ხელოვნება სოფო ქორიძის ცხოვრებაში ჯერ კიდევ ბავშვობაში გაჩნდა. ოცნებობდა ბალერინობაზე. პირველი პუანტებიც საჩუქრად ირმა ნიორაძისგან მიიღო, მაგრამ ეს პროფესიული ხაზი ოცნებად დარჩა. შემდეგ იყო ცეკვა, ქსოვა, “ღიმილის ბიჭის”, კახა ქორიძის შვილი, მსახიობობაზეც ოცნებობდა, მაგრამ  მთავარი მიზანი მაინც, ფერწერის ირგვლივ გააერთიანა. ის, რასაც არასდროს უღალატა, არის ფერი…

 – რა ფაქტორებმა განაპირობა თქვენი პროფესიული არჩევანი?

ჩემს არჩევანზე დიდი გავლენა მამამ იქონია. იმ დროს თუმანიშვილის კინომსახიობთა თეატრში მთავარი მხატვარი იყო. მაშინ იმდენად პატარა ვიყავი, წარმოუდგენლად მეჩვენებოდა, რომ მსგავსი საქმე შეიძლებოდა ჩემი პროფესია გამხდარიყო. ოპერის თეატრშიც დავდიოდი. ამას თავისი განსაკუთრებული ფერი და განწყობა მოჰქონდა. შემდეგ, სცენოგრაფიამ გამიტაცა, მერე მსახიობობამ. პატარა ვიყავი, მაგრამ მაინც მქონდა ეპიზოდური როლები. ჩემი პირველი ფილმი იყო “მოდი, ვილაპარაკოთ”, შემდეგ იყო “ჯადოსნური ყვავილი”, სადაც მე და ჩემი და, აკა ვთამაშობდით. მერე გადამიღეს ფილმში, სადაც ჩემი უფროსი და, ნინო თამაშობდა. ძალიან მომწონდა, ვფიქრობდი ამ გზას გავყოლოდი, მაგრამ როცა გავიზარდე, მივხვდი, ამ პროფესიას დიდი სითამამე სჭირდება და მე ეს არ მქონდა.

“პარალელური ზღაპრული განზომილება” სოფო (მარიამ) ქორიძის ახალი ნამუშევრების გამოფენა ფესტივალის “საჩუქარი,” ფარგლებში

უარი და კარს მიღმა დარჩენილი ცხოვრება…

გოგონა გაიზარდა და დარწმუნდა, რომ მისი მთავარი საქმე აუცილებლად ხელოვნება, მხატვრობა და მოდელირება უნდა ყოფილიყო. წარმატებამაც არ დააყოვნა და ამერიკაში აღმოჩნდა. გზა კიდევ უფრო დიდის დასაწყისი უნდა ყოფილიყო, მაგრამ საკუთარი გადაწყვეტილებით ეს კარი დახურა.

ამერიკაში ვიყავი, ვისწავლე,  რვა გამოფენა გავაკეთე, რამდენიმე კონკურსში გავიმარჯვე და ხუთწლიანი სწავლების უფლება მოვიპოვე. ამ თავისუფალმა მუშაობამ დიდი შესაძლებლობები მომცა.

ამერიკის შემდეგ იყო ცხოვრება რომში და დაფინანსება წარმატებულ სასწავლებელში. თავბრუდამხვევი შემოთავაზებების ფონზე, სოფო (მარიამ)  ქორიძე ცხოვრებას მხოლოდ საკუთარ სამშობლოში ხედავდა. ამ იდეას არასდროს უღალატა.

– ნანობთ თუ არა ამ გადაწყვეტილებას და როგორ აისახა ეს თქვენს შემოქმედებით გზაზე? 

ალბათ, არ ვნანობ, რადგან ჩემი ხასიათი ასეთია, უნდა ვიყო სახლში. მივხვდი, რომ ჩემი ქვეყნის გარეშე არ შემიძლია. მიყვარს თბილისი. გავიზარდე დიდ ოჯახში, მიჩვეული ვარ ამ ყველაფერს, მიჭირდა ჩემი დების, ძმების, მშობლების გარეშე. ამერიკაში სამი ადამიანი ვცხოვრობდით, მაგრამ ეს მარტოობა მეგონა.

 არტისტი, რომელიც მუშაობს სხვადასხვა განზომილებაში

გავხდი ჯერ მოდელი, შემდეგ – დიზაინერი. თეატრი კი ჩემს ცხოვრებაში, უკვე 19–20 წლის ასაკში შემოიჭრა. პირველ კურსზე აპლიკაციებს ვამზადებდი, როცა მამაჩემმა მითხრა, კარგი თეატრის მხატვარი იქნებიო. შემდეგ ნუგზარ ბაგრატიონმაც ნახა ჩემი ნამუშევარი და მუშაობაც სწორედ მასთან დავიწყე. თეატრმა ჩემთვის სრულიად ახალი სიღრმე გააჩინა. პროცესიც რთულია, მსახიობი ყოველთვის ვერ ეგუება შენს ჩანაფიქრს. ამიტომ, ხშირად გჭირდება ახსნა, დამტკიცება, დარწმუნება. მოდელირებას თავისი ნიჭი და შესაძლებლობა სჭირდება, მაგრამ თეატრმა მას სხვა სიღრმე შემატა. ასეთი ხასიათი მაქვს – მუდმივად სხვადასხვანაირი ვარ. არასდროს მეორდება ჩემი თავი, რადგან მთელი ცხოვრება ძიებაში ვიყავი და ერთდროულად ბევრ სხვადასხვა საქმეს ვაკეთებდი. თუ დააკვირდებით, ჩემს ნამუშევრებში პატარა, საინტერესო ხაზებიც ჩანს დიზაინის, ინტერიერის, ფორმის. ყველაფერი ერთმანეთთანაა გადაჯაჭვული. სამომავლოდ მინდა, რომ ჩემი ნახატები რეალურად გაცოცხლდეს და ტანსაცმელზე გადავიდეს. მე და ჩემმა მეგობარმა, ჯულიეტამ, ეს პროცესი უკვე დავიწყეთ.

“პარალელური ზღაპრული განზომილება” – ასე ჰქვია სოფო (მარიამ) ქორიძის გამოფენას ფესტივალის “საჩუქარი,” ფარგლებში, რომელზეც მხატვარმა ახალი ნამუშევრები წარადგინა. მის ტილოზე ხშირად იკითხება მელანქოლია, ანგელოზები, ვარდები და ჩრდილები, რომლებიც წარმოსახვითი სამყაროდან ამბებს ჰყვებიან.

– რა გრძნობებს იწვევს თქვენში ეს ნამუშევრები?

ჩემს გამოფენებზე ყველაზე მეტად ანგელოზების სერია მიყვარს. კოლაჟებსაც ვიყენებ… ჩემს ნამუშევრებს საზღვრებში არ ვასვამ, არც ჩარჩოში, რადგან მინდა, ბოლოს ვიპოვო ის ერთიანი, ყველაზე მომგებიანი ხაზი, რომელიც ჩემს სტილს ბოლომდე განსაზღვრავს. თუ ადამიანი მოვა, ჩემი ნამუშევარი მას დაამშვიდებს, იმედს, შინაგან სიმშვიდეს გაუჩენს ან იტყვის “ეს რომ მქონდეს, რა მაგარი იქნება”, მართლაც, რა მაგარი იქნება, არა?!

შინაგანი განწყობა და ატმოსფეროს შექმნა

მჯერა, რომ მომავალში ბევრ ადამიანს გავუხალისებ ცხოვრებას. ხშირად, როცა ზიხარ, ჭამ, მეგობარს ელაპარაკები, უცებ თვალს მოავლებ და კედელზე  ნახატს ხედავ – მასთან ხომ ემოცია გიჩნდება? შეიძლება დიდხანსაც შეხედო, იმედი მოგცეს, სხვა სივრცეში გაგიყვანოს. ესაა ის სიღრმე, რასაც მხატვრობა აკეთებს. დრო თავისით მოიტანს ჩემს აკადემიურ განვითარებას. ახლა ჩემთვის ყველაზე ძვირფასი ცოცხალი პროცესია, გაგრძელება, იმედი, ადამიანებთან კავშირი. გამოფენაც ეს არაა? ადამიანები მოდიან, ხედავენ, იქმნება ატმოსფერო, სიყვარული.

აბსტრაქტული ხედვები, ემოციური მეხსიერება, სიზმრები და სიმბოლოები –  მხატვრისთვის ეს პროცესი მხოლოდ ფორმებისა და ფერების ერთობა არასდროს ყოფილა.

ყველა ფერი დომინირებს შენს ცხოვრებაში ძალიან საინტერესოდ. მიყვარს მწვანე, ოქროსფერი, შავი, თეთრი, ძალიან მიყვარს ყვითელი… ყვითლის გრადაციები… ცისფერი….

– აქაც ბევრი ფერი ჩამოთვალეთ

კიი, მიყვარს – თუ უნდა ამოვირჩიო, შავი და მწვანე განსაკუთრებულია. ვოცნებობ, რომ ადამიანები – არა მხოლოდ უმეტესობა, არამედ მთელი მსოფლიო, გაბრჭყვიალებული იყოს. ეს მდგომარეობა ბადებს სიყვარულს, ადამიანურობას, მეგობრობას, სწორ ხედვას. ხშირად მეხატება ანგელოზები და სიყვარულის თემები – ის სიყვარული, რომელმაც მე, შენ და ჩვენ შეგვქმნა. ზოგჯერ ეს ძლიერი ემოციით ჩანს, ზოგჯერ უფრო მშვიდად, მაგრამ ყოველთვის ერთი და იგივე გზავნილია – ცხოვრების ასახვა.  

– როგორ წარმოგიდგენიათ თქვენი შემოქმედებითი გზა მომავალში?

მიზნად დავისახე, რომ ათამდე გამოფენა მოვაწყო, რათა დავინახო, რამდენად მისაღები და საინტერესო მხატვარი ვარ. დიდი ბაზარია, უამრავი ნიჭიერი ადამიანი გვყავს და მე თვითონაც ვაკვირდები, ვამაყობ. ძალიან გამიხარდება, თუ ერთ დღეს ჩემს ნამუშევრებს სწორედ ამ ადამიანების გვერდით დავდებ. სამომავლოდ მინდა მქონდეს არტ-კაფე – მხოლოდ ჩემი სამყაროთი: ჭურჭელი, მაგიდები, ნახატები, ყველაფერი ჩემით შექმნილი. მინდა იქ მე ვიყო მასპინძელი, ჩაით, სითბოთი და ჩემი ენერგიით. არ ვიცი როდის მოხდება, მაგრამ ვიცი, რომ ერთ დღესაც – აუცილებლად!

ასე გახდება ამ სივრცის მთავარი მასპინძელი.

… და როცა სოფო (მარიამ) ქორიძის ფერებს შევხედავთ, აღმოვაჩენთ, რომ ჩვენც მის სამყაროში მოვხვდით, სადაც ყველა ფერი ავტორის ხელწერით ცოცხლდება.  

ავტორი: კესო ბოჭორიშვილი

ფოტო: ნათია ასანიძე

The post ხელოვნება, როგორც ცხოვრების გზა – სოფო (მარიამ) ქორიძე appeared first on City Magazine.

ამ უნიკალური ვინილის ავტორი Memo ჯგუფია „ბრავო რექორდსთან” პარტნიორობით.  

ვინილის პრეზენტაცია უახლოეს მომავალში შედგება, თარიღი უკვე მონიშნულია, 13 ნოემბერი,  სივრცე – „წისქვილის თეატრი“, სადაც გოგი დოლიძისადმი მიძღვნილი მუსიკალური საღამო გაიმართება და ის კომპოზიციები შესრულდება ვინილისთვის რომ შეირჩა.

ვინილი უნიკალურია. წარმოიდგინეთ გოგი დოლიძის ხმა, ყველასთვის საყვარელი სიმღერები და ზვიად ბოლქვაძისეული არანჟირება. სწორედ „ბრავო რექორდსში“ განხორციელდა ეს შესანიშნავი ამბავი: გოგი დოლიძის ნამღერს ახლებური არანჟირება „ჩაეფინა“.

როგორია ამბავია?

ფანტასტიური!

ამას სიტყვებით ვერ გადმოსცემ. უნდა მოისმინო. დეტალებზე „ბრავო რექორდსის“ ხელმძღვანელს, ზაზა შენგელიას, მივმართეთ.  

–   ეს გახლავთ ძალიან სპეციფიური და რთული პროექტი, რომელიც თავის დროზე ზვიად ბოლქვაძემ განახორციელა. გოგი დოლიძე მის სიმღერებს ხმის ჩამწერ სტუდიაში “მელოდია” წერდა,  იმხანად ასეთი სტუდია მხოლოდ ოთხი იყო საბჭოთა კავშირში, მათ შორის,  ერთი – თბილისში. ვოკალის ბილიკი მოვიპოვეთ, ნამღერი, რომელსაც ქვევიდან ზვიად ბოლქვაძემ და მისმა გუნდმა ამოუდო ახლებური არანჟირება, რაც თავისთავად საკმაოდ რთული ამოცანა იყო. გოგი თავად იყო ფენომენალური მომღერალი, აბსოლუტურად განყენებული, ვერავის ვერ შეადარებ, ისეთი ხმა ჰქონდა, სულში ჩამწვდომი. გოგის აქვს საკრალური ადგილი ყველა მსმენელის გულში. – გვიყვება  ზაზა შენგელია

პროექტის მიზანი მუსიკალური მიმართულების მხოლოდ ტექნიკური აღდგენა არ ყოფილა. ეს უფრო ემოციური მისიაა – გაგრძელდეს ქართული მუსიკის მემკვიდრეობა, რომ გოგი დოლიძის ხმა ახალი თაობისთვისაც შთაგონებად იქცეს და მისი უნიკალური ნამღერი ვინილს შემორჩეს. გამოცდილი მელომანები გვარწმუნებენ, რომ ნამდვილ ნამღერს მხოლოდ ვინილი თუ გადმოსცემს.

ალბომში 11 კომპოზიციაა შესული. უკლებლივ ყველა თქვენი საყვარელი სიმღერაა, გენიალური ქართველი კომპოზიტორების მიერ შექმნილი, იქნება ეს „ გავა დრო და მოვუყვებით შვილებს“, „ ოდესმე დიდი ყოფილა საქართველო“, „იყო არა, იყო რა“… თუ სხვა სიმღერები.

ყველა მათგანი საავტორო უფლებების დაცვით შეთანხმდა ავტორებთან და გოგი დოლიძის მემკვიდრესთან. ვინილი კი ჰოლანდიაში, ერთ-ერთ წამყვან ევროპულ ქარხანაში, იქმნება, საიდანაც სატესტო ვერსია უკვე გამოიგზავნა. ხელიდან ხელში გადადის სატესტოდ ჩამოსული ვინილი, ორგანიზატორების შემდეგ, ამბობენ, პირველებმა ეს ვინილი „ქართული ხმების“ ძველმა თაობამ უნდა მოისმინოსო.

–   ვინილზე ეს ჟღერს წარმოუდგენლად, ისმის სუნთქვა, თითო ინსტრუმენტი, ისმის გოგის თითოული ბგერა, ტუჩის მოძრაობა, ამოსუნთქვა. ვინილმა ამ სიმღერებს მოცულობა მისცა, ის აღარაა ბრტყელი. აღფრთოვანებულები ვიყავით, აი, ამ ხარისხით, ვფიქრობთ, რომ მსმენელს დიდი სიურპრიზი  და უსაზღვრო სიამოვნება ელის. – ამბობს  ზაზა შენგელია.

საკოლექციო ვინილი ლიმიტირებული რაოდენობით გამოიცემა – მხოლოდ 500 ეგზემპლარი და მისი პრეზენტაცია 13 ნოემბერს „წისქვილის თეატრში“ გაიმართება. კონცერტზე გოგი დოლიძის სიმღერებს შეასრულებენ ეკა მამალაძე, ნუკრი კაპანაძე, ძველი „ქართული ხმები“, კახა გრიგალაშვილი, მიშო ჯავახიშვილი, ოთო ნემსაძე, ლაშა ღლონტი, აჩიკო ბერიძე, სანდრო კობახიძე … ეს საღამო ერთდროულად იქნება მადლიერება, მოგონება და ახალი სიცოცხლის დასაწყისი, სიცოცხლის, რომელიც გოგი დოლიძის ხმაშია, ახლა უკვე ვინილზე.

ავტორი: კესო ბოჭორიშვილი

The post გოგი დოლიძის ვინილი appeared first on City Magazine.

ვინილმა ბოლო ათწლეულია, რაც ახალი სიცოცხლე შეიძინა. ძველ თაობას ხომ თავის ამბებს ახსენებს, ახალს კი სხვა, განსაკუთრებულ ჟღერადობას ასმენინებს და სიამოვნებას ანიჭებს.

რაღაც დიდს და განსაკუთრებულს ეყრება საფუძველი. იწყება ნამდვილი ბიბლიოთეკის შექმნა, სადაც ქართული მუსიკალური სამყაროს ყველაზე ძვირფასი და საყვარელი მუსიკოსების, მომღერლების ვინილები იქნება წარმოდგენილი. ამ ამბის სათავეში Memo ჯგუფია და პირველი ისტორია გოგი დოლიძის ვინილი გახლავთ. მრავალთვიანი მომზადების პროცესი თავის ფინალს მიუახლოვდა და ძალიან მალე საზოგადოებას წარედგინება უნიკალური ვინილი, გოგი დოლიძის ცნობილი და ყველასათვის საყვარელი  სიმღერებით.

ამბავი რომ კარგად მოგიყვეთ, მოდით, დავიწყოთ თავიდან.

თავი 1

Memo ჯგუფი

MEMO ჯგუფი  ეს Georgia Starts Here-ის შვილობილი კომპანიაა, რომლის შექმნის იდეა თითქმის ერთი წლის წინ გაჩნდა. ბრენდი საქართველოს და ქართულ ხელოვნებას მსოფლიოს სხვადასხვა წერტილიდან ჩამოსულ ტურისტებს აცნობს. მისი მიზანია საქართველოს სილამაზის, ხელოვნებისა და კულტურული მემკვიდრეობის შენარჩუნება და გაზიარება. გაზიარება  უნიკალური, ხელნაკეთი ქმნილებების საშუალებით.  დღეს გუნდი დიდი პროექტისთვის ემზადება. “სითი”  MEMO ჯგუფის დამფუძნებლებს, ალექსანდრე სუსარეიშვილსა და თამარ ქაჩლიშვილს შეხვდა. 

ამბის მოყოლა თბილისის შუაგულში, კოტე აფხაზის ქუჩაზე მდებარე ულამაზეს სივრცეში დავიწყეთ. სივრცეს MEMO ჰქვია და ის თანაბრად საინტერესო და მიმზიდველია როგორც ტურისტებისთვის, ასევე ჩვენთვის, ამ ქალაქის მაცხოვრებლებისთვის. თვალი გაგირბის ამ პაწაწინა უნიკალური ნივთებისკენ, ჩვენს ქვეყანას რომ წარმოაჩენს. დავინტერესდით, რით და როგორ დაიწყო ამ ნივთების შეგროვება….

– თამარ, სახელი MEMO, თავისთავად, უკვე ამბობს სათქმელს, მაგრამ, მოდით, დავაკონკრეტოთ რა ერთიანდება მისი ქოლგის ქვეშ?

თამარი: MEMO • მემო – ბრენდია, რომელიც ჰყვება ისტორიას და მისი მიზანია   საქართველოს სილამაზისა და კულტურული მემკვიდრეობის შენარჩუნება  უნიკალური ქართული ხელნაკეთი კოლექციების სახით.  თითოეულ კოლექციას თავისი ისტორია და გადმოცემის ხერხი აქვს.  იქნება ეს ძველი აფიშები, ფირფიტები, ტექსტილი, წიგნები თუ კერამიკა.  კოლექცია მრავალფეროვანია, თუმცა, ნაკეთობების უმეტესობა მხოლოდ ერთეულების  სახითაა წარმოდგენილი და ხელმისაწვდომი. მემოს მაღაზიაში განსაკუთრებული აურაა. ყველა დეტალი ბრენდის უნიკალურობას უსვამს ხაზს. სიყვარულით შექმნილი ნამუშევრებიდან ფერთა სხვადასხვა გამა და სილამაზე გამოსჭვივის.  ჩვენი იდეაა წარმატებულ თუ ნაკლებად ცნობილ ხელოვანებთან ერთად ისეთი კოლაბორაციული პროექტები შევქმნათ, რომელიც ზუსტად გადმოსცემს  ბრენდის მიზანს… და თან, მხოლოდ „მემოში“ იქნება ხელმისაწვდომი. ასე გავაცოცხლეთ, მაგალითად, თრიალეთის თასი კერამიკაში… თბილისის ავთენტური ილუსტრაციებით მოვხატეთ ფილები და ა.შ. სტუმარი, რომელიც გვეწვევა, აუცილებლად იპოვის მისთვის საინტერესო, განსაკუთრებულ და საქართველოს სიყვარულით შექმნილ ნივთს. არაერთ იდეას ვამუშავებთ, რომ ჩვენი ქვეყნის კულტურული მემკვიდრეობის შენარჩუნებაში ჩვენი წვლილი შევიტანოთ, შესაბამისი მიმართულებები განვავითაროთ, მეტად პოპულარული გავხადოთ და თითოეულ სტუმარსაც ეს სიყვარული და ემოცია გადავცეთ. 

 გოგი  დოლიძის ვინილის იდეა

ამ ძიებასა და ფიქრში ათასი იდეა მოდიოდა. MEMO -გუნდი ქართული მუსიკის დიდი მოყვარული და დამფასებელია. ამიტომ, იდეა მუსიკალური ამბისა თავისთავად მოვიდა. ჯერ ვინილის იდეა გაჩნდა, მერე იყო სჯა-ბაასი აბა, ვინ იქნებოდა ვინილების ბიბლიოთეკაში პირველი და მოვიდა იდეაც – ეს გოგი დოლიძე უნდა ყოფილიყო. ყველაზე საყვარელი, ყველაზე გამორჩეული, ყველაზე, ყველაზე . . .  თანაც, არსებული ინფორმაციით, გოგი დოლიძის ვინილი არ მოიპოვება, ვინაიდან იმხანად „სტუდია მელოდია“ უკვე დახურული იყო. შესაბამისად, იდეა ერთი-ორად მნიშვნელოვანი გახდა.

ალექსანდრე: ქართული სიმღერისა და მომღერლების მიმართ სენტიმენტები ყოველთვის მქონდა, ოჯახიდან გამომდინარე. მინდოდა, რაღაც ეტაპზე, MEMO – ს კიდევ უფრო მეტად ღირებული რამ შეექმნა და ამით ჩვენებური წვლილი შეგვეტანა უნიკალური ადამიანების შემოქმედების დაფასების კუთხით. გოგი დოლიძის ვინილზე დავიწყეთ მუშაობა „ბრავო რექორდსთან“ ერთად. ეს რეალურად უნიკალური ჩანაწერი გახლავთ, გენიალური ზვიად ბოლქვაძის არანჟირებით…  და ვფიქრობ, ძალიან სწორი გადაწყვეტილება იყო ვინილების ბიბლიოთეკის ზუსტად ამ ალბომით დაწყება.

გოგი დოლიძის ხმაში ის ქალაქია, რომელიც ყველაზე მეტად უყვარს. წლების განმავლობაში ასე დარჩა, უცვლელად, …

 “თბილისი იყო გოგი დოლიძე”

ალექსანდრე: გოგი დოლიძე არის ყველაფრით თბილისური – სევდით, სიყვარულით… ცხოვრებაში ყველაზე მეტად მიყვარს ჩემი ქალაქი და ჩემთვის თბილისის საუნდტრეკი არის გოგი დოლიძის სიმღერა. ეს ვინილი კი იქნება შესაძლებლობა თბილისი სხვანაირად დავანახოთ სხვებს.. იმ კუთხიდან, რომელიც, შეიძლება, ხანდახან ყველას გვავიწყდება.

MEMO  ჯგუფის ინიციატივით და “ბრავო რექორდსთან” თანამშრომლობით შექმნილ ვინილში გოგი დოლიძის 11 სიმღერაა გაერთიანებული.

– თამარ, თქვენი ემოცია და ისტორია როგორია გოგი დოლიძესთან მიმართებაში?

თამარი: მახსოვს, როცა გოგის სიმღერა იწყებოდა, როგორი ყურადღებით უსმენდა მამა. როცა გოგიზეა ლაპარაკი, ჩემი ბავშვობა მახსენდება, მამა, სითბო, სიყვარული, წარსული დრო  – ესაა გოგი დოლიძე ჩემთვის… ეს ვინილი ქართული ემოციაა, ჩვენ, ყველას, ჩვენი ამბავი მოგვყვება გოგის ხსენებაზე…  მე მინდა მამას მივუძღვნა ეს ალბომი. ვინილზე ეს არ იქნება დატანილი, რა თქმა უნდა, მაგრამ მგონია, ბევრისთვის იქნება  ბავშვობის იმ ემოციის მომტანი, რაც ჩემთვისაა…

ფინალი პროექტისა . . .

კონცერტი გოგი დოლიძის სიმღერებით

ვინილი ლიმიტირებული რაოდენობით, მხოლოდ 500 ეგზემპლარი, გაიყიდება. როგორც მაღაზიაში, ასევე – ონლაინ. პრეზენტაცია შედგება 13 ნოემბერს საღამოზე, რომელიც გოგი დოლიძის შემოქმედებას მიეძღვნება და კიდევ ერთხელ მსმენელისთვის შესრულდება ის უკვდავი ნაწარმოებები, რომელიც წლებია, ყველას თბილისს და პირად ისტორიებს ახსენებს.

ამის შემდეგ, შეიქმნება ვინილების სერია, რომელიც მომავალში სხვა ქართველი მუსიკოსების შემოქმედებას გააცოცხლებს. გოგი დოლიძის ვინილი კი ამ სერიაში პირველი ნაბიჯი იქნება. მომავალში უნდა ველოდოთ ჰამლეტ გონაშვილის, ბუბა კიკაბიძის და ჩვენი სხვა სახელოვანი მუსიკოსების ვინილებს . . .

ღვინო MEMO  ჯგუფისგან . . .

ალექსანდრე: გვაქვს კიდევ ერთი პროექტი  “ბაიას“ მეღვინეობასთან კოლაბორაციით, რომლის ფარგლებში, MEMO -ს ბრენდის ქვეშ ჩამოისხა ასევე ლიმიტირებული რაოდენობის პრემიუმ ხაზის ღვინო. ის მალე ხელმისაწვდომი იქნება ექსკლუზიურად  ღვინის რამდენიმე მაღაზიაში და თავისთავად, მემოს კონცეპტუალურ შოპში კოტე აფხაზის 31 ში.

ავტორი: კესო ბოჭორიშვილი

ფოტო: ნათია ასანიძე

The post MEMO ჯგუფი წარმოგიდგენთ appeared first on City Magazine.

კონცერტზე „ჰერიოს“ გარდა მონაწილეობას ცნობილი მომღერლები მიიღებენ: ეკა მამალაძე, ლიზა ბაგრატიონი, ნატო გელაშვილი, ნატალია ქუთათელაძე, ქეთი ქართველიშვილი, ანა ღლონტი, თემურ თათარაშვილი, დათუნა სირბილაძე, გიორგი და ლუკა ჭოხონელიძეები და, რასაკვირველია, ანსამბლი „შვიდკაცა“.

ანსამბლის ისტორია 2010 წლიდან  ქართული ხალხური და ქალაქური სიმღერების შესრულებით იწყება. გამორჩეულად გემოვნებიანი შესრულებითა და რეპერტუარით  „ჰერიომ“  მალევე მოიპოვა მსმენელის ნდობა და სიყვარული, 15 წლის განმავლობაში ანსამბლმა არაერთი წარმატებული კონცერტი გამართა საქართველოსა თუ მის ფარგლებს  გარეთ, გამოსცა აუდიო ალბომი.

გამორჩეული ხმების ერთობა დღემდე ანსამბლის განსაკუთრებულ ჟღერადობას ქმნის.  ანსამბლის დამფუძნებელი და სამხატვრო ხელმძღვანელი  ნიკოლოზ კირვალიძე გახლავთ, რომელიც  25 წელია ასევე ხელმძღვანელობს ყველასათვის საყვარელ  ანსამბლს „შვიდკაცა“.

20 სექტემბრის კონცერტის მუსიკალური ხელმძღვანელი ნიკოლოზ კირვალიძე  და ნინო გულიაშვილი გახლავთ, საორკესტრო ვერსიების ავტორი ნიკა ნიკვაშვილია, რეჟისორი -გვანცა მეფარიშვილი, მხატვარი – ვანო ჭელიძე. კონცერტის წამყვანი კი ლიზა ბაგრატიონია.

ორგანიზატორები, ანსამბლის მეგობრები და თავად „ჰერიოს“ მომღერლები დაუვიწყარ საღამოს გვპირდებიან. ის, 29 სექტემბერს, რუსთაველის ეროვნულ თეატრში, საღამოს 8 საათზე დაიწყება .

The post „ჰერიოს“ სოლო კონცერტი რუსთაველის თეატრში appeared first on City Magazine.

ქართული მუსიკალური კულტურის ერთ-ერთ გამორჩეულ ფენომენს – ანსამბლ „ქართულ ხმებს“ დიდი სოლო კონცერტი ჰქონდა. საღამო, რომელიც, გადაუჭარბებლად შეიძლება ითქვას,  ემოციური მოგზაურობა იყო წარსულსა და აწმყოში, სპონტანურად დაბადებული იდეის შედეგია. იდეა განხორციელდა და ის ანსამბლის თითქმის 30-წლიანი ისტორიის მნიშვნელოვანი ეტაპი აღმოჩნდა. ათ წელზე მეტი გავიდა „ქართული ხმების“ ბოლო სოლო კონცერტიდან, თუმცა პროფესიულმა პაუზამ მისი ადგილი ისევ დიდ სცენაზე განსაზღვრა.

გვანცა მეფარიშვილი – ტელე და კინო რეჟისორი, თეატრალური პერფორმანსის ავტორი და საქართველოს რადიოს წამყვანი, რომელიც ამ პროექტის იდეის ავტორი და რეჟისორია, გვიყვება საღამოზე… ახალ რეპერტუარზე, „კარგად დავიწყებული ძველით“, რომელიც ქართველ მსმენელს გამორჩეულად უყვარს.

– როგორ გაჩნდა საღამოს ჩატარების იდეა?

ეს იყო გულწრფელი სურვილი, ანსამბლის თითოეულ წევრს მადლიერება გამოეხატა თავიანთი მასწავლებლების თუ სასცენო კერპების მიმართ, რომლებიც დღეს ამ ქვეყნად აღარ არიან. დავიწყეთ მუშაობა, შევკრიბეთ ისტორიები, ემოციები, იმპულსები, რომლებიც ბიჭებს აკავშირებდათ საყვარელ მომღერლებთან, მაესტროებთან, მათ შემოქმედებასთან და შეიკრა  წარსულთან უწყვეტი კავშირის იდეა-კონცერტი. მათი დიდი სახელების უკვდავყოფა კიდევ ერთხელ მოხდა „დიდი ბიჭების“ კონცეფციაში.

პროექტი მართლაც წარმატებული აღმოჩნდა და ამას მოწმობს სოციალურ ქსელში მაყურებლის აქტიურობა, კადრები კონცერტიდან და აღფრთოვანებული კომენტარები.

– როგორი იყო მოლოდინები? 

„ქართული ხმების“, როგორც ანსამბლის, კონცეფცია მართლაც უწყვეტ კავშირშია ქართულ ეროვნულ იდენტობასთან, რამაც ჩანაფიქრშივე განსაზღვრა ჩვენი საღამოს  როგორც ემოციური მხარე, ასევე სოციალურ-კულტუროლოგიური პატერნები — სიმღერები, რომლებიც გვიყვარს, ადამიანები, რომლებიც გვენატრება, შეხვედრა, რომელსაც ასე დიდხანს ველოდით.  ჩვენ მოვიწვიეთ მსმენელი წარსულთან შესახვედრად, რაც ნებისმიერ ასაკში ყველაზე სენსიტიურია. გარდა ამისა, ანსამბლის წევრების ხმების გამორჩეული ფაქტურა და ინტონირება, ქართველი კომპოზიტორების ცნობილის სიმღერები, კომპოზიტორ ქეთი გაბისიანის მიერ შექმნილი ნაცნობი სიმღერების ახალი ვერსიები, მისი და მისი ბენდის მიერ გაწეული მუზიცირება, რბილი და მიზნობრივი შუქი სცენაზე, გრაფიკული ინსტალაციები – ამ კომპონენტებმა შექმნა კონცერტის საერთო სურათი, რის ფონზეც ჩვენი არტისტები სიმღერით გადმოსცემდნენ თავიანთ  გულწრფელ ემოციებს.

თითქოს ეს ამბები სადღაც დაგროვდა და ახლა დადგა მართებული დრო მათი მოყოლის. ამ ანსამბლს რაღაც ამოუხსნელი შინაგანი ქარიზმა აქვს, რომელიც მაყურებელს მომნუსხველად გადაედო. აქ ყველამ იპოვა თავისი თავი და თავისი ისტორია. ვფიქრობ, რომ ნამდვილი ხელოვნება ადამიანური ვნებების ჭრილში იბადება. ამიტომაც ვერ ტოვებდა მაყურებელი დარბაზს. აი, გადახედეთ კადრებს, ისინი ფარდის დახურვამდე გაუნძრევლად იდგნენ. როგორც მუსიკოლოგმა მანანა ახმეტელმა კონცერტის შემდეგ თქვა, ეს იყო „მონოლითური დარბაზი“.

რეპერტუარის თითოეულ ნომერს თავისი დატვირთვა ჰქონდა, თავისი ემოცია, რომელსაც მსმენელი სცენიდან შეიგრძნობდა. დღეს ანსამბლის წევრები პროფესიონალი მომღერლები არიან, რომლებმაც ცხოვრების მნიშვნელოვანი წლები ისეთ დიდ მაესტროებთან ერთად გაატარეს, როგორებიც იყვნენ  – თემურ ქევხიშვილი – ანსამბლი „დარიალი“, ანზორ ერქომაიშვილი – ანსამბლი „რუსთავი“ და ანსამბლი „ქართული ხმების“ უფროსი თაობა რობერტ გოგოლაშვილის და თემურ ჭკუასელის თაოსნობით.

– მართლაც ამაღელვებელი იყო ბიჭების დამოკიდებულება ეკრანზე გამოჩენილი გმირების მიმართ.

“ქართული ხმები” არის დიდი ოჯახი.  სიყვარული ანსამბლის მემკვიდრეობისა და წინაპრების მიმართ მათ ყოველდღიურობაშიც იგრძნობა. საღამოს რამდენიმე ცენტრალური ემოციური წერტილი ჰქონდა, ძველი თაობის „ქართული ხმების“ ლეგენდარული სოლისტის, დათო აბესაძის გამოსვლა სცენაზე და ასევე, ჩვენი ზურა ბაკურაძის, ანსამბლის მართლაც უკვე სამუდამო წევრის, გახსენება. საოცარი იყო დათო და გიგა აბესაძეების სიმღერა. ბიჭებმაც თითქოს ერთიანად დაკარგეს ასაკი და შეუერთდნენ ამ დიდ მამა-შვილურ, სცენურ „გასაუბრებას“. ასეთი ეპიზოდები, სხვა სახელებთან ერთად, დღევანდელი „ქართული ხმების“ ცხოვრების ნაწილია. მე არ მახსენდება არც ერთი ოჯახური შეკრება, რომელსაც ამ სახელების გარეშე ჩაუვლია. ბევრი წლის წინ, როცა მე და დათო (ანსამბლის წევრი დათო უგრელიძე) დავქორწინდით, ზაურ ბოლქვაძის იუბილე იმართებოდა გურიაში და ჩვენც, ქორწილის ნაცვლად, კონცერტზე დასწრება ვარჩიეთ. მახსოვს, როგორი დღესასწაული გაგვიმართა  ბატონმა ზაურმა კულისებში და სცენაზეც. ბევრია ასეთი მოგონება. მთავარია ის ღირებულებები და ურთიერთობები, რომლებმაც ფესვები მყარად გაიდგა და დღეს ეს ყველაფერი „ქართული ხმების“ კულტუროლოგიური დნმ-ია.

– კონცერტს წინ უძღოდა ძალიან საინტერესო პრომო კამპანია. სოციალურ ქსელებში შედგა რამდენიმე მუსიკალური ვიდეოს პრემიერა: „მუხამბაზი“, „თოჯინები იცინიან“, „სიმღერების პოპური“ და ა.შ., რაც მსმენელისთვის სიახლე იყო.

ვიზუალური კონტენტის შექმნა არა მარტო აუცილებელი, არამედ ვიტალურიცაა. სხვათა შორის, კლიპებში შექმნილმა იმიჯმა გვიკარნახა კონცერტის ფიგურალური ჩარჩოც – მაღალ სკამებზე განლაგებული ტრადიციული ანსამბლი, რაც სიახლედ წარმოჩინდა. ჩემთან ერთად პროექტის გუნდს წარმოადგენს ლიკა ხუნწარია (მარკეტინგი), ნეკა სებისკვერაძე (პროდიუსერი), დათუნა მეფარიშვილი (მონტაჟის რეჟისურა), ანუკი გაბუნია (ნარატივის არტ პლატფორმა). მიხარია, რომ ჩვენი ჯგუფის მიერ პროექტში ჩადებულმა ენერგიამ შედეგი გამოიღო, რაც არ ხდება ხელშეწყობის გარეშე და განსაკუთრებული აღნიშვნის ღირსია საქართველოს კულტურის სამინისტრო და თბილისის მერია, ასევე, ანსამბლის გულშემატკივრებისა და მეგობრების მთელი დასი, რომელთა ჩამოსათვლელად  ცალკე სტატია დაგვჭირდება!

… და სამომავლო გეგმები

დღეს ანსამბლის შემადგენლობას უნიკალური ხმები ამყარებენ. შეუძლებელია ანსამბლმა არ გამოიყენოს ეს შესაძლებლობა. ანსამბლის სამომავლო გეგმები უკავშირდება საერთაშორისო სარბიელზე საოპერო ხელოვნების ვარსკვლავს, ოთარ ჯორჯიკიას, რომელთანაც ანსამბლს პროფესიული და მეგობრული კავშირი აქვს.  ასეთი ტემპის შენარჩუნებით, ვფიქრობ, მაყურებელს ბევრი საოცარი წუთი ელის „ქართული ხმებისგან“.

„ქართული ხმების“ კონცერტი კიდევ ერთხელ გახდა იმის დამადასტურებელი, რომ ნამდვილი ხელოვნება გულწრფელი ემოციებით და ადამიანური ისტორიებით იქმნება. ამჯერადაც ანსამბლმა ნამდვილად შეძლო მაყურებლის წაყვანა მუსიკალურ მოგზაურობაში, სადაც ყველა თავის ამბავს ყვებოდა. ასე გაუგზავნა თითოეულმა მათგანმა სცენიდან მადლობა მათთვის ძვირფას სახელებს –  გოგის, „ბარდღას“, „თავგასას“, ზაურიკა ბიძიას, ბატონ გიას, დიდ „ქევხოს“, დიდ ანზორს –  მადლობა გადაუხადეს დიდ ბიჭებს ყველაფრისთვის, რამაც მათი ცხოვრება განსაზღვრა.

და აი, ასე გრძელდება “ქართული ხმების” დიდი ისტორია…

სითი: კესო ბოჭორიშვილი

ფოტო: ნატატო ასანიძე

მაკიაჟი: ნინო მარტაშვილი

განსაკუთრებული მადლობა „ჯი ემ თი ჯგუფს“,

რესტორანს „ფუნიკულიორი“

The post ქართული ხმების სოლო კონცერტი „დიდ ბიჭებს“  appeared first on City Magazine.

„ქართული ხმების“ ამ გამორჩეულ კონცერტს ელის მთელი თბილისი. საღამოს „ქართული ხმების“ ბიჭებიც  განსაკუთრებული მოლოდინით ელიან.

ამ დღეს, დიდ სიხარულთან ერთად, სცენაზე დიდი სევდაც იქნება, რადგან ეს პირველი კონცერტია, რომელიც ტრაგიკულად დაღუპული ანსამბლის წევრის, ზურა ბაკურაძის გარეშე ჩატარდება. მარტივი არ იქნება …

საიუბილეო კონცერტს „ქართული ხმების“ ბიჭები „დიდ ბიჭებს“ უძღვნიან. „დიდი ბიჭები“ კი, ისინი არიან, ვინც გასული საუკუნის ბოლოს ქართულ სიმღერას განსაკუთრებული დატვირთვა შესძინეს და ახალ თაობას გადაულოცეს. კონცერტი ეძღვნება ადამიანებს, რომლებიც საკუთარი ნიჭითა და სიმღერებით გვიბრუნებდა  მომავლის რწმენას. მათ ერთად და ცალკ-ცალკე შეძლეს უდიდესი კვალი დაეტოვებინათ დღევანდელი „ქართული ხმების“ მომღერლებზე. სწორედ, მათ ხელში ჩამოყალიბდნენ ისინი ქართული სიმღერის შემსრულებლებად, მათგან ისწავლეს სიმღერაც და ამ საქმის სიყვარულიც. ქართული ფოლკლორის დიდი მაესტროები, თაობების სასცენო კერპები – თემურ ქევხიშვილი – ანსამბლი „დარიალი“, ანზორ ერქომაიშვილი – ანსამბლი „რუსთავი“, ლეგენდარული „ქართული ხმების“ გოგი დოლიძე, გია ჭირაქაძე, ზაურ ბოლქვაძე,  დათო გოგიაშვილი და გურამ თამაზაშვილი ის ადამიანები არიან, რომელთა ღვაწლი უდიდესია და ვისთან ერთადაც აიდგეს ფეხი „ქართული ხმების“ დღევანდელმა წევრებმა.   

კახა გრიგალაშვილი, „ქართული ხმების“ სოლისტი:  

„ეს გასაოცარი თავგადასავალი, რომელიც  თავს გადაგვხდა და რომელსაც „ქართული ხმები“ ჰქვია, უკვე მეორე ათწლეულს ითვლის. ამასობაში, ჩვენც გავიზარდეთ და იცით ალბათ, ასაკსაც მოაქვს იმის გააზრება, თუ რაოდენ დიდ კვალს ტოვებენ ადამიანები ჩვენს ცხოვრებაზე. სად იქნებოდა თითოეული ჩვენგანი, რომ არა სიმღერა და რომ არა ის ადამიანები, ვინც ქართული სიმღერა შეგვაყვარა? სწორედ, მათ ეძღვნებათ ჩვენი საიუბილეო კონცერტი. ეს მადლიერების, სიყვარულისა და დიდი პატივისცემის გამოხატვაა მათდამი. გულით მინდა, რომ მთელი სიმძაფრით გადავცეთ მსმენელს ჩვენი გულწრფელი გრძნობები, დავუბრუნოთ მათ მრავალჯერ უანგაროდ გაღებული სიყვარული და მეგობრობა. სიმღერა ხომ, ცოცხალი, გარდამავალი იმპულსია, რომელსაც ადამიანური ურთიერთობები ასულდგმულებს“.

20 და 21 ივნისს ფილარმონიის დიდ სცენაზე ძველი ჰანგები ახლებურად აჟღერდება. ჩვენთვის უსაყვარლესი ჯანსუღ კახიძის, ბიძინა კვერნაძის, გოგი ცაბაძის, რევაზ ლაღიძის, გიორგი ჩუბინიშვილის, შოთა მილორავას, მარინა ლეკიშვილის სიმღერები. „ქართული ხმების“ სოლისტების ინდივიდუალური სასიმღერო მანერითა და უნიკალური ხმების გამორჩეული ჟღერადობით, კიდევ ერთხელ დაგვარწმუნებს, რომ  „არსად ისე არ მღერიან, როგორც აქ, ამ ქვეყანაში…“

წარმატებები, ჩვენს საყვარელ „ქართული ხმების“ ბიჭებს!!!

„გავა დრო და მოვუყვებით შვილებს, რომ სიყვარულს დიდი ძალა აქვს“…

The post „არსად ისე არ მღერიან, როგორც აქ, ამ ქვეყანაში…“ appeared first on City Magazine.

ღონისძიება ლოს-ანჯელესში ხანძრისგან დაზარალებულთა დასახმარებლად თანხების შეგროვებას და პირველად დახმარებაში ჩართული გმირ მეხანძრე-მაშველებს მიეძღვნა.

გრემის დაჯილდოების ცერემონია უკვე მეხუთედ კომიკოსი და მსახიობი, ტრევორ ნოამ წაიყვანა.

დაჯილდოების ნომინაციების ლიდერი ბიონსე იყო, მისი ალბომი  „კოვბოი კარტერ“ 11 ნომინაციაზე იყო წარდგენილი. 

ბიონსეს შემდეგ 7-7 ნომინაციაზე იყო წარდგენილი ბილი აილიში, კენდრიკ ლამარი და  Post Malone. და 6-6- ნომინაციით – ტეილორ სვიფტი, ჩაპელ რონი და საბრინა კარპენტერი. 

ძირითადი ნომინაციების და გამარჯვებულების სრული სია:

წლის ალბომი

ბიონსე – Cowboy Carter

წლის ჩანაწერი

ქენდრიქ ლამარი – Not Like Us 

წლის სიმღერა 

ქენდრიქ ლამარი – Not Like Us

წლის ახალი არტისტი

ჩაპელ როანი

საუკეთესო სოლო პოპ პერფორმანსი

საბრინა კარპენტერი – Espresso

საუკეთესო პოპ ვოკალური ალბომი

საბრინა კარპენტერი – Short n’ Sweet

დუეტისა თუ ჯგუგიფის საუკეთესო პოპ პერფორმანსი

ლედი გაგა და ბრუნო მარსი – Die With a Smile 

საუკეთესო რეპ ალბომი

Doechii – Alligator Bites Never Heal 

საუკეთესო რეპ პერფორმანსი

ქენდრიქ ლამარი – Not Like Us

საუკეთესო ქანთრი ალბომი

Beyoncé – Cowboy Carter 

საუკეთესო როკ ალბომი

The Rolling Stones – Hackney Diamonds

საუკეთესო როკ პერფორმანსი

The Beatles – Now and Then 

საუკეთესო არენბი ალბომი 

კრის ბრაუნი – 11:11 (Deluxe)

The post გრემი 2025 appeared first on City Magazine.

რაღაცას თუ ვკიდებ ხელს, მანამდე ბევრი მაქვს ნაფიქრი, იმიტომ რომ, სანახევროდ რაღაცის გაკეთება და მიტოვება არ მიყვარს. როცა პასუხისმგებლობა ავიღე ჩემს მსმენელთან,  როცა მივიღე მათი მხარდაჭერა, მე აღარ მქონდა გაჩერების უფლება. სანამ აქამდე მოვიყვანდი  ამ ამბავს,  წლები ვიმუშავე, და…  გამოვიდა.

გამოვიდა ის, რაც ჯერ კიდევ 3 წლის ასაკში მუსიკოსმა დედამ შენიშნა. ოჯახში პატარა ბიჭის ნიჭმა ყველა დაარწმუნა, რომ ეს მორიგი ბავშვური ინტერესი არ იყო და წლების შემდეგ ამბავი სულ სხვა სივრცესა და მასშტაბში გაგრძელდებოდა.

არსებობს ჩანაწერები, სადაც სამი წლის ასაკში მე და ბიძაჩემი ვმღერით ორ ხმაში. იქიდან დაიწყო ყველაფერი. ექვსი წლის უკვე ანსამბლ “ბიჭებში“ ვიყავი და სცენაზე შევდგი ფეხი. ბევრნი ვიდექით და ეს მომწონდა. მათ ხმებსაც ვსწავლობდი და ჩემსასაც.

–       შემდეგ იყო?

სტუდენტობის პერიოდი და ანსამბლი „უნივერსიტეტი“ (ახლანდელი ქართული ხმები). მოგვიანებით კი დავიწყე სოლო კარიერა.

პირველი მნიშვნელოვანი წარმატება „ჯეოსტარს“ უკავშირდება, როცა დიდ სცენაზე აღმოჩნდა და ყველამ გაიცნო ბიჭი, რომელიც ქართულ სიმღერას განსაკუთრებულად ასრულებდა.

–       გახსოვთ ის წამები და ის შეგრძნება, როცა თბილისის დიდ საკონცერტო დარბაზში მსმენელის წინაშე მარტო გახვედით?

ძალიან ვღელავდი, მაგრამ ეს ღელვა შეწყდა როგორც კი ბოლო ნოტი დავასრულე., ხალხის რეაქციას აპლოდისმენტები მოჰყვა. ამდენი ადამიანი რომ გისმენს, უყვარხარ, მათი დახმარებით გაიმარჯვებ. ეს დიდი მიღწევა იყო ჩემთვის. გარედან უცებ შემოვედი. წინაპირობა კი იყო „ნუცას სკოლა“, მაგრამ სოლო გამოსვლა სულ სხვა რამეა. პირველ წარმატებად ამ ორ კონკურსს ჩავთვლი. მაშინ 21 წლის ვიყავი. ზუსტად 20 წლის წინ იყო ჩემი გამოსვლა და ახლა უკვე სოლო კონცერტისთვის ვემზადები, სიმბოლურია, რომ ეს კონცერტი თბილისში, დიდ საკონცერტო დარბაზში ჩატარდება.

ასე სასიამოვნოდ აფორიაქებული ემზადება 19 თებერვლის სოლო კონცერტისთვის. ინტერვიუს დასასრულს ყველა დეტალსაც გვიამბობს. მანამდე, კიდევ ერთხელ გვიყვება იმ პასუხისმგებლობაზე, რომელსაც მსმენელის, კომპოზიტორებისა და ქართული მუსიკის მიმართ გრძნობს.

ძალიან კარგი ტრამპლინი იყო 2004 წელი… „ჯეოსტარის“ შემდეგ ჩავერთე საოცარ კონცერტებში. ჩვენი კომპოზიტორების საღამოებზე, საავტორო საღამოებზე, ვარსკვლავის გახსნაზე, ბიძინა კვერნაძის საღამოები, „იავნანას“ ფონდი, გოგი დოლიძის საღამო, პატრიარქის საღამო. ერთ დღეს მირეკავს ნიკა მემანიშვილი, ჩვენი სიამაყე, და მეუბნება, რომ პატრიარქის საგალობლების საღამო კეთდება და შენ უნდა იმღეროო. ძალიან გამიხარდა. ახლავე მოვდივარ-მეთქი. პატრიარქმა ჩათვალა საჭიროდ, რომ მისი ნამუშევარი  შემესრულებინა. მართლა ოცნება იყო ამ ადამიანების გვერდით მოვხვედრილიყავი. „ჯეოსტარი“ რომ დამთავრდა, ერთ წელიწადში ალბომზე დავიწყეთ მუშაობა. 15 სიმღერიანი ალბომი გამოვუშვით.

ქართველი მსმენელი – დიდი პასუხისმგებლობა

მგონია ხოლმე, რომ ჟიური ზის.  მითუმეტეს, როცა ჩვენი, ხელისგულზე სატარებელი კომპოზიტორების სიმღერებს ვასრულებ. ადამიანმა რომ დაწერა და ამდენ წელს გაუძლო სიმღერამ, დღესაც უყვართ, მერე კიდე რომ გადააკეთებს ვინმე და ისიც უყვართ, ეს ნიშნავს რომ ამ სიმღერამ და ამ კომპოზიტორმა თავის საქმე ათიანზე გააკეთა. მე სულ მორიდებით ვარ. შეიძლება აკომპანირების ვერსია შეიცვალოს, მაგრამ სიმღერა როგორც დაიწერა, ისე უნდა იყოს. თუ არა, მაშინ შენ უნდა იყო იმაზე მაგარი, ვინც შექმნა. არასდროს მიცდია ეს. ჩემგან მათ მიმართ პატივისცემა ასე გამოიხატება, როგორც დაიწერა – ისე ვასრულებ ხოლმე.

მალევე გამოვიდა მეორე ალბომიც. შემდეგ კი იყო 2008 წელი, აგვისტოს ომი და შემოქმედებითი პაუზა. 

ეს პაუზა გამოვიდა არამარტო ჩემი,  ქვეყნისაც. ეს რომ არ მომხდარიყო, ახლა სხვა ტემპი მექნებოდა. ეს კონცერტიც მანამდე ჩატარდებოდა. მერე, სანამ ავკრიფე ჩამოვარდნილი მუხტი… 2013 წლიდან თავიდან დავიწყე.

მეორე დიდი პაუზა გამოვიდა კოვიდ პანდემიის დროს, მაგრამ ეს დაბრკოლებაც უკვე წარსულია. დღეს სოლო კონცერტისთვის ემზადება.

ძალიან მაგარი გუნდია, რომელთანაც ახლა ვმუშაობ – რეჟისორია ბაკურ ბაკურაძე, ქეთი გაბისიანი – მუსიკალური ხელმძღვანელი, იქნება სიმფონიური ორკესტრი ნიკა ნიკვაშვილის ხელმძღვანელობით. პაატა ანდრიაძე, ლევან დეისაძე, ზაზა ცერცვაძე, უჩა მეტრეველი, დიტო საკანდელიძე და ირაკლი მენთეშაშვილი.  ბენდთან ერთად 7-8 ნომერი უნდა შევასრულო. სულხან ცინცაძის სახელობის მუსიკალური კოლეჯის გოგონათა გუნდი იქნება და რამდენიმე სიმღერას შეასრულებენ ჩემთან ერთად. „ქართული ხმების“ ბიჭები, „თეატრალურის კვარტეტი“, ჩემი დუეტ პარტნიორი, რომელთან ერთადაც ბავშვობიდან მოვდივართ – ნათია პერანიძე და მარიკა ოსიტაშვილი.  „ჯეოსტარი“, „ნუცას სკოლა“ რაც გავიარე, ამ ქალბატონთან დავდიოდი და ვმეცადინეობდი. ჩვენ ერთად მივაღწიეთ ამ წარმატებებს. სიმბოლურია, რომ ეს ორი ადამიანი ჩემ გვერდით იქნება. სიმღერების ნაწილი შესრულდება როიალთან,  ნაწილი – ბენდთან, ორკესტრთან. ეს საღამო სხვა ეტაპის დასაწყისი მგონია. შესრულდება სამი სრულიად ახალი ნამუშევარი. ჩემი რეპერტუარიდან მხოლოდ ორი სიმღერა შესრულდება, რომელიც უკვე იცის მსმენელმა, ისიც ახალი ვერსია იქნება.

–       20 წელი სცენაზე – შეგვიძლია თუ არა ამ საღამოს დავარქვათ შეჯამება – შემოქმედებითი წლების გაერთიანება დიდ სცენაზე?

კი, ეს იქნება ამ წლების გახსენება, მაგრამ ეს დასაწყისიც იქნება – პირველი დიდი სოლო კონცერტი. ამ კონცერტს აუცილებლად მოჰყვება კონცერტები აჭარაში, იმერეთში, რეგიონებში…

–       შემოქმედებითი პაუზები, სირთულეები – რა გაძლევთ მოტივაციას, რომ არასდროს გაჩერდეთ?

სიმღერის სიყვარული… განვლილი წლები რომ მახსენდება, რა წვალება, რამდენი სიარული, რამდენი რეპეტიცია გავიარე. რომ მახსენდება რამდენი ენერგია ჩადო დედამ, ოჯახმა. დედაჩემმა ყველაფერს თავი დაანება, რომ მე მესწავლა, მემღერა. ამ ფიქრების შემდეგ შენც ხვდები – ამ ადამიანებმა გაწირეს ყველაფერი და ამ ყველაფერს ვერ უღალატებ. მიდიხარ წინ, რომ ეს  გამოიყვანო… და გამოიყვან.

–       ოჯახი, როგორც ცხოვრების ცენტრი… 

აჩიკო ნიჟარაძეს რომ ჰკითხოთ, ოჯახი პირველ ადგილზე დგას. ესაა ჩემთვის ის ნაწილი, რომლის გამო სიმღერაზეც მზად ვარ უარი ვთქვა. საბედნიეროდ, ეს არჩევანი არ დგას, მაგრამ რომ დასჭირდეთ, ასეა. მგონია, რომ ამისთვის ვართ ამ ქვეყანაზე მოვლენილები. ნიჭი – ესეც ღმერთისგან მოცემულია. ჩემი სიმღერა და ჩემი ოჯახი ერთმანეთთანაა დაკავშირებული. ჩემი მეუღლეც მღერის… უფრო გაგვაერთიანა ამ დეტალმა. 

–       რას ეტყვით ერთგულ მსმენელს, რომელიც ყოველთვის ელოდება აჩიკო ნიჟარაძეს დიდ სცენაზე..

19 თებერვალს ამ კონცერტით ვეტყვი – პირველ რიგში, დიდ მადლობას. მადლობას იმისთვის, რომ ამდენი წელია მგულშემატკივრობს და მათგან დიდი სითბო და სიყვარული მოდის. მე არ მიღალატია ამ ხალხისთვის და არც ვაპირებ. მთელი ცხოვრება სიმღერას მივუძღვენი და უფრო დიდი ენერგიით და შემართებით გავაგრძელებ. სპორტი გვაერთიანებს, სიმღერა, შემოქმედება გვაერთიანებს. თუ ჩემი სიმღერით ორი კაცი მაინც გაერთიანდა და სამი, ესე იგი, ჩემი ეს სიმღერაც და ეს შემოქმედებაც ღირს.

აჩიკო ნიჟარაძე საკუთარი ნიჭით რომ არაერთ ადამიანს აერთიანებს, ეს დრომ უკვე გვიჩვენა. ქართული სიმღერის სიყვარულით გატარებულ 20 წლიან შრომას კი 19 თებერვალს შეაჯამებს, თბილისის დიდი საკონცერტო დარბაზის სცენიდან. ეს შეჯამება კი, თავის მხრივ, ახლის დასაწყისი იქნება. სიმბოლურად ამ ადგილიდან, საიდანაც 20 წლის წინ აჩიკო ნიჟარაძის დიდი სცენის ისტორია დაიწყო.

ავტორი: კესო ბოჭორიშვილი

ფოტო: ნათია ასანიძე

The post 20 წელი დიდ სცენაზე – აჩიკო ნიჟარაძე appeared first on City Magazine.

„ბრავო რექორდსში” ახალი ალბომის ჩაწერაზე მივედით. სტუდიაში რომ შევედით, ერთ-ერთი მომღერალი როიალს მიუჯდა და დაიწყო სიმღერა. ნელ-ნელა, პედაგოგთან ერთად, ყველა შეუერთდა. აღმოაჩინეს, რომ ერთმანეთის სიმღერები უკვე კარგად იციან. გახედავდნენ ერთმანეთს, იღიმოდნენ და ყველა ერთად სიამოვნებითა და სიყვარულით მღეროდა აფხაზურად. ვერც კი ვიფიქრებდი, რომ ეს სიმღერები შესაძლოა აქამდე არც კი სცოდნოდათ. ისინი ერთ სიმღერას მღეროდნენ..

ნუცა თოფურია, ია ჯგერენაია, ნოდიკო ტატიშვილი, სალომე ბაკურაძე, გიორგი ცხადაძე, დუეტი „ჯორჯია”, სოფო გელოვანი და გიორგი სუხიტაშვილი, თიკა მახალდიანი, სოფო ხალვაში, ანსამბლი „ოდა”, მილენა აჟიბა, ნინო პაპავა, აფხაზეთის სიმღერის სახელმწიფო ანსამბლი „შავნაბადა” – სწორედ ეს მომღერლები არიან ის ადამიანები, რომლებმაც 10 ურთულესი აფხაზური სიმღერა ისწავლეს, დაამუშავეს და შექმნეს ეს პროექტი. 

„ერთ სიმღერას ვმღერით” აფხაზურენოვანი მუსიკალური ალბომია, რომელიც „ბრავო რექორდსმა”, ზაზა შენგელიას ხელმძღვანელობით, უნიჭიერეს მომღერლებთან ერთად შექმნა. კულტურა, კონკრეტულად კი მუსიკა, მოცემული პროექტის შემთხვევაში, წარმოადგენს განსაკუთრებულ ინსტრუმენტს აფხაზური ენის პოპულარიზაციისთვის, საქართველოში მცხოვრები ყველა თაობის წარმომადგენლის დაახლოებისთვის, ურთიერთობების გაუმჯობესებისთვის, სიყვარულისა და მეგობრობის გაზიარებისთვის. 

ჩაწერაზე ვგრძნობდი თუ როგორი საოცარი მონდომებითა და სიყვარულით ასრულებდნენ აფხაზურ სიმღერებს მომღერლები. რამდენიმემ აღნიშნა კიდეც, რომ აფხაზური ურთულესი ენაა, თუმცა, მათთვის ეს ყველაზე სასიამოვნო გამოწვევა აღმოჩნდა. ამ უნიკალური მუსიკალური პროექტის ფარგლებში, მოხდა დღევანდელ აფხაზეთში ყველაზე მოსმენადი და პოპულარული თანამედროვე მუსიკალური ჰიტების შერჩევა-გადამუშავება, მათთვის ახლებურად გააზრებული არანჟირების შექმნა. 

სტუდიაში მომღერლები თან ნერვიულობდნენ, თან ერთმანეთს ამხნევებდნენ. ყველამ გულწრფელად მითხრა, რომ ასეთ საპასუხისმგებლო და ამასთან ერთად, სასიამოვნო პროექტში მონაწილეობის მიღება მათთვის ძალიან მნიშვნელოვანი იყო. 

„იმედია, რომ ჩვენი აფხაზი მეგობრები ძალიან კრიტიკულად არ შეგვაფასებენ. საკმაოდ რთული ენაა და უდიდესი პასუხისმგებლობაა ყველაფერი სწორად შევასრულოთ. მაგრამ არა უშავს, ეს პირველია და ნელ-ნელა ძალიან კარგად ვისწავლით.” – გიორგი ცხადაძე

როდესაც ერთ-ერთმა მომღერალმა დაიწყო სიმღერის ჩაწერა და მოიმარჯვა ყურსასმენი, შუშის მეორე მხრიდან, მაშინვე, ასეთივე შემართებით მოემზადა პედაგოგი/თარჯიმანი, ვინც აფხაზური ტექსტები მათთან ერთად დაამუშავა – ირმა ოსია. აიღო ფურცელი ხელში და დიდი დაკვირვებით ანიშნებდა რაღაცებს. მთელი ყურადღებითა და გულისყურით უსმენდა მომღერლებს, რამე არ შეშლოდათ, რამე არ გამორჩენოდათ და იქ, ამ ქალბატონზე ამაყი და ბედნიერი არავინ იყო. 

გარდა აფხაზეთის, აფხაზური ენის, ამ სიმღერებისა და იქ მცხოვრები ადამიანების სიყვარულისა, სტუდიაში იგრძნობოდა საოცარი მუხტი იმისა, თუ როგორ უყვარდათ თვითონ ამ მომღერლებს ერთმანეთი, როგორ სიამოვნებდათ ერთად მუშაობა ამ გარემოში. 

„ბატონმა ზაზამ რომ დამირეკა, მაშინვე ვიგრძენი, რომ ეს უნდა გამეკეთებინა. არ ვიცოდი სად, როდის, როგორ მოხდებოდა, მაგრამ უნდა გამეკეთებინა. ძალიან მნიშვნელოვანია ეს ყველაფერი ჩემთვის. ულამაზეს აფხაზურ სიმღერებს მოისმენთ. ამასთან ერთად, საოცარ გუნდთან, BRAVO Records-თან ერთად მუშაობა ცალკე დიდი სიამოვნებაა. ამიტომ, დიდი მადლობა ყველას.” – ია ჯგერენაია

„ბრავო რექორდსში” მუშაობა ცალკე ბედნიერებაა. ამ პროექტში ვინც ვმონაწილეობთ, ერთმანეთს რომ შევხვდით, ისეთი ემოციური იყო, ძალიან გაგვიხარდა: “შენც აქ ხარ? შენც აქ ხარ?” – ასე ვეგებებოდით ერთმანეთს. რაც აფხაზეთს ეხება, თუნდაც ასეთი ფორმით, მაინც არის ყველასთვის ძალიან ამაღელვებელი, ემოციური. ჩემთვისაც ძალიან განსაკუთრებულია ეს პროექტი და უდიდესი სიამოვნებით ვიღებ მონაწილეობას.” – ნუცა თოფურია.

„მთელი ჩემი ბავშვობა აფხაზეთს უკავშირდება. დედა და მეუღლე მყავს აფხაზეთიდან. ჩემი შვილი, რომელიც 7 წლისაა, ამბობს, რომ ის არის აფხაზეთიდან. ყველას ძალიან გვტკივა და გვენატრება იქაურობა და არ მინდა, რომ ეს მარტო ტკივილი იყოს. მინდა, რომ ეს პროექტი, არა მხოლოდ ჩვენთვის, არამედ აფხაზებისთვისაც, იყოს ერთი ნაბიჯი იმისკენ, რომ ჩვენ ისევ ერთად შევძლოთ თანაცხოვრება, ერთად მანდარინის კრეფა, ერთი ზღვის ჰაერის სუნთქვა და ერთ ქალაქში ცხოვრება…” – სალომე ბაკურაძე

„ეს პროექტი არის ძალიან მნიშვნელოვანი ჩვენი ქვეყნისთვის, ჩვენი მომავალი ურთიერთობებისთვის აფხაზეთთან. ხელოვნებას, განსაკუთრებით კი მუსიკას, ძალიან დიდი ძალა აქვს და ვფიქრობ, რომ ეს იქნება ერთგვარი ძაფი, რომელიც კიდევ ერთხელ ძალიან მჭიდროდ დაგვაკავშირებს.” – სოფო გელოვანი 

“როგორც კი, ბატონმა ზაზამ შემომთავაზა ამ პროექტში მონაწილეობის მიღება, მაშინვე დავთანხმდი, რადგან ვფიქრობ, რომ რაღაც აუცილებლად უნდა გავაკეთოთ იმისათვის, რომ დავბრუნდეთ ჩვენს მშობლიურ მხარეში. ამას თუ მუსიკით და სიმღერით გავაკეთებთ ან უბრალოდ თუ დავეხმარებით, მინიმალურ წვლილს მაინც შევიტანთ ამ პროცესში, ძალიან გამიხარდება.” – თიკა მახალდიანი 

„ჩვენი მოვალეობა და ვალდებულებაა, რომ ეს ძალიან ძვირფასი პროექტი შედგეს. ძალიან გვინდა, რომ ყველაფერი სიყვარულით და მეგობრობით დასრულდეს. დაბრუნდნენ ჩვენი საყვარელი ადამიანები თავიანთ მიწა-წყალზე. ასე ნელ-ნელა თუ არ გავუწოდეთ ხელი ერთმანეთს, არ გამოვა არაფერი. ჩვენ ასე, ჩვენებურად ვთესავთ და ვუზიარებთ ჩვენს სიყვარულს და იმედი გვაქვს, რომ ყველაფერი კარგად ჩაივლის. ეს ჩვენი გზაა მივაწვდინოთ ჩვენი ხმა აფხაზებს და ერთგვარი სასიკეთო ხიდი გავაბათ ჩვენ შორის.” – დუეტი „ჯორჯია”

ავტორი: ელენე ბარამიძე

ფოტო: ნათია ასანიძე

გადაღების ადგილი: BRAVO Records

The post ერთ სიმღერას ვმღერით appeared first on City Magazine.

“Working with Tina was a pleasure. Tina is a person who captivates you from the first meeting. She can be described in many words, but her main quality that impressed me is her simplicity and humanity, which unfortunately not everyone possesses,” says SHUMEI.

The song “Sterva“(Bitch) was written by Tina Karol. To embody the content, Tina was looking for a partner for a duet, and the best voice turned out to be SHUMEI’s voice.

“SHUMEI is the most promising artist of the new generation in Ukraine. His unique timbre cannot be confused with any other voic e in the world. The raspiness and masculinity of his vocals gave this composition a cool meaning. I am very satisfied with this collaboration,” says Tina Karol.

The shooting of the music video for the song “Bitch” took place at Lviv Railway Station. The story of passionate love was brought to life by the most popular Ukrainian bloggers and actors Bogdan Sheludyak and Yulia Svizhinska.

“It is an honor for me to create a music video for Tina Karol for the third time. The cinematic parallel between the singers and actors was created to delve into the content and character of this duet,” says the director of the video Nata Kurgan, who previously created such video works for Tina Karol as “Not Saints” and “Troyandy.”

Along with the premiere of the song “Bitch,” Tina Karol released a new album “Troyandy,” which includes previously released hits and new songs.

“Sterva“(Bitch)

The post “Sterva”(Bitch) – a new song by Tina Karol and SHUMEI appeared first on City Magazine.