– ცეკვა ჩემთვის არის …

– თვითგამოხატვა

– საყვარელი ცეკვა

– ლაზური

– საგანი?

– ინგლისური

– წიგნი?

– შარლოტა ბრონტეს ” ჯეინ ეარი”

– სერიალი?

– Gossip girl

– კინო

– The Notebook

– მსახიობი

– ნატალი პორტმანი

– ვის როლს ითამაშებდი?

– ანჯელინა ჯოლის გმირს “მისტერ და მისის სმიტებიდან”

– სპორტი – კი თუ არა?

– კი, მაგრამ, უფრო, ცეკვა

– გიფიქრია თუ არა მომავალ პროფესიაზე?

– დიახ, დიზაინერობაზე

–  საყვარელი ადგილი თბილისში

– Coffee Shop

–  საყვარელი  დასასვენებელი ადგილი, ქალაქი საქართველოში

– კახეთი, ლოპოტა

– მთა თუ ზღვა?

– ზღვა

– ზაფხული თუ ზამთარი

– ზაფხული

– სად იმოგზაურებდი?

– ბრაზილიაში

– ამოჩემებული მუსიკა ამ პერიოდისთვის

– Love Me Not/  Ravyn Lenae

– ინსტაგრამის საყვარელი “ექაუნთი”

– Kylie Jenner

– ტიკტოკზე?

– embreighcourtlyn

– ვისი პოსტერი გიკიდია  ან დაკიდებდი შენს ოთახში?

– სუხიშვილების პოსტერს დავკიდებდი

– შენი საყვარელი ფერი

– წითელი, ფირუზისფერი

ფოტო: ივან ბრეკოვიჩი 

ESHVI

თმა: ნინა ბასაიაშვილი

მაკიაჟი: ნინო მარტაშვილი, ნატუკა გრძელიძე

პროდიუსერი: ეკა ხოფერია

The post მაშო ღურწკაია  appeared first on City Magazine.

– აქ არის?

– ვინ იღებს?

– რას იცვამს?

– სად იღებ?

– როგორია? ლამაზია? მაღალია? თმა მართლა ასეთი ხვეული აქვს?

– გადაიღე?

– კარგი გამოვიდა?

– რაო, გიპასუხა კითხვებზე?

– თინას ლექსი მამარდაზე წააკითხე?

– როგორი გოგოა?

არ წყდებოდა კითხვების კორიანტელი ჩემი, „სითის“ და, ცხადია, ჩვენი ფეხბურთის გულშემატკივართა მხრიდან. მოკლე პასუხი ამ კითხვებზე სათაურშია. მეგობრებო, კარგი გოგოა ელენე, ძალიან კარგი. პირველად ყდის გადაღებაზე ვნახე.  ყდის გადაღებას  რომ სჩვევია მომზადება, აი, იმ მომზადების გარეშე.  ელენე მარიამ ხუციშვილისგან გავიცანი, მეიქაფ არტისტისგან. მასთან იყო მისული მაკიაჟისთვის. ეს შარშან ზაფხულში ხდებოდა. მე იმხანად რაღაც საქმეებში ვიყავი ჩართული და ჩემი სიყვარულის და მადლიერების გამოსახატად, ელენეს პატარა საჩუქარი გავუგზავნე. მოგვიანებით, ინსტაგრამზე მომწერა,  ზრდილობიანად, დიდი მადლობა, ეკაო. მერე დავმეგობრდით ინსტაგრამზე და ასე შორიდან ვათვალიერებდით ერთმანეთის სთორებს.

ჩემდა სამწუხაროდ, კარგად ვერ ვერკვევი ფეხბურთში. საქართველოს ნაკრების ირგვლივ ჩვენი საერთო სახალხო სიხარული რომ დაიწყო, ჩემი ფეხბურთის ფანატი  მეგობრები (განსაკუთრებით აქტიურობდნენ ბაია გადაბაძე და ნინი გოგოლაძე!)  ლამის ყოველდღე მწერდნენ – მიდი რა, გააკეთე სითი-ფეხბურთი, აქ ვართ, დაგეხმარებითო. გავაკეთებ, დრო მომეცით, გავაკეთებ და მივუახლოვდები ჩემებურად, „სითურად“. ეს „ჩემებურად და სითურად“ ელენე გამოვიდა. აი, ერთ დილას გავიღვიძე და უცებ ყდაზე ახალი გოგო მომინდა. გადავქექე გუგლი. ჰო, ინტერვიუ არავის აუღია, ყდის ფოტოსესიაც არსად ჰქონია – ეგ არის! დავიწყეთ მიმოწერა. იოლად დამთანხმდა, პირობების, გაპრანჭვებისა და  დროის უაზროდ გაწელვის გარეშე. ასე მარტივად და თავისუფლად დიდ ხანია არ მიმუშავია არავისთან.

