიდია, არც კორპორაციულ და არც ფინანსურ ინჟინერიას არ დავიხმარ ჩემს კეთილშობილურ ძიებაში. არც იმაზე ვიდავებ, ფრანგული სამზარეულო ჯობია თუ იაპონური, ორმოცდაათფუნტიანი სტეიკი თუ ოცფუნტიანი ბურგერი, მკაფიო განათება თუ სანთლის მკრთალი შუქი – ეს უფრო გემოვნების საკითხია ვიდრე რეცეპტის ნაწილი. 

სასტუმრო „ჩილტერნი“ (Chiltern Firehouse), ყველასათვის საყვარელ ჰოლივუდის ვარსკვლავებს და მუსიკოსებს ათი წელია მასპინძლობს სახანძროს შენობაში. სასტუმროს უკან უნგრელი ემიგრანტი, ანდრე ბალაჟი ცხოვრობს, რომელიც ბრიტანეთში და ამერიკაში თანაბრად გრძნობს თავს საკუთარ სახლში. ბალაჟის კომერციულ-კრეატიული გონების შედეგია სასტუმრო „მერსერი“ (The Mercer Hotel) ნიუ-იორკში, „შატო მარმო“ (Chateau Marmont) ლოს-ანჯელესში და „სტანდარტის“ სასტუმროების (Standard Hotel) ქსელი მსოფლიოს თითქმის ყველა დიდ ქალაქში. 

სამართლიანი იქნება პარალელი გავავლოთ „რუმსის“ და „სტამბას“ სასტუმროებთან თბილისში, სადაც ბალაჟის ხელიც იგრძნობა. თვითონ შენობა, ისტორიული სახანძრო სადგურის შენობაა და განსაკუთრებულ პეწს აძლევს რესტორანს. ჩვენი რეცეპტის პირველი ორი ინგრედიენტიც ნათელი ხდება – ქარიზმატული ლიდერი და ადგილი ისტორიით. ქარიზმატული ლიდერის სხვა მაგალითებია – ნობუ მაცუჰისა, გორდენ რემსი და ჯემი ოლივერი. მაგრამ, ჩვენი მიზნებისთვის, მინდა ბიზნეს გენიოსზე გესაუბროთ. რიჩარდ კერინგი, რომელსაც მეიფეარის მეფესაც ეძახიან, ორმოცდაათზე მეტი რესტორნის შემქმნელია, ყველასთვის საყვარელი რესტორან „აივიდან“ (The Ivy) დაწყებული, ყველაზე ახალი, „ბაქანალიათი“(Bacchanalia) დამთავრებული. ისტორიულ ადგილას მდებარე სასტუმროს მაგალითებია „ვოლზლი“ (The Wolseley), რომელსაც არდ დეკოს სტილის შენობას ეძახის ავტორი და „სკეჩი“ (The Sketch), მულტიგასტრო, უცნაურად მიმზიდველი რესტორანი თაუნჰაუსში. ისტორიული შენობები, ძირითადად, მეორე ხარისხის (Grade II) კულტურული მემკვიდრეობაა და არქიტექტორის და დიზაინერების ნატიფ შემოქმედებას მოითხოვს და დიდ ხარჯებთანაა დაკავშირებული. რაც ჩეკის სიდიდეს ხსნის ასეთ რესტორნებში.

„როკა“ (Roka) პირველად ცოტა ხნის წინ მოვინახულე და იმის მერე „ნობუს“, დუბაიში ჩემი ყველაზე საყვარელი რესტორნის, ხელმისაწვდომ ბიძაშვილად მოვიხსენიებ. პარალელს პრაგმატული მიზეზიც ჰქონია – შემქმნელმა, ინდოელმა მილიარდერმა, არჯუნ ვანიმ „როკას“ კონცეფცია შეიმუშავა მას შემდეგ, რაც „ნობუში“ მისთვის ადგილი ვერ მოიძებნა. აქ რეცეპტის მეორე და მესამე ელემენტიც ნათელი ხდება – როგორც ყველა სუპერგმირს სჭირდება წარმოშობის საკუთარი ისტორია, ასევე, ყველა სუპერ რესტორანსაც ის უნდა ჰქონდეს. როგორც კერინგის შემთხვევაში ვნახეთ, ამას მულტიპლიკაციური ეფექტი აქვს ახალი რესტორნის ან ჰოლდინგის კომერციულ წარმატებაში. არჯუნ ვანის პორტფოლიოში შედის „როკა“ (Roka), „ზუმა“ (Zuma), „კოია“ (Coya), კლუბი „არტს კლაბი“ (The Arts Club) და სხვა. წარმოშობის საინტერესო ისტორია აქვს ინდურ რესტორან „ჯიმხანას“ (Gymkhana), რომელსაც სამი და-ძმა ხელმძღვანელობს. აი, რას ჰქვია ნამდვილი საოჯახო ბიზნესი.

სასტუმროებს: „კლარიჯი“ (Claridge’s), „ლაინსობორო“ (The Lanesborough), და „ბლუმსბერი“ (The Bloomsbury Hotel), ბევრი წარმატებული რესტორნის სახელს ეძახის. მიზეზი კომერციულია – სასტუმროს სტუმრები რესტორნის ყველაზე ადვილად მოსაზიდი კლიენტები არიან და მომხმარებლების მოძრაობა – ე.წ. „ტრაფიკი“, მნიშვნელოვანია რესტორნებისთვის. პარასკევს და შაბათს ყველა რესტორანი სავსეა. კომერციული წარმატებისთვის, მთავარია რა ხდება ორშაბათს საღამოს და ხუთშაბათს დილით. და აი, ჩვენი რეცეპტის მეხუთე გმირიც – კავშირი მომხმარებლის უწყვეტ წყაროსთან. ეს შეიძლება, როგორც მოგახსენეთ, იყოს სასტუმრო, მაგრამ შეიძლება იყოს რესტორნის სიახლოვე თეატრთან, კინოსთან, ყავახანასთან ან სხვა წარმატებული მარკეტინგული ხრიკების ერთობლიობა.

თუ დავფიქრდებით, რესტორნის რეცეპტზე ვსაუბრობთ და ჯერ საჭმელი და გარემო არც კი გვიხსენებია. წარმატებული რესტორნისთვის აუცილებელია გამორჩეული შეფი მაგალითად, ისააკ მაკჰელი „კლოვ კლუბიდან“ (The Clove Club) და გააზრებულად დაპროექტებული სამზარეულო, როგორიც აქვს მაგალითად, „სოლთი გირლს“ (The Saltie Girl). მუსიკა – ფონური ან გააზრებულად კონცენტრირებული დიჯეიზე. ასეთია, მაგალითად, კლუბური მუსიკა პარასკევობით „სექსი ფიშში“ (Sexy Fish). დაბოლოს, გარემო – რომელიც განსაზღვრავს რა ჟანრისაა დაწესებულება – რომანტიკული თუ მეგობრული, პირველი პაემანის თუ ქორწინების წლისთავისთვის. მაგალითად, „ჰოვარდა“ (Hovarda), ბერძნული სამზარეულოთი და დიჯეის დიდი სეთით, იდეალური ადგილია მეგობრებთან ერთად გასართობად. „კოლბერტი“ (Colbert) ჩელსიში – პირველი პაემნისთვის და Daphne’s – ქორწინების წლისთავის აღსანიშნავად. აქ არ ვისაუბრებ ჯიკონის ჰიბრიდულ სამზარეულოზე, ბობ ბობ რიკარდის (Bob Bob Ricard) „დააჭირეთ ღილაკს შამპანურისთვის“ კონცეფციაზე და ლანგანის (Langhan’s Brasserie) სივრცეზე, მოდერნისტი, გენიოსი ფერმწერების ნამუშევრებით დამშვენებული კედლებით – ეს, ალბათ, უფრო იმ არჩევანს ჰგავს, რომელიც ქიშმიშსა და შოკოლადს შორის უნდა გააკეთო ნამცხვრის დამატებითი გემოსთვის.

ვბრუნდები გასტრო-სამოთხეში. გონებაში რეცეპტი მიტრიალებს. ქარიზმატული ლიდერი, ისტორიული ადგილი, წარმოშობის შთამბეჭდავი ისტორია, ჰოლდინგის მულტიპლიკაციური ეფექტი და კავშირი მომხმარებლის უწყვეტ წყაროსთან – ეს არის მეიფეარის და ლონდონის რესტორნების წარმატების საინტერესო რეცეპტი. როგორც შევთანხმდით, კომერციულ წარმატებაზე სასაუბროდ სამზარეულოს და დეკორს არ შევეხები – გემოვნებაზე არ დაობენ. საათს ვუყურებ და მიუხედავად ჩემი წინდახედულობისა, დაუდევრად მაგვიანდება ვახშამზე. ხელს ვწევ და თვალის დახუჭვით ბარმენს ჩემს განძრახვაზე ვანიშნებ. „როგორ მოგეწონათ სასმელი?“ – ზრდილობიანად მეკითხება. „ძალიან!“ – ვპასუხობ ხმამაღლა და გულში ვფიქრობ – სერვისი გამომრჩა რეცეპტში! 

P.S. თუ გინდათ თვალი ადევნოთ ჩემს ბრიტანულ გასტრო-თავგადასავალს, ნახეთ ჩემი, ამ თემისთვის განკუთვნილი ინსტაგრამი HMAppetite – მისი უდიდებულესობა აპეტიტი. გპირდებით, შესაშურ და მადისაღმძვრელ კერძებს არ მოგაკლებთ. 

გაამოთ!

The post რეცეპტის ძიებაში – ანა გვალიას ბლოგი appeared first on City Magazine.

რამდენად საინტერესოა თქვენთვის კულინარია, რა კერძებს ამზადებთ სახლში და რა სიხშირით?

კულინარია ჩემთვის საინტერესოა იმდენად, რამდენადაც ის ჩემთვის შემოქმედებით პროცესთან ასოცირდება. ძალიან მეზარება ხოლმე სახლის დალაგება და სარეცხის ან ჭურჭლის გარეცხვა. თუმცა, არასდროს მეზარება კერძების მომზადება. განსაკუთრებით,  თუ რაიმე ახალს და ექსპერიმენტულს ვამზადებ. მიყვარს ახალი გემოების აღმოჩენა. ხშირად ვამზადებ ხოლმე მაგალითად,   „ნიკორას“ შაშხისგან იტალიურ კარბონარას. მიუხედავად იმისა, რომ ეს კერძი ძალიან კალორიულია, მაინც არასდროს ვამბობ მასზე უარს. ზოგადად, იტალიური სამზარეულო ძალიან მიყვარს. ისევე, როგორც ქართული.

„ნიკორამ“ იცის,  რომ მისი პროდუქციის ხშირი მომხმარებელი ხართ და თქვენთვის მარტივი, გემრიელი რეცეპტი შექმნა: სოსისი “პიკანტურით“  მომზადებული  ჰოთ–დოგი.  მოგეწონათ?  

 „ნიკორა“ ქართული ბრენდია და ამავდროულად, ძალიან ხარისხიან და გემრიელ პროდუქციას სთავაზობს მოხმარებელს. უკვე წლებია, რაც მათი მოხმარებელი ვარ. ყოველთვის ვანიჭებ ხოლმე უპირატესობას ქართულ  პროდუქციას, თუკი  ბრენდი მაღალი ხარისხისაა. წლების მანძილზე „ნიკორამ“ საგრძნობლად გააფართოვა ასორტიმენტი.   თითქმის არ არის ისეთი პროდუქტი,  რომ არ იყოს წარმოდგენილი მათ მაღაზიებში. ამიტომ, თუ ხორცპროდუქტების მოყვარული ხართ, აქ ყველაფერს ნახავთ.           

ჰოთ დოგი  ჩემი ერთ – ერთი ყველაზე საყვარელი კერძია. ყველაზე მეტად მანაყრებს ალბათ იმიტომ, რომ მასში  ხორცპროდუქტია. ეს რეცეპტი, რომელიც “ნიკორამ” შემომთავაზა, სრულიად ახალია ჩემთვის, მაგრამ ძალიან გემრიელი და პიკანტური გემო აქვს. ვერც ვიფიქრებდი კარამელიზირებული ხახვი ასე თუ მოუხდებოდა ჰოთ დოგს. რა თქმა უნდა, სხვა დროსაც მოვამზადებ ხოლმე სტუმრებისთვის და ოჯახის წევრებისთვის.

ტელემაყურებლისთვის,  წლების მანძილზე,   ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული  სერიალი “ჩემის ცოლის დაქალები”  იყო.  ფილმის პერსონაჟების ცხოვრების ეპიზოდები ბევრისთვის ხშირად განხილვის საგანი ხდებოდა.  ხომ არ გწყდებათ გული ამ სერიალის დასრულების გამო?  

მართალია, მაყურებელი წლების მანძილზე პერსონაჟების ცხოვრებით ცხოვრობდა და ახლა, როდესაც სერიალი დამთავრდა, ყველაზე მეტად მათ დასწყდათ გული. მეც, ცხადია, გული მწყდება, რადგან  ჩცდ-ს უკავშირდება ჩემი ცხოვრების საუკეთესო წლები.  თუმცა, ყველაფერს აქვს თავისი დასაწყისი და დასასრული. როგორვ ყველა დანარჩენი, ეს სერიალიც დასრულდა… 

რა ხდება თქვენს კარიერაში ახლა ? 

ამჟამად ვთამაშობ თეატრში. (ისევე, როგორც სერიალამდე.) ვფიქრობ, თუ საშუალება და სურვილი იქნება, დავუბრუნდები ტელევიზიას რაიმე ახალი პროექტით. ვნახოთ, ჯერ ყველაფერი იდეის დონეზეა… 

დაბოლოს, ნანატრი და დამსახურებული  ზაფხულის არდადეგები, რომელიც თქვენ სექტემბრისთვის შემოინახეთ

დიახ, ამჟამად ბათუმში ვარ ჩემს ოჯახთან ერთად. ეს ქალაქი ბავშვობიდან მიყვარს და ზაფხულის მოსვლა იმიტომ მიხარია, რომ ვიცი, ზღვაზე უნდა წავიდე. ზოგადად, დასვენება და მოგზაურობა ადამიანისთვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია, რადგან დასვენებისა და ძალების აღდგენის გარეშე, უბრალოდ, გამოვიფიტებით და მუშაობის გაგრძელებას ვერ შევძლებთ. ამიტომ უნდა ვეცადოთ, რაც შეიძლება მეტად დავისვენოთ და ნაკლები ვიმუშაოთ!:)

„ნიკორას“ რეცეპტი

ჰოთ დოგი „ნიკორას“   სოსისით „პიკანტური“ და ღვინოში კარამელიზირებული ხახვით.

● „სპეცი პიკანტური“ – 1 ცალი

● ჰოთ დოგის  პური – 1 ცალი

●  მდოგვი – 40 მლ.

● თეთრი ხახვი – 150 გრამი

● წითელი ღვინო – 300 მლ.

● შაქარი – გემოვნებით

● პარმეზანი – 25 გრამი

● კაპერსი – 15 გრამი

● მარილი – გემოვნებით

● ზეთი

მომზადების წესი: 

პირველ რიგში, მოვამზადოთ კარამელიზირებული ხახვი – გავჭრათ ხახვი ჯერ შუაზე და შემდეგ დავჭრათ ფენებად.  დავბრაწოთ მანამ, სანამ არ გახდება კარგი ოქროსფერი. შემდეგ დავასხათ ღვინო, მოვაყაროთ შაქარი და მარილი გემოვნებით. ვადუღოთ მანამ, სანამ სითხე არ აორთქლდება  ბოლომდე. პარალელურად,  დავბრაწოთ სოსისები, გავხუხოთ  ჰოთ დოგის  პური და მოვათავსოთ სოსისი პურში. მოვასხათ მდოგვი, დავადოთ კარამელიზირებული დაჭრილი ხახვი, კაპერსი და მოვახეხოთ პარმეზანი.

ტექსტი: თეა ხოფერია

ფოტო: LIG Studio; ნატატო ასანიძე

The post ნინო გაჩეჩილაძის კულინარია appeared first on City Magazine.

ლიზა, ახლა შენს ცხოვრებაში საკმაოდ მნიშვნელოვანი და საინტერესო ეტაპია…

ჩემი ცხოვრების ეს ეტაპი მართლაც რომ არაორდინარულია. მრავალგვარ სასიამოვნო, უაღრესად ემოციურ და დადებით განწყობასთან ერთად, ვგრძნობ დიდ პასუხისმგებლობას და გარკვეულწილად, ვაცნობიერებ, თუ  რაოდენ სწრაფ და დაძაბულ ტემპში მომიხდება სწავლისა და ახლადშექმნილი ოჯახის ურთიერთშეთავსება. 

როგორია შენი დამოკიდებულება კულინარიასთან? 

ჩემი დამოკიდებულება კულინარიისადმი უაღრესად დადებითი და, თუ შეიძლება ასე ითქვას, შემოქმედებითიც კი არის. ტრადიციულ კერძებთან ერთად, ვცდილობ გარკვეული სიახლეც შევიტანო მენიუში. ამისათვის ვითვალისწინებ სხვადასხვა ცნობილი მზარეულის რჩევებს და კრეატიულადაც კი ვუდგები საკითხს. თავადაც სიამოვნებით ვქმნი სხვადასხვაგვარ კერძს. სამწუხაროდ, დროის დეფიციტი ნამდვილად მაქვს და ჯერ-ჯერობით ხშირად ვერ ვუთმობ დიდ დროს სამზარეულოს. რაიმე განსაკუთრებული, საყვარელი საფირმო კერძი არ მაქვს. ნებისმიერ ერს, მათ შორის ქართველებსაც, აქვს თავისი, ორიგინალური და იშვიათი კერძი, რომელიც გულგრილს ვერავის ტოვებს, მათ შორის მეც. ასე რომ, მიჭირს უთვალავ, არაჩვეულებრივ კერძებს შორის ერთი რომელიმეს გამოყოფა. 

მალე  თქვენს ცხოვრებაში ახალი ეტაპი დაიწყება, თქვენი და ირაკლის თანაცხოვრების ეტაპი. აპირებთ  კერძების ხშირად მომზადებას? თუ არის  თქვენი მომზადებული კერძი, რომელიც ირაკლის განსაკუთრებით მოსწონს?

როგორც ზემოთ აღვნიშნე, საკმაოდ რთული პროფესია ავირჩიე, მომავალი მედიკოსი ვარ, რაც ჩემგან  მოითხოვს ძალიან დიდ ძალისხმევასა და პასუხისმგებლობას ყოველ პაციენტთან მიმართებით. ეს კი, დიდ დროს საჭიროებს. მიუხედავად ამისა, მაქსიმალურად ვეცდები  ირაკლი „გავანებივრო“ ჩემ მიერ მომზადებული კერძებით. ირაკლის, ძირითადად, ქართული სამზარეულო მოსწონს. განსაკუთრებით კი, აჭარული ხაჭაპური. მანამდე არასდროს მიცდია აჭარული ხაჭაპურის გამოცხობა. დიდი სიამოვნებით ვაგემოვნებდი, მაგრამ ახლა სრულიად შეიცვალა ჩემი დამოკიდებულება ამ კერძის მიმართ. დავინტერესდი მისი მომზადებით  და თქვენ წარმოიდგინეთ, შევძელი, წარმატებამაც არ დააყოვნა და ირაკლიმ აღიარა ჩემი კულინარიული შესაძლებლობები.

როგორ ფიქრობთ, სენდვიჩს, რომლის რეცეპტიც სპეციალურად დღევანდელი დღისთვის შექმნა კომპანია „ნიკორამ“,   როგორი სიტუაციაში მოამზადებთ ხოლმე? 

დარწმუნებული ვარ, ამ რეცეპტს სხვადასხვა ინტერპრეტაციით ხშირად მოვამზადებ ხოლმე. ზოგადად, ვფიქრობ მსგავსი მარტივი კერძების ძირითადი ხიბლი იმაში მდგომარეობს, რომ ის გემრიელია და მზადდება ძალიან სწრაფად. შესაბამისად, ამგვარი კერძების მომზადება შეიძლება ნებისმიერ სიტუაციასა და დროის ნებისმიერ მონაკვეთში, რაც ჩემი რეჟიმის მქონე ადამიანისთვის საკმაოდ კომფორტულია. ჩემი გამოცდილებით შემიძლია ვთქვა, რომ „ნიკორას“ მიერ შემოთავაზებული მრავალფეროვანი პროდუქციით შესაძლებელია ძალიან სწრაფად გამორჩეულად გემრიელი, სხვადასხვა სახის კერძის მომზადება. ვფიქრობ, არ შევცდები თუ ვიტყვი, რომ კომპანია „ნიკორა“ საქართველოში ერთ-ერთი საუკეთესო და უდავოდ გამორჩეულია თავისი გემრიელი, მრავალფეროვანი და უაღრესად სანდო პროდუქციით. სწორედ ამან განაპირობა ჩვენი მოსახლეობის ძალიან დიდ ნაწილში, მათ შორის ჩვენს ოჯახში,  მისი პოპულარობა და უპირობო ნდობა. 

ინგრედიენტები:

●    „ნიკორას“ ჩალაღაჟი – 80 გრამი 

●    მჟაუნა-  40 გრამი 

●    ნუში კანგაცლილი  – 30 გრამი 

●    ზეითუნის ზეთი – 70 მლ. 

●    ნიორი- 5 გრამი (2 კბილი)

●    პარმეზანი- 40 გრამი 

●    ლიმონი- ½

●    პომიდორი „ჩერი“, ფერადი – 80 გრამი 

●    როზმარინი-1 ტოტი 

●    სენდვიჩის პური  – 2 ნაჭერი 

●    ქინძი – 5 გრამი (დაკეპილი )

მომზადების წესი:

პირველ რიგში, მოვამზადოთ მჟაუნას პესტო. ამისათვის, ხელის ბლენდერის ჭიქაში მოვათავსოთ მჟაუნას ფოთლები,ზეითუნის ზეთი,1 კბილი ნიორი, კანგაცლილი ნუში, მარილი, ლიმონი და პარმეზანი. კარგად დავაბლენდეროთ. მასა უნდა იყოს ერთგვაროვანი. ამის შემდეგ, გავახუროთ ტაფა და მაღალ ცეცხლზე დავბრაწოთ ფერადი პომიდვრები „ჩერი“, როზმარინთან და 1 კბილ ნიორთან ერთად. შემდეგ ავიღოთ სენდვიჩის პურის ორი ნაჭერი. გავხუხოთ ზეითუნის ზეთთან ერთად და დავიწყოთ აწყობა: პურზე წავუსვათ მჟაუნას პესტო, დაპრესილი შაშხი, მობრაწული  პომიდვრები, დაკეპილი ქინძი და ზემოდან დავადოთ მეორე ნაჭერი პური. გავჭრათ შუაზე და მივირთვათ გემრიელად.

ფოტოგრაფი: ლიზა გაბუნია

The post ლიზა ჩიჩუას კულინარიული თავგადასავალი „ნიკორასთან“ ერთად appeared first on City Magazine.

ლევან ყოჩიაშვილი, მსახიობი

ჩემი ოჯახისთვის ახალი წელი მართლაც განსაკუთრებით საყვარელი დღესასწაულია. ტრადიცია გვაქვს: მთელი ოჯახი – შვილები, შვილიშვილები ერთად ვიკრიბებით ჩემი მშობლების სახლში და ახალ წელს ერთად ვხვდებით. ძირითადად, საახალწლო პერიოდში სერიალის გადაღებები დასრულებული გვაქვს ხოლმე და მაქსიმალურად ვცდილობ, დღესასწაულებზე დრო ოჯახთან და მეგობრებთან ერთად გავატარო. რა თქმა უნდა, როგორც ყველა ოჯახში, ჩვენს საახალწლო სუფრაზეც თავს იყრის ქართული ტრადიციული საახალწლო კერძები, რომელსაც დიდი მონდომებით ამზადებენ ქალბატონები. მე კი, უკვე რამდენიმე წელია ჩემებური ტრადიცია მაქვს. საახალწლო დღეებში სამეგობროს შეკრება და ჩემი საფირმო, ნეკნების დაფის მომზადება. ამიტომ, გადავწყვიტე დღეს სწორედ მისი რეცეპტი გაგიზიაროთ. უმარტივესი მოსამზადებელია, ამრავალფეროვნებს საახალწლო სუფრას და რაც მთავარია, უხდება სადღესასწაულო განწყობას. მთავარი ამ კერძში, ბუნებრივია, ნეკნებია. სხვათა შორის, პირველად ამ დაფის მომზადება მაშინ გადავწყვიტე, როცა ყოველდღიურ საყიდლებზე “ნიკორას” სუპერმარკეტში ვიყავი და აქამდე რესტორანში არაერთხელ დაგემოვნებული, ჩემთვის ერთ-ერთი საყვარელი პროდუქტი -“ნიკორას” ნეკნები დავინახე. სწორედ მაშინ ვიფიქრე – რატომაც არა, მოდი ვცდი! ვცადე და გამოვიდა. დღეს კი, ამ მარტივ და ჩემთვის საყვარელ რეცეპტს თქვენც თამამად გიზიარებთ.

სხვათა შორის, ჩემი და “ნიკორას” მეგობრობა წლების წინ დაიწყო. მახსოვს, საქართველოს ბაზარზე ჯერ კიდევ სიახლე იყო “ნიკორას” პროდუქცია, როცა სამეგობროს ერთ-ერთ შეკრებაზე ჩვენმა მეგობარმა გვითხრა, რომ რაღაც ახალი და ძალიან გემრიელი დააგემოვნა. ისეთი აღტაცებით ყვებოდა, ყველას იმდენად დაგვაინტერესა, რომ მეორე დღეს, დილიდანვე მარკეტებში ვეძებდით. დღემდე ღიმილით გვახსენდება ეს ისტორია. ასე დაიწყო ჩვენი მეგობრობა და გრძელდება, უკვე წლებია. ჩვენს მაცივარში თითქმის ყოველთვისაა “ნიკორას” სოსისი და ძეხვეული, გემრიელი კერძების მარტივად და სწრაფად მოსამზადებლად.

ინგრედიენტები:

• ღორის ნეკნები;
• სოუსი “ბარბექიუ”;
• კარტოფილი;
• აჯიკა;
• მწნილეული;

მომზადების წესი:

ნეკნები დავჭრათ სასურველ ზომაზე. წამოვადუღოთ 10 წუთი. ოდნავ რომ შეგრილდება, წავუსვათ “ბარბექიუს სოუსი”, მარილი გემოვნებით და შევდოთ ღუმელში გამოსაცხობად. როგორც კი შეწითლდება და ზედაპირი მადისაღმძვრელად მოიბრაწება, ჩვენი ნეკნები მზადაა. ასე მომზადებულ ნეკნებს განსაკუთრებით უხდება აჯიკით შესუნელებული გამომცხვარი კარტოფილი და მწნილეული.

გემრიელად მიირთვით!

ფოტო: ლიზა გაბუნია

The post ნიკორას რეცეპტები – საახალწლო დაფა ლევან ყოჩიაშვილისგან appeared first on City Magazine.

ლათინოამერიკული სოუსით და “ნიკორას” რეცეპტით უგემრიელესი კერძის დამზადებისას “სითიმ” გაარკვია, როგორ მოგზაურობს დროში ცნობილი მსახიობი კერძების კეთებისას და მართლაც ასეთი კარგი კულინარია თუ არა საყვარელი სერიალის მთავარი გმირი.

კულინარიასთან როგორ და როდის დამეგობრდით?

ჩვენი გზები 10 წლის წინ გადაიკვეთა. იქამდე არაფრის კეთება არ ვიცოდი. სამაგიეროდ, მშობლებმა იცოდნენ. მამაჩემს უყვარდა “ჩალაღაჯის”, “ყაურმას” კეთება. დედა წარმოშობით ჩერქეზია . ბავშვობაში დედას სამშობლოში ვიზრდებოდი, მახსოვს მის მიერ მომზადებული უგემრიელესი ნაციონალური კერძი “შიფსი”. ის ძალიან გავს ჩვენს “საცივს” , ოღონდ სხვა ინგრედიენტები, გემო და ფერი აქვს: სჭირდება დაფნის ფოთოლი, მშრალი წითელი წიწაკა, ინდაურის ხორცი, რომელიც ხახვთან და ნიორთან ერთად ითუშება. “შიფსი” ღომთან ერთად იჭმევა, ღომი ჩერქეზებსაც აქვთ. ეს კერძი ბავშვობაში მაბრუნებს. ვფიქობ, ჩემში საჭმლის კეთების სურვილი გენეტიკურად სულ იყო ჩადებული, კულინარია ჩემთვის ერთგვარი თერაპია გახდა.

პირველად კარტოფილის და თევზის კერძი ჩემებური რეცეპტით დავამზადე მას შემდეგ, რაც ინტერნეტში 400 – მდე რეცეპტი აღმოვაჩინე. შემდეგ მომინდა ე.წ. “საბჭოთა სოუსის” მომზადება. მაქსიმალურად ვეცადე, რომ ის გემო ჰქონოდა, როგორც ბავშვობაში იყო. ამ დღის მერე დავიწყე კულინარობა და წამიღო რა….

ერთი შემიძლია ვთქვა – კერძს შეუძლია დროში გამოგზაუროს.

როდის დაიწყო თქვენი მეგობრობა “ნიკორასთან”?

ჩემი და ნიკორას მეგობრობა 90 – იანი წლებიდან იწყება. “ტომი და ჯერიში” მაცივარში რომ უზარმაზარი ბარკალია, ხომ გახსოვთ, ის მომენტი ასოცირდება ჩემთვის “ნიკორას” პირველ პატარა სარეალიზაციო ობიექტთან მეტრო ” დელისის” ახლოს. იქ, ძირითადად, მადისაღმძვრელი და უგემრიელესი შებოლილი ბარკლები, შებოლილი ღორის ხორცი და სოსისები იყიდებოდა. ჩემი ოცნება იყო, შევპარულიყავი, ჯერ ბარკლების ჭამა დამეწყო და მერე მთელი ღამე იქ გამეტარებინა. ასე რომ, ჩემი და “ნიკორას” ურთიერთობა უკვე იმ დროში დაიწყო, შემდეგ შევიყვარე ძეხვეულობა, განსაკუთრებით, მონადირეული სოსისი. სხვათაშორის, ერთი პერიოდი, “ნიკორას” ფენოვანი ცომისგან ხორციან პეროგებსაც კი ვაკეთებდი.

როგორ მოგეწონათ სპეციალურად თქვენთვის მოფიქრებული “ნიკორას” რეცეპტი?

ძალიან მომწონს. აქ არის ყველა ის ინგრედიენტი, რომელიც მიყვარს. ორ დიდ კულტურას შორის ვარ – ჩერქეზულსა და ქართულს შორის. განსხვავებები მაინც გვაქვს, ამიტომ მიყვარს, როდესაც კულტურული მიქსია განსაკუთრებით კულინარიაში. მიყვარს ლათინოამერიკული სამზარეულო: მოტკბო, მომჟავო, ცხარე კერძები. მომწონს კონტრასტული ინგრედიენტები. აქ მაგალითად, გვაქვს მშრალი წიწაკა, რომელიც ძალიან კონტრასტულია თაფლთან. მომწონს ხახვის კარამელიზაციაც შეწვისას: სიტკბო და სიცხარე ერთმანეთთან ირევა. არ არის ბანალური რეცეპტი – მდიდარია გემოებით.

როგორ ფიქრობთ , თქვენნაირი დაკავებული ადამიანი, რა სიტუაციაში და რა სიხშირით გააკეთებს კერძს “ნიკორას” ამ რეცეპტით ?

ერთი ვიცი, როდესაც ჩემი შვილისთვის, ჯერისთვის, უკვე ნებადართული იქნება ასეთი კერძების ჭამა და მეტყვის სენდვიჩი მინდა, გავუმზადებ და დროს გამოვნახავ. ალბათ, ყველგან დავაგვიანებ და გემრიელ სენდვიჩს გავუკეთებ. თუმცა, ვფიქრობ, ასეთი კერძი ალბათ უფრო მაშინ არის გასაკეთებელი, როდესაც სტუმრებს ელოდები.

ბანალური კითხვაა, მაგრამ მაინც დაგისვამთ: ძალიან პოპულარულია თქვენი პერსონაჟი – “შაგუ”, სერიალიდან “ჩემი ცოლის დაქალები”. გაქვთ რამე საერთო მასთან რეალურ ცხოვრებაში?

რაც მე მოვყევი, რომ საჭმლის კეთება მიყვარს, თავიდან ბოლომდე გამორიცხავს შაგუს პერსონაჟს. ზოგადად მის ტიპაჟში არ ჯდება საჭმლის კეთება. აი, შაგუს გულჩათხრობილობა კი ჩემს ხასიათში ჯდება. ადრე ბევრს ეგონა , რომ რადგან ვხუმრობდი და სულ ყურადღების ცენტრში ვიყავი, კარგად ვიყავი. ასე არ იყო. ყოფილა შემთხვევები, შინაგანად არ ვგრძნობი გარგად თაცს, მაგრამ გარეგნულად არ მეტყობოდა, შაგუც ასეთია. იმის გარკვევა , შინაგანად რა ხდება მის გულში ცოტა რთულია. მეტი არაფერი მაქვს საერთო ჩემს პერსონაჟთან. ვისურვებდი , რომ ამდენივე ფული მქონდეს, მაგრამ ასე არ არის. ხო, ერთი გოგოს ამბავში გვაქვს ერთნაირი გემოვნება. მე არ მეგონა, თუ ასე რთული იქნებოდა ჩემს მეუღლესთან, ანისთან , ერთად სერიალში შეყვარებულობის თამაში. უთქვამთ კიდევაც, რომ ისევ შაგუ იყავი, იმიტომ , რომ ხანდახან გეტყობა, რომ სხვანაირი თვალებით უყურებ. ამის გაკონტროლება და ცალკე კიდევ ქიმიის შექმნა უცნაური პროცესია , მაგრამ სასიამოვნო.

თქვენ პოპულარული გახდით რეკლამით “კაცი რომელიც სულ ლაპარაკობს” . უცებ გახდით ძალიან პოპულარული. როგორ მოხდა ეს?

ძალიან კარგი პერიოდი იყო, ყველაზე მეტად თვითმყოფადი მაშინ ვიყავი. “ჯეოსელის ” სატელევიზიო რეკლამის ქასთინგისთვის სარეკლამო სააგენტო – Windfor’s Communication-მა დამიძახა, რომელსაც ჩემი მეგობარი, რეჟისორი, ზაზა რუსაძე ჰყავდა მიწვეული. ეძებდნენ პერსონაჟს, რომელიც შეასრულებდა როლს – “კაცი რომელიც სულ ლაპარაკობს”. ზაზასთან ერთად ხშირად ვიკრიბებოდით მეგობრები და იცოდა , რომ სულ რაღაც იმპროვიზაციებში ვიყავი. მაშინ არასამთავრობო ორგანიზაციაში ვმუშაობდი. აბსოლუტურად სხვა რაღაცეებით ვიყავი გატაცებული: ეთნოლოგია, მითოლოგია. პროფესიით ფილოლოგი ვარ ჩრდილო კავკასიური ენების და იმ პერიოდში კიდევ კავკასიის უნივერსიტეტში ვსწავლობდი: კონფლიქტოლოგია, ეთნიკური უმცირესობები. მეგობრები კი სულ მირჩევდნენ, ბედი ტელევიზიაში მეცადა. ვცადე რამდენიმეჯერ, მაგრამ იმდენმა ტელევიზიამ მითხრა უარი, რომ ცოტა უკვე იმედი მქონდა გაცრუებული “დაგირეკავთზე”. ამ რეკლამის ქასთინგზე, ზაზა რუსაძის რჩევით მაინც მივედი. რამდენიმეჯერ გამოვტრიალდი უკან დაბრუნება მინდოდა, მაგრამ ბოლოს მაინც შევედი. რეკლამის სიუჟეტი იმაზეა, რომ დაიბადება თუ არა ბავშვი, ეგრევე სულ ლაპარაკობს. შემდეგ ეს აბსოლუტურად უცნობი ადამიანი დაწერს წიგნს, ის ხდება ბესტსელერი პერსონაჟი კი ძალიან ცნობილი. ჩემს რეალურ ცხოვრებაშიც ასე მოხდა. სატელევიზიო რეკლამამ დიდი მოწონება დაიმსახურა, მაგრამ ბონუსად ჩაწერილმა ინტერნეტ ვერსიამ ყველა მოლოდინს გადააჭარბა. მთელი ფეისბუკი ამით იყო გადაჭრელებული. შედეგად, ბევრი მირეკავდა, მათ შორის ის ტელევიზიები, რომლებიც ადრე “მბრაკავდნენ”.

დღეს როგორი რიტმია ცხოვრების, მუშაობის?

რთული დროა. ჩვენი სფეროს წარმომადგენლებისთვის პანდემიის პერიოდი განსაკუთრებით მტკივნეულია. მიუხედავად ამისა, რამდენიმე პროექტში ვარ. ეს არის “მთავარი არხის “დილა, ასევე “მთავარის ბიჭები”, “ჩცდ”, ონლაინ პროექტები. რაც შეეხება ოჯახს, ვამაყობ ჩვენი თავით, არ მეგონა, რომ ანის ამდენი ძალა აღმოაჩნდებოდა. იმიტომ, რომ სხვადასხვა მიზეზებიდან გამომდინარე, ჯერის მარტო ვზრდით. ახლა ბაღში ვაპირებთ შეყვანას. ყველაზე რთულია, როდესაც მე და ანის ერთდროულად გვაქვს სცენები სერიალში. ოჯახმა ერთად გადავიტანეთ კოვიდი, აცრილები ვიყავით და მსუბუქად ჩაიარა. 10 დღე სახლში ვიყავით და ყველაზე მაგრად დავისვენეთ. ასე ზედიზედ გადაბმულად 10 დღე ჩვენ ერთად არ დაგვისვენია.

სოსისი “ივერიას” სენდვიჩი “ჩიმიჩურის” სოუსით

• სოსისი “ივერია “- 2 ცალი
• ბაგეტის პური – ½
• ოხრახუში-20 გრამი
• ქინძი 20 გრამი
• ნიორი- 2 გრამი
• ლიმონის წვენი -1 სუფრის კოვზი
• თაფლი – 1 ჩაის კოვზი
• ფორთოხლის ცედრა- 2 გრამი
• ფორთოხლის წვენი – 3 სუფრის კოვზი
• დაღერღილი წითელი წიწაკა
• მარილი
• კარაქი-15 გრამი
• აისბერგი – 20 გრამი
• ხახვი – 40 გრამი
• შაქარი – 5 გრამი

მომზადების წესი:

პირველ რიგში ,შევწვათ სოსისი “ივერია” ამავე ტაფაში. სოსისის ნამწვავში ჩავაგდოთ კარაქის კუბი და დავბრაწოთ მსხვილად და გრძლად დაჭრილი ხახვი, მოვაყაროთ 5 გრამი შაქარი. როდესაც მუქი ოქროსფერი გახდება გადმოვდგათ ცეცხლიდან. შემდეგ დავიწყოთ “ჩიმიჩურის” სოუსის მომზადება. ამისათვის დავკეპოთ ქინძი, ოხრახუში და ნიორი. მოვათავსოთ პატარა ჯამში, დავამატოთ ზეითუნის ზეთი, ლიმონის წვენი, ფორთოხლის წვენი, მარილი, დაღერღილი წითელი წიწაკა და თაფლი. ინტენსიურად ვურიოთ ხელის სათქვეფით – (,,ვენჩიკით”) რომ ემოლსირებული მასა მივიღოთ. შემდეგ ტაფაზე გავხუხოთ შუაზე გაჭრილი ბაგეტის პური, მოვასხათ “ჩიმიჩურის” სოუსი, დავალაგოთ კარამელიზირებული ხახვი და მოვათავსოთ შუაზე გაჭრილი სოსისი, ასევე დავამატოთ აისბერგი და დავადოთ მეორე ნაჭერი ბაგეტის პური. (სასურველია, მეორე ნაჭერსაც მოასხათ “ჩიმიჩურის სოუსი).

ავტორი: თეა ხოფერია

ფოტო: LIG Studio

The post ილო ბეროშვილის მოგზაურობა დროში „ნიკორასთან“ ერთად appeared first on City Magazine.