სტუდიაში რომ მივედი, უკვე იქ იყო. დიდი, დიდი, ხუჭუჭა თმით, მომნუსხველი და ცოტა ჰოლივუდური ღიმილით, ზემოთ აქაჩული თვალებით (ცოტათი დევა კასელს ჰგავს, მგონი) იდეალური აღნაგობითა და მზაობით, ემუშავა კარგად და დაგვყოლოდა ყველა კადრზე. კარგი გოგოა – გავიფიქრე ჩემთვის და გადაღებების ბოლომდე მაინც სულ ვაკვირდებოდი, გამყვებოდა თუ არა ეს შთაბეჭდილება ბოლომდე. არათუ გადაღებაზე, ფოტოების შერჩევაზეც კი გამყვა! არ ვიცი, გემოვნებაში დავემთხვიეთ  მე, ელენე და ფოტოგრაფი თუ რა უხილავი ძალები გვეხვეოდა გარს იმ საღამოს, მაგრამ ყველა კადრზე  –  დიახ, იყოს – გვპასუხობდა.

ჰოდა, ჩემო ძვირფასო მკითხველო და ჩვენი ფეხბურთის გულშემატკივარო, როგორი ცოლი ჰყავს მამარდას? კარგი, ძლიერ კარგი.

რაც ეხება ქვემოთ კითხვებს, ეს „სითის“ ნაკრების ნაკრებია. არ დაიზარეს ჩემმა მეგობრებმა, ზემოთ უკვე ხსენებულმა ბაია გადაბაძემ და ნინი გოგოლაძემ, და კითხვები გამომიგზავნეს (ემანდ რამე არ შეგეშალოს, ეკა, არ დავიღუპოთო).  პოსტ სკრიპტუმად ნინიმ გიორგი მარდაშვილისადმი მიძღვნილი პატარა თინა ფაჩუაშვილის ლექსიც მომაწოდა, ექსკლუზიურად „სითისთვის“ გამოგზავნილი.

მოკლედ, გაბარებთ „სითის“ გუნდის ერთობლივ პროექტს, ფოტოსესიასა და ინტერვიუს გიორგი მამარდაშვილის ცოლთან, ელენე ეპიტაშვილთან :

– ელენე, ერთმანეთს ვხვდებით ევროპის ჩემპიონატზე გასვლის ისტორიული თარიღიდან ერთი წლის შემდეგ. ეს არ იყო მხოლოდ საფეხბურთო წარმატება, ამ სიხარულმა მთელი ქვეყანა გააერთიანა და ალბათ, მთელი წლის განმავლობაში, არაერთხელ მოისმინე 26 მარტის ემოციები.  ჩვენი საუბარიც ამ დღით დავიწყოთ.  თქვენთვის როგორი იყო 26 მარტი?

– 26 მარტი იყო დღე, რომელიც არა მხოლოდ ქართული ფეხბურთის, არამედ მთელი ერის ისტორიაში დარჩება.  ეს   არ იყო უბრალოდ სპორტული გამარჯვება, ეს იყო ეროვნული თვითმყოფადობის, ერთიანობისა და დაუღალავი შრომის ტრიუმფი. ეს იყო იმედის, სიამაყის და მრავალწლიანი მოლოდინის ფეთქებადი მიქსი, რომელიც თითოეული ქართველისთვის, განურჩევლად ინტერესისა სპორტისადმი, ემოციურად დატვირთული აღმოჩნდა. პირადად ჩემთვის, 26 მარტი იყო ემოციების ზღვა. სიხარულმა,სიამაყემ და ეიფორიამ მთლიანად მოიცვა გულიც და გონებაც.

– ელენე, მზად იყავი სახალხო ყურადღებისთვის, რა შეიცვალა შენს ცხოვრებაში ამ დღის შემდეგ?

– როდესაც ასეთ ყურადღებას იღებ, ცხოვრების ბევრი ასპექტი იცვლება. განსაკუთრებით, ყოველდღიურობა და პირადი სივრცე. მეტი პასუხისმგებლობა გაჩნდა  რადგან ვიცი, რომ ბევრი ადამიანი გვადევნებს თვალს.თუმცა, რა თქმა უნდა, ვაფასებთ ხალხისგან წამოსულ სითბოს და ყურადღებას.

– თქვენი ცხოვრება განსაკუთრებული ყურადღების ქვეშ მოექცა. ვნახეთ როგორ გთხოვა გიორგიმ ხელი. ეს იყო ორი წლის წინ,  როცა საქართველომ უმასპინძლა U21-ს ევროპის ჩემპიონატს და მაშინ უკვე ყველამ დაიჯერა, რომ საქართველოს ნაკრებს მომდევნო 15-20 წელი კარის განსაკუთრებული მცველი ეყოლებოდა. ვნახეთ „ჯენდერ რივიალ“ ფართი და ქორწილი. როგორ მიიღეთ დიდი სიყვარული, რომელსაც ხშირ შემთხვევაში  კრიტიკაც ახლავს ხოლმე? 

– ეს იყო პერიოდი, როცა გიორგის ცოტა ხნით ჰქონდა დასვენება და ვეცადეთ ყველა ღონისძიება დროულად განგვეხორციელებინა. ხალხისგან ბევრი სიყვარული წამოვიდა. კრიტიკაც, თუმცა მესმის, რომ ყველასთვის ყველაფერი მოსაწონი არ იქნება და ვცდილობ გულთან ახლოს არ მივიტანო ნეგატიური გამოხმაურებები.

– გიორგის ინტერვიუებს როდესაც ვუსმენთ, ყველა ვხვდებით მის ძალიან მტკიცე ხასიათს, მოტივაციას, ფეხბურთის სიყვარულს, ცხადია. საკმაოდ რთულია ფეხბურთელების ცხოვრება. შენ თუ ახერხებ, რომ მას ეს რეჟიმი შეუმსუბუქო?

– ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი ის არის, რომ გიორგის  სტაბილურობა და სიმშვიდე ჰქონდეს. ფეხბურთელის ცხოვრება მართლაც რთულია, მუდმივი წნეხი, დატვირთული გრაფიკი, ნაკლები დასვენება,წარმატებებისა და მარცხის ცვალებადობა. ჩემი როლი იმაში მდგომარეობს, რომ მისთვის სახლი ყოველთვის იყოს ის ადგილი, სადაც შეუძლია დაისვენოს, იყოს უბრალოდ გიორგი და არა მხოლოდ ფეხბურთელი. ვცდილობ  მისთვის ემოციური მხარდამჭერი ვიყო და მისი მოტივაცია გავაძლიერო.

– გვახსოვს შენი კომენტარი  ევროპის ჩემპიონატზე, ესპანეთთან თამაშის წინ „გაუჭირდებათ მამარდასთვის გოლის გატანა“ – როგორ ამხნევებ მას თამაშის წინ?

– მე ვიცი გიორგის რა შეუძლია და შესაბამისად, ვამხნევებ იმით, რომ ვარწმუნებ, რომ ყველაფერი გამოუვა და კარგად იქნება. თამაშის წინ ყოველთვის ვცდილობ გიორგის სიმშვიდე შევუნარჩუნო, მიუხედავად იმისა, რომ ის საერთოდ არ ნერვიულობს და თავდაჯერებულია. ჩვენთვის ყველაზე მნიშვნელოვანია, რომ ერთმანეთს ყოველთვის ვუგულშემატკივროთ,  როგორც პარტნიორებმა, რომლებიც ამ გზას ერთად გადიან.

– რა ხდება მოგებული თამაშის შემდეგ? და რა ხდება მარცხის შემთხვევაში?

– მოგებული თამაში რა თქმა უნდა სასიხარულოა. ვულოცავ, ვწერ „გილოცავ,ვიცოდი!“ იმ მომენტში, უბრალოდ, ვცდილობ  გავიზიარო მისი სიხარული. წინასწარ ვუთანხმდები რა კერძი უნდა  რომ სახლში დავახვედრო.  როდესაც ბრუნდება, თამაშს ერთად განვიხილავთ.

მარცხის შემთხვევაში, დიდი განსხვავება არაა. ვიცით, რომ ზოგჯერ ასეც ხდება და საჭიროა გაკვეთილის მიღება,რომელიც ბევრ რამეს გასწავლის, გამოცდილებას გაძლევს.სამწუხაროა,მაგრამ ვცდილობთ ამის გამო ხასიათი არ გავიფუჭოთ.

კარგი გოგო, ელენე.

– გიორგისთან შეხვედრამდე თუ უყურებდი ფეხბურთს? ვის გულშემატკივრობდი? რა იცოდი ფეხბურთზე?

⁃ გიორგისთან შეხვედრამდე  დიდად ვერ ვერკვეოდი ფეხბურთში. ახლაც ვსწავლობ, თუმცა, რა თქმა უნდა, ყოველთვის ვგულშემატკივრობდი საქართველოს ნაკრებს.

– სად და როდის შეხვდით ერთმანეთს?

⁃ 2021 წლის ბოლოს გავიცანით ერთმანეთი. ჩვენი პირველი შეხვედრა თბილისის ერთ-ერთ რესტორანში იყო. ცოტა ხნით იყო ჩამოსული და მაშინ ვნახეთ ერთმანეთი პირველად.                      

– გახსოვს ის დღე, როცა პირველად გიორგის საგულშემატკივროდ მიხვედი მოედანზე?

– კი, ეს დღე ძალიან კარგად მახსოვს. მაშინაც ვიცოდი, რომ გიორგი განსაკუთრებული იყო. იმ დღეს პირველად ვიგრძენი, რას ნიშნავს გულწრფელად გადარდებდეს თითოეული ბურთი, თითოეული სეივი. გულშემატკივარს შორის ყოფნა სულ სხვა განცდა იყო – ადრენალინი, მოლოდინი, ის უცნაური ნერვიულობა, როცა გინდა, რომ ყველაფერი იდეალურად გამოუვიდეს.

– თქვენი ცხოვრება ვალენსიაში – რა ხდება ფეხბურთის მიღმა?

– მიუხედავად დატვირთული გრაფიკისა, ყოველთვის ვცდილობთ დრო ერთად გავატაროთ. თავისუფალ დროს ქალაქში ვსეირნობთ, ვგეგმავთ სხვადასხვა აქტივობას. თუ ცოტა დიდი ხნით გვაქვს დასვენების საშუალება, ვმოგზაურობთ.

– რა შეცვალა ენის გამოჩენამ თქვენს ცხოვრებაში?

– ყველაფერი შეიცვალა, თითქოს ახალი თვალებით ვუყურებთ სამყაროს. შვილის გაჩენამ კიდევ უფრო გაამძაფრა ჩვენი ერთიანობა და ურთიერთობებში მეტი სიყვარული, მხარდაჭერა და ზრუნვა შემოიტანა.

– როგორ შეარჩიეთ მისთვის სახელი?

– დიდი ხანი ვარჩევდით სახელს. გვქონდა რამდენიმე ვარიანტი, თუმცა საბოლოოდ შევჩერდით ენიზე. მინდოდა მოკლე, უნივერსალური და საყვარელი სახელი აგვერჩია.მუცლიდანვე შევარქვით ენი და ისე შევეჩვიეთ, სხვა სახელი მასზე უკვე ვეღარ წარმოგვედგინა.

– გიორგის კარიერას თან ახლავს ბევრი წარმატება. ბოლო ერთი წლის განმავლობაში იყო:  ევროპის ჩემპიონატზე გასვლა, ჩეხეთთან თამაში საოცარი სტატისტიკით, შემდეგ იყო მსოფლიოს ერთ–ერთ ყველაზე ცნობილ ბრენდთან თანამშრომლობა, (კასილასი და ბუფონიც იყვნენ „პეპსის“ სარეკლამო კამპანიაში წლების წინ და გიორგი ოცნებობდა „პეპსის” სახე ყოფილიყო) ლივერპულთან  კონტრაქტი, „ბალონ დ ორის“ დაჯილდოება, სადაც გიორგი ნომინირებული იყო საუკეთესო მეკარეებს შორის  – რა ხდებოდა ამ დროს გიორგის და შენ გარშემო? ამდენი მიზანი, ოცნება რომ ასეთი რეალური გახდა?

– პირველ რიგში, ეს ყველაფერი იყო ძალიან სასიხარულო და საამაყო. გიორგის ოცნება იყო „ბალონ დ ორზე“ მოხვედრა და ვიცოდი და ახლაც ვიცი, რომ ეს კიდევ  მოხდება. ეს იყო ერთი ნაბიჯი წინ მიზნისკენ. რაც შეეხება ლივერპულში გადასვლას, ასევე მისი დიდი სურვილი იყო ყოველთვის და მიხარია,რომ ამდენს აღწევს თავისი შრომით. მე კი, ყველანაირად ვეცდები გვერდში დავუდგე და მხარი დავუჭირო.

– ესპანეთიდან, (ვალენსიიდან) მიდიხართ ბრიტანეთში, ლივერპულში, რომელიც ყველა ფეხბურთელის ოცნებაა –  როგორ ემზადები ძალიან მნიშვნელოვანი ეტაპისთვის?

– ბევრი მეუბნება – ალბათ რთულია ასე ხშირად იცვლიდე საცხოვრებელს და ყველაფერს თავიდან ეგუებოდეო, მაგრამ მე, პირადად, არ მიყვარს დიდი ხნით კომფორტის ზონაში ყოფნა და მივესალმები სიახლეებს. რა თქმა უნდა, ვგულისხმობ იმას, რაც გიორგის კარიერისთვის უკეთესი იქნება.

– ელენე, ძალიან ემოციური იყო შენი პოსტი ინსტაგრამზე, გიორგი გაამხნევე. როგორ გადალახეთ ეს პერიოდი? ვიცი, რომ ეს ერთად გადასალახი იქნებოდა.

⁃ შეცდომები ყველას მოსდის და ყველას  აქვს ცუდი პერიოდები. მე ჩავთვალე საჭიროდ, რომ ეს უნდა გამეკეთებინა, რადგან ვიცი გიორგის რა შეუძლია და ერთი შეცდომით არ უნდა განესაზღვრათ მისი შესაძლებლობები.უბრალოდ, ხალხს შევახსენე, რომ აქამდე გიორგიმ ბევრი რამ გააკეთა, არაერთი საამაყო მომენტი ჰქონდა და მარცხის შემთხვევაში ყველაზე სწორი იქნებოდა მისი გამხნევება.

– ელენე, ძალიან ბევრი ვილაპარაკეთ ფეხბურთზე. რა მიზნები გქონდა შენ, ვიდრე გამოჩნდებოდა ფეხბურთელი – გიორგი მამარდაშვილი?

-16 წლიდან ვიყავი სამოდელო სფეროში. ბოლო პერიოდში არაერთი შემოთავაზება მქონდა საზღვარგარეთიდან. მახსოვს მაგ დროს ძალიან დაძაბული ვიყავი, არჩევანს ვერ ვაკეთებდი. 22 წლის ვიყავი და ვფიქრობდი -რომ წავსულიყავი, თითქმის არაფრისთვის მექნებოდა დრო, ყველას და ყველაფერს მოვწყდებოდი.ბოლოს ისე დაემთხვა,რომ გიორგიმ ხელი მთხოვა და ვალენსიაში მომიწია წამოსვლა. თუმცა, ახლაც მაქვს შემოთავაზებები და გადაღებები. ჩემთვის ეს საყვარელი საქმეა და სანამ დრო და ასაკი შემიწყობს ხელს, გავაგრძელებ.

გოგოური კითხვები ეკასგან😊

– რომელზე იწყება დილა?

– ახლა უკვე, დილის 6:30-ზე, ენისთან ერთად.

– დილის რუტინა?

– ჩემი დილის რუტინა მთლიანად ენიზეა დამოკიდებული. ახლა მთელ დროს და ყურადღებას მას ვუთმობ. როცა ენერგია მაქვს და ენიც ხელს მიწყობს, ვცდილობ ვივარჯიშო, ჯანსაღი ცხოვრების წესით დავკავდე და არ მოვდუნდე.

 – პილატესი, იოგა თუ კარდიო

– ჩემ შემთხვევაში, კარდიო.

– ტიკტოკი თუ ინსტაგრამი

– ინსტაგრამი

–  Icon მოდელი

– Gisele Bundchen და Shalom Harlow

–  ბოლოს რა სერიალს უყურე ნეთფლიქსზე?

–  Lost-ს

– სად იმოგზაურებდი?

– ძალიან მაინტერესებს იაპონია, ბრაზილია და ბავშვობიდან მინდოდა ახალი წლის New York-ში გატარება.

–  რა მუსიკას უსმენ ამოჩემებულად?

– კონკრეტულად ერთი ჟანრის მუსიკას არ ვუსმენ, არც ტრენდული მუსიკები მიყვარს,ხასიათს გააჩნია.

– რუტინა მატჩის დღეს –  რამე ტრადიცია ან დათქმა თუ გაქვს

– ისეთი არაფერი არ მახსენდება…

–  რომ არა მოდელი, ვიქნებოდი….

– მომწონს და მაინტერესებს ფსიქოლოგია, შესაბამისად, ფსიქოლოგი.

დაბოლოს, დავასრულოთ ლექსით, რომელიც მამარდას პატარა გულშემატკივარმა, თინა ფაჩუაშვილმა, მიუძღვნა. აი, ეს ლექსიც:

ელენე: მიხარია და ძალიან მესაყვარლება ბავშვების მხრიდან მსგავსი ყურადღების გამოხატვა გიორგისადმი. 😂

პროექტის ავტორი: ეკა ხოფერია

ფოტო: Ivan Berkovich

სტუდია: Geodaylight

MUA: მარიამ ხუციშვილი

თმა: ნატა ლომაშვილი

სამოსი:  NO Name Contept Store, Daloodგაფორმება: F-Lovers

The post კარგი გოგო ელენე! appeared first on City Magazine.

ერთ დღესაც, შემოდგომის ამ „გაზაფხულის” თვეს, ადამიანებმა “ვარდისფერი ოქტომბერი” დაარქვეს. თვე, როდესაც მთელი მსოფლიო ყურადღებას ძუძუს კიბოს პრევენციის შესახებ ცნობადობის ამაღლებას უთმობს. ცნობილი სპორტსმენები, ხელოვანები, პოლიტიკოსები, დიდები და პატარები -ყოველწლიურად იზრდება რიცხვი ადამიანთა, ვისაც ერთი მარტივი ჭეშმარიტების მიტანა სურს საზოგადოებამდე – ზოგჯერ, თუნდაც წელიწადში ერთხელ, დრო შენს თავს, შენს ჯანმრთელობას და შენს მომავალს უნდა დაუთმო. საკუთარი თავის სიყვარული და პატივისცემა ხომ სწორედ ამ ზრუნვით იწყება. 

ამ კამპანიას „თოდუას კლინიკის” თაოსნობით, აგერ უკვე წლებია, სხვადასხვა სფეროს ქალები უერთდებიან. ოქტომბრის „სითიში” გვაქვს პატივი ჩვენს მეგობარ „თოდუას კლინიკასთან” ერთად საინტერესო და განსაკუთრებული ქალები წარმოგიდგინოთ. ჩვენი ელჩები, რომელთა გზავნილით სათქმელს თითოეულ თქვენგანთან უფრო სწრაფად და გულით მივიტანთ.

ნატა მურვანიძე, თეონა თავართქილაძე, ლიკა ევგენიძე, ნანა შონია, ნინო კურატაშვილი – „ვარდისფერი ოქტომბრის” ელჩები ჩვენს “სითი-ქალაქებში”.

ნატა მურვანიძე

მთავარია არ შეგვეშინდეს. მთავარია შიშით გამოწვეული დახუჭული თვალები გავახილოთ. ჩვენს თავზე თუ არ ვზრუნავთ, ვიზრუნოთ ჩვენს საყვარელ ადამიანებზე, რომ მათ გარანტირებული სიმშვიდე მოვგვაროთ. ძუძუს კიბო არაა საშიში, თუ მას ადრეულ სტადიაზე გამოვავლენთ. უნდა გადავლახოთ დაგვიანებული შედეგის შიში, რაც ასე გამჯდარია ჩვენს ქვეცნობიერში თუ ცნობიერში. ყოველწლიური სკრინინგით და მამოლოგთან ვიზიტით ჩვენ ამას ავიცილებთ. ყველა ასაკის ქალებო, არ შეგეშინდეთ, არ შეგვეშინდეს. ძალიან ბევრი პასუხისმგებლობის გამო, რომელიც ვიტვირთეთ, ჩვენი თავი ბოლო ადგილზე გავწიეთ. ნაკისრ პასუხისმგებლობას კი ჯანმრთელები ვჭირდებით. არ შეგეშინდეთ. არ შეგვეშინდეს, არ დაგვეზაროს, არ გადავიფიქროთ, არ გადავავადოთ.

ნანა შონია

არავითარ შემთხვევაში არ უნდა იფიქრო, რომ ეს განაჩენია და უნდა განაგრძო ბრძოლა. შენ შეგიძლია ყველაფერი შეცვალო, ოღონდ ძალიან უნდა მოინდომო და გჯეროდეს, რომ ეს გამოგივა. დაეხმარე შენს თავს და ამით დაეხმარები უამრავ ადამიანს. ეს კი ნიშნავს, რომ ცხოვრება გრძელდება.

ნინო კურატაშვილი

ყველაზე ძვირფასი, რაც შეგვიძლია ვაჩუქოთ საკუთარ თავს, ოჯახის წევრებსა და მეგობრებს, არის ჩვენი სიცოცხლე და ჯანმრთელობა. არ დაიზაროთ და არ შეგეშინდეთ. ადრეული დიაგნოსტიკა არის დაავადების დამარცხების გარანტია. ამიტომ ყველას ვეტყოდი – ჩაიტარე სკრინინგი და იყავი დაცული.

ლიკა ევგენიძე

ჩემთვის ოქტომბერი კიდევ ერთი შეხსენებაა იმისა, რომ დროულად გადადგმული ნაბიჯი სიმშვიდის საწინდარია. მოდი, არ გადავდოთ. მოდი, არ დავიზაროთ. მოდი, დღეს საინტერესო კონცერტზე, გამოფენაზე, სადაც გნებავთ იქ წავიდეთ და ხვალ კი, რომ გათენდება, მეგობარს, დას, დეიდას, კოლეგას დავურეკოთ და ერთად დავგეგმოთ სკრინინგზე წასვლა. მოდით, ეს ჩვევად და საკუთარ თავზე ზრუნვის შემადგენელ ნაწილად გავიხადოთ.

თეონა თავართქილაძე

დაიწყო არა უბრალოდ ოქტომბერი, არამედ დაიწყო შენებური, ვარდისფერი ოქტომბერი. ეს საოცარი თვე განსაკუთრებული მინიშნებაა იმ სოლიდარობაზე, რომელსაც საზოგადოება იჩენს ძუძუს კიბოს პრევენციის თემის მიმართ. თანდათან ვიზრდებით, მოდის ახალი გააზრება, რომ შენი მომავალი შენ უნდა დაგეგმო და ამ დაგეგმვაში ჯანმრთელობა უმთავრესია. ოქტომბერი იქნება, ნოემბერი თუ ნებისმიერი სხვა თვე, ჯანმრთელობაზე ზრუნვა ყველა ჩვენგანისთვის აუცილებლობად უნდა იქცეს. არა მარტო საკუთარი თავისთვის, ადამიანებისთვის, ვისაც უყვარხარ და სჭირდები.

პროექტის ავტორები: ნათია გამცემლიძე, ნინო დარასაელი, ნინო ჭიჭინაძე

ფოტო: თიკო ჭიღლაძე

სამოსი: MaisonKeti

მაკიაჟი: თინა შალიკაშვილი

The post Pink October  ანუ, შემოდგომის გაზაფხული  appeared first on City Magazine.

ბავშვობაში ვოცნებობდი… ტრამვაის ბილეთების გამყიდველი მინდოდა გამოვსულიყავი. ამიტომ, დღემდე ნოსტალგიური დამოკიდებულება მაქვს ტრამვაისთან, ტროლეიბუსთან. დღემდე მახსოვს ქალი, რომელიც იჯდა ტრანსპორტში, აჩხრიალებდა ხურდებს და ხევდა ბილეთებს. ასე მინდოდა მეც. მსახიობობასთან და რამე გაპრანჭულობასთან არ იყო ჩემი ოცნებები კავშირში. ბებიაჩემის და მუშაობდა ოპერის თეატრის სალაროში და დარჩენილი ბილეთებით გართობის საშუალებას ისიც მაძლევდა. 

როდესაც ოჯახში ყველა ცნობილია… რთულიცაა და, ამავდროულად, ძალიან სასიამოვნოც. მე მგონი ყველასთვის სასიამოვნოა, როდესაც გცნობენ, ადამიანები სიყვარულს გაგრძნობინებენ. რა თქმა უნდა, პოპულარობის მინუსი, და არა მარტო ჩვენთან, შენი არა პროფესიული, არამედ პირადი ცხოვრებით დაინტერესებაა. არავის უნდა პირადი ცხოვრება საჯარო და სალაპარაკო გახადოს. თუმცა, ეს პოპულარობის თანმდევია და ნელ-ნელა ამას ეჩვევი და მეტ-ნაკლებად აკონტროლებ. არ ვიღლები, პირიქით, ვივსები სასიამოვნო ემოციებით. პოპულარობა პასუხისმგებლობაა. თუმცა, მხოლოდ ამას ხომ არ ახლავს პასუხისმგებლობა. ადამიანად ყოფნა უკვე პასუხისმგებლობაა და არ აქვს მნიშვნელობა ცნობილი ხარ, მომღერალი თუ იურისტი.

ახალი წლის ყველაზე დასამახსოვრებელი და წარუშლელი მოგონება… ჩემთვის იყო 2003 წელს, როდესაც ნატალია გახდა 12 წლის და ზუსტად 12 საათზე, ზარმა რომ დაჰკრა, მე, ნანი და ნატალია, პირველად ასე სამნი, ვიდექით სცენაზე. მახსოვს, შევასრულეთ ნიკა მემანიშვილის მიერ არაჩვეულებრივად გაკეთებული სიმღერა. ჯადოსნური იყო ის ღამე და მას შემდეგ, თითქოს ასე დამკვიდრდა, რომ დღემდე ყოველ ახალ წელს, ჩვენ სამნი ვართ გარეთ და ახალი წლის დადგომას სცენაზე, სხვებთან ერთად ვზეიმობთ. 

ოცნება, რომელიც ახალ წელს ჩავიფიქრე და ამიხდა… საერთოდ, ცრუმორწმუნე არ ვარ. თუმცა, ერთადერთი ეს ღამეა, როდესაც მჯერა, რომ როგორც გაატარებ, ისე დაგებედება.

რაც შეეხება სხვა რაღაც რიტუალებს, თუნდაც სცენაზე გასვლის წინ, არ მაქვს. მიუხედავად იმისა, რომ ვეღარც კი ვითვლი იმდენი გამოსვლა მქონდა. სცენაზე გასვლის წინ მაინც ცოტას (შეიძლება ბევრსაც), ვნერვიულობ. ბევრს ვლაპარაკობ, რაც საერთოდ არ მჩვევია. არადა, ამ დროს ხმა უნდა დაინდო, განმარტოვდე, კონცენტრირდე. ძალიან მნიშვნელოვანია იყო მშვიდად. ნანი ყოველთვის მირჩევს ყველგან ცოტა ადრე ვიყო, რადგან ისედაც ბუნებრივ ღელვას, კიდევ ხელოვნურად არ დაემატოს მიზეზი.

ყველაზე დასამახსოვრებელი კომპლიმენტი… მაინც ის მოწონება თუ შექებაა, რომელიც პროფესიულ შეფასებას ეხება. ყველასგან გამორჩეულად და სამუდამოდ ჯანო კახიძის ნათქვამი დამრჩა, ამხელა ბუმბერაზმა მითხრა – შენ ფლეიტის ხმა გაქვსო.

ყველაზე უცნაური ამპლუა, რომელიც მახსენდება… იყო, როდესაც სატელევიზიო შოუში განვასახიერე ემი ვაინჰაუსი. მიუხედავად იმისა, რომ ვიზუალით ძალიან დამამსგავსეს, ინგლისურ ენაზეც ვიმუშავე და ტელეჩანაწერიც ლამაზი ვიზუალით გამოირჩეოდა, პირადად მე, მაინც არაბუნებრივად ვგრძნობდი თავს. თუმცა, ეს იმ მომენტში, თორემ ახლა სულაც არ ვნანობ.საერთოდ, საკმაოდ რისკიანი ვარ, არ მეშინია. რეპერტუარშიც არ ვერიდები ახალ, საინტერესო კოლაბორაციას. კარგად მახსენდება, როდესაც ელექტრონული მუსიკის თანხლებით შევასრულე “ის აქ არის”.

დროის დაბრუნება რომ შემეძლოს… რა თქმა უნდა, ბევრ რამეს სხვანაირად გავაკეთებდი. თუმცა, საერთოდ უკან არ ვბრუნდები, წინ ვიყურები. ეს ერთგვარი გადარჩენაა. ბევრი მქონდა უკან დასაბრუნებელი, მაგრამ ვარჩიე ცუდ მოგონებებს არ ჩავყოლოდი. წინ ვიხედები თუმცა, წინასწარ არ ვგეგმავ. ვცხოვრობ დღევანდელი დღით და ვცდილობ ყოველი დღე მქონდეს განსხვავებული და უკეთესი წინაზე. შენ როგორც მოაწყობ, ეგეთი იქნება დღეც. სულ ვცდილობ კარგი დავინახო განვლილშიც და უკეთესს ველოდე ხვალინდელი დღისგანაც. იშვიათად ვწუწუნებ, წვრილმანებზე მითუმეტეს. არ ვოცნებობ, არ ვგეგმავ, რომ მერე იმედგაცრუება არ მქონდეს.

ჩემთვის იდეალური გარემო დღეს ასე გამოიყურება… ჩემი სახლი, ჩემი შვილები, შვილიშვილები. ხანდახან მაქვს ისეთი დღე, როდესაც ყველას ერთად ვკრებ და ვზივარ, ვუყურებ შორიახლოდან. მიკვირს კიდეც, რომ ჩემს შვილებს უკვე ამხელა შვილები ჰყავთ, მე კი უკვე შვილიშვილები… მათი შემყურე ვარ ბედნიერი.

ბავშვები მახალისებენ და მაცინებენ. ამ ბოლო დროს კი, განსაკუთრებით პატარა, ძალიან საყვარელი და სასაცილო სანდრო, ნატალიასი.

17 წლის, ვიყავი შეყვარებული და ბედნიერი.

25 წლის – უკვე სევდიანი და რაღაც გაუკრვეველის მოლოდინში.

40 წლის – უკვე ზრდასრული ადამიანი, ბევრრაღაცგადატანილი.

ახლა ვარ ძალიან კარგად. საერთოდ, ჩემი დაკვირვებით, 50 წლის შემდეგ, ქალები ძირითადად, ძალიან კარგად გრძნობენ თავს – ძლიერად, მშვიდად. ზუსტად იციან საკუთარი დადებითი თუ ნაკლი, ჩამოყალიბებული არიან თავიანთ სურვილებში. გარკვეული აქვთ ყველაფერი, პირველ რიგში, საკუთარ თავთან. ამ ასაკში, უკვე მარტოც ძლიერად ვგრძნობ თავს. ძველად კი, ამისი მეშინოდა. მეგონა, აუცილებლად გვერდზე უნდა ყოფილიყო ვინმე.

დღეს მე მაქვს აღებული ოჯახზე ზრუნვა და ეს მომწონს. ვშრომობ დილიდან. ბაზრობაზეც წავალ, მძიმესაც ვათრევ. საღამოს გამოვიპრანჭები, ოპერაში წავალ და სცენაზეც ვიმღერებ ბრჭყვიალა კაბით.

სიამოვნებით შევასრულებდი დუეტს… ისევ ჯანოსთან. ეგეთი არ არსებობდა. მახსოვს, ერთხელ, რეზო გაბრიაძის სპექტაკლისთვის ჩავწერეთ არაჩვეულებრივი სიმღერა. ჩაწერისას, ამ ორმა გენიოსმა ისე იკამათა (რაც ძალიან ხშირად ხდებოდა), რომ სიმღერა აღარ შესრულდა. ისინი, რა თქმა უნდა, დარჩნენ ისევ უახლოეს მეგობრებად და გენიოსებად. ბევრიც ითანამშრომლეს. მე კი, ამ სიმღერას, ხანდახან, ვატოსთან ერთად, დღემდე ვასრულებ.

20 წლის შემდეგ ჩემი თავი ასე წარმომიდგენია… ნანის შემხედვარე, გენეტიკას თუ გავითვალისწინებთ, ამ მხრივ, იმედიანად ვარ.

პროექტის ავტორები: ნინო დარასელი, ნინო ჭიჭინაძე

ფოტო: Geoege Van De Kamp, ლადო კობახიძე

მაკიაჟი: ნინო ხვადაგიანი

განსაკუთრებული მადლობა:

TVE.STUDIO, DESSANGE SHARTAVA, FABRIKA TBILISI

The post უკან არასდროს ვბრუნდები, წინ ვიხედები – ეკა მამალაძე appeared first on City Magazine